Εμ, βασικά ορίστε μία σκέψη μου: ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ 2003 ΝΑ ΕΙΝΑΙ 18 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ;;;;; Δεν γίνεται, πώς το λένε; Αυτό ήταν χθες. Θυμάμαι να το νοικιάζω από το βίντεο κλαμπ και να το βλέπω με τις φίλες μου. Τέλος πάντων. Θα προσπαθήσω να το ξεπεράσω καταγράφοντας μερικές ακόμα σκέψεις που είχα στη θέαση ενός από τα κορυφαία chick flicks, με ένα δίδυμο φωτιά και αδιαμφισβήτητη χημεία, αυτό των Hudson – Mcconaughey, 18 χρόνια μετά από την κυκλοφορία του.
Το μοναδικό “αμάρτημα” του “How To Lose A Guy In 10 Days” είναι ότι πατάει σε μία γενική παραδοχή που θέλει “κάποιες” γυναίκες να είναι “clingy”, “needy” και άλλα επίθετα σε – y από το πρώτο ραντεβού κι έτσι να απωθούν τους άνδρες που τις προσεγγίζουν. Το τι σημαίνει “clingy” και “needy” βέβαια, αποδίδεται στην ταινία μέσα από μία υπερβολή, γιατί όπως και να το κάνουμε στο τέλος της μέρας, είναι μια ρομαντική κωμωδία. Αυτό το στερεότυπο ωστόσο, που θέλει (μόνο) τα κορίτσια να παθαίνουν ένα μικρό τσότσο από τις πρώτες ώρες που βγαίνουν με κάποιον και θέλουν ντε και καλά στην πρώτη εβδομάδα δαχτυλίδι, απέχει εξαιρετικά από την πραγματικότητα και δεν χρειαζόμαστε άλλη μία κομεντί να το αναπαράγει. Κι αυτό όχι μόνο για τους ευκόλως εννοούμενους λόγους, αλλά και επειδή με τη σειρά του τρέφει και το ακριβώς αντίστροφο στερεότυπο που θέλει κάθε αγόρι να σε πηδάει και να μη σε παίρνει μετά τηλέφωνο, ακριβώς επειδή “φοβάται” ότι είσαι ακριβώς αυτό, αλλά και επειδή οι άντρες ως γνωστόν απαγορεύεται να εκδηλώνουν οποιοδήποτε συναίσθημα και να σου δείχνουν πχ. μετά το πρώτο ραντεβού ότι θέλουν να σε ξαναδούν, καθώς είναι αυτόματα ΦΛΩΡΟΙ. 
Παρόλα αυτά, πρόκειται για μία ταινία μπροστά από την εποχή της, καθώς, για 2003 κανεί μερικά αξιόλογα και πρωτοποριακά σχόλια για ζητήματα που μονάχα τα τελευταία τρία χρόνια απασχολούν το δημόσιο διάλογο και δεν έχουμε ξεκινήσει καν να τα βλέπουμε να “πρωταγωνιστούν” σε ταινίες με αντίστοιχη θεματολογία.
Buckle up, λοιπόν! How To Lose A Guy In 10 Days, 18 χρόνια μετά.
- Θα ξεκινήσω με κάτι προσωπικό, συγχωρέστε με. Andie Anderson (δηλαδή Kate της καρδιάς μας), είναι 2021 και στα περιοδικά/ sites ακόμη αυτά τραβάμε (όχι στο One of Us βέβαια, μουαχαχαχα). Λίγοι είναι οι δημοσιογράφοι που γράφουν για αυτά που θέλουν και αν το κάνουν είναι γιατί έχουν πληρώσει κάποιο κόστος, όπως πχ το να παράγουν 28 μέρες viral και 2 να ασχοληθούν και με κάτι που πραγματικά τους ενδιαφέρει. Για την Andie ήταν το τιράζ, για κάθε νέο δημοσιογράφο σήμερα οι unique visitors. Andie, εκ μέρους κάθε νέου δημοσιογράφου, ταυτιζόμαστε!
- Επίσης, ευχαριστούμε που 18 χρόνια πριν επεσήμανες ότι “γυναικείο περιοδικό” δεν σημαίνει, δίαιτες – μόδα – γκόμενοι, λες και δεν αφορά τίποτα άλλο τις γυναίκες.
- Φυσικά το storyline ξεκινά να εκτυλίσσεται από το προβληματικό πρότυπο που περιγράψαμε παραπάνω, το οποίο και ενσαρκώνεται στο πρόσωπο της απίθανης, υπέροχης, υπέρτατης και τόσο, μέχρι πρότινος, underestimated από το Hollywood – άχουκαιδεντηνοιάζειόμως – Kathryn Hahn. Η Kathryn λοιπόν, που υποδύεται τη συνάδελφο και φίλη της Andie, Michelle, δεν μπορεί να σταυρώσει γκόμενο και αυτό γιατί όπως μαθαίνουμε από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας, έχει κλάψει μετά το σεξ, έχει πει “Σ’ αγαπώ”, έχει πάρει πολλά τηλέφωνα και έχει απαριθμήσει όσα φαγητά έφαγε χθες στο αγόρι με το οποίο βγαίνει μόλις μία εβδομάδα.
Αν αφήσουμε στην άκρη την κωμική υπερβολή, κάποια στιγμή θα πρέπει να τελειώνουμε με τα χολιγουντιανά στεγανά στον έρωτα. Γεννιόμαστε και είναι λες και είναι εγγεγραμμένο στο DNA μας ότι το “Σ’ αγαπώ” είναι ένα τεράστιο ζήτημα. Πότε είναι σωστό να το πεις; Πότε είναι σωστό να το νιώσεις; Μην το σπαταλάς δεξιά κι αριστερά. Μην το λες συνέχεια γιατί θα χάσει την αξία του. Screw you guys! Ναι, δεν νομίζω ότι θα ένιωθα ποτέ ότι αγαπώ/ έχω ερωτευτεί κάποιον σε μία εβδομάδα, όμως η τόση αξία που δίνουμε σε δύο λεξούλες, μας στερεί επικοινωνία. Το “Σ’ αγαπώ” έχει δαιμονοποιηθεί από την pop κουλτούρα, ενώ το να θέλω να το πω στον επί δύο μήνες ή επί δύο χρόνια σύντροφό μου, μπορεί σημαίνει πολλά περισσότερα από το ότι όντως τον αγαπώ. Μπορεί να είναι “συγγνώμη”, “σε σκέφτομαι”, “έχω πολλή δουλειά, αλλά είμαι εδώ”, “είναι όλα καλά”. Το αστείο λοιπόν με το “νωρίς Σ’ αγαπώ” της Michelle, πατάει ακριβώς πάνω σε όλα αυτά τα στερεότυπα που έχουν χτιστεί γύρω από τη φράση αυτή.
Και κάτι ακόμη. Το σεξ είναι μια ακραία κατάσταση, βιολογικά και συναισθηματικά. Μπορεί λοιπόν κάποιος μετά από αυτό και να κλάψει, όπως μπορεί να του συμβούν και άλλα πολλά φαινομενικά άβολα πράγματα. Μπορούμε πολύ απλά να εξηγήσουμε γιατί ήταν τόσο overwhelming για εμάς τη συγκεκριμένη στιγμή, μην τρομάξουμε και τον/την άλλο/η ότι μας πλήγωσε με κάποιον τρόπο, να το προσπεράσουμε και να πάμε παρακάτω. Στην τελική, δεν κλαίμε όλ@ σαν τον Bruce Willis στα Φιλαράκια, για να φρικάρουμε εντελώς όποι@ έχουμε δίπλα μας. - Δύο πρακτικές απορίες εδώ: α) Ποιός, ειδικά στη Νέα Υόρκη, φεύγει από γράφείο του 15 λεπτά πριν το σημαντικότερο meeting της μέρας, παίρνει ταξί, πάει στο σπίτι της φίλης/ συναδέλφου, τη συνεφέρνει από ερωτική απογοήτευση και επιστρέφει στο γραφείο; β) Το καταλαβαίνω, είναι 2003 και ο Mathew είναι ο βασιλιάς των chick flicks, πρέπει να δούμε τους κοιλιακούς του, ωστόσο ποιος αλλάζει μπλούζα μέσα στο γραφείο του με μισάνοιχτες γρίλιες;
- Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά τρία υπέροχα nods στο fat shaming στην κοινωνία, την εργασία και τις σχέσεις μας κερνά το How To Lose A Guy In 10 Days και όπως ανέφερα και πριν, όσο παρακολουθούσα την ταινία τόσο πιο όμορφα ένιωθα που υπήρχε η σχετική ενσυναίσθηση 18 χρόνια πριν. Η Michelle, προσπαθώντας να καταλάβει για ποιο λόγο δεν την ξαναπήρε τηλέφωνο ένα αγόρι, αναφωνεί εν μέσω λυγμών, “Ξέρω γιατί. Είναι επειδή είμαι χοντρή!”, “ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΧΟΝΤΡΗ!”, σπεύδουν να φωνάξουν οι φίλες/ συνάδελφοι, δηλαδή η Kate Hudson και η Annie Parisse, (γειά σου Annie, θυμάσαι,ε; JOEY DOESN’T SHARE FOOD!) αποκαθιστώντας την τάξη. Έπειτα, στο meeting βλέπουμε την εκδότρια των κοριτσιών να επικροτεί τη Michelle επειδή έχει να φάει μία μέρα, πράγμα που μέσα από την κωμωδία προφανώς τονίζει τα προβληματικά πρότυπα που για χρόνια στήριζε και τροφοδοτούσε ο γυναικείος Τύπος (χρησιμοποιώ Παρατατικό επειδή ξύπνησα αισιόδοξη σήμερα). Τέλος, ανάμεσα στα χουνέρια που κάνει η Andie στον Benji Booboobooboo, είναι και το να φωνάξει σε ένα ασιατικό εστιατόριο με γυναίκες στην πλειονότητά τους θαμώνες, ότι το αγόρι της τη βρίσκει χοντρή. Φτηνά τη γλίτωσε με μερικά δολοφονικά βλέμματα ο Benji, εδώ που τα λέμε.
- Βέβαια για να μαστε δίκαιοι, οι αδίστακτες ανταγωνίστριες του Benjamin κάνουν ένα “σιωπηλό” fat shaming στη θαμώνα ενός μπαρ, τονίζοντας ειρωνικά ότι “φαίνεται ωραίο μωρό”, ενώ παράλληλα, η ίδια τους η παρουσία είναι εκεί για να επιβεβαιώσει δύο ακόμη στρεβλά πρότυπα: α) ότι οι γυναίκες στη δουλειά είναι bitches και ανταγωνιστικές και β) ότι μπορείς να είσαι πετυχημένη μονάχα αν είσαι αδίστακτη.
- Πρακτικών αποριών συνέχεια: Γιατί ο Matthew Mcconaughey φοράει lip balm;
- Πώς γίνεται η Andie να αποδέχεται με τόση προθυμία να πιει μια μπύρα στο σπίτι του Benjamin ενώ α) έχει μόλις φάει, β) φαινομενικά έστω, επιδιώκει να καταλήξει η βραδιά σε σεξ. Και οκ, δεν την νοιάζει που θα πρηστεί και αυτό είναι κάτι παραπάνω από υπέροχο (βέβαια μπορεί να φταίει απλά το ότι έφαγε θαλασσινά πριν, ή το πώς έχει συνδέσει το Hollywood το φαγητό με τις γυναίκες, ποιος ξέρει;). ΔΕΝ ΚΑΤΟΥΡΙΕΤΑΙ;
- Ω ΘΕΕ ΜΟΥ ΤΑ ΦΟΡΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑ Η KATE HUDSON. Ένα προς ένα, είναι υπέροχα και στέκονται άνετα 18 χρόνια μετά.
- Αν υποθέσουμε ότι μας επιτρέπεται να σχολιάσουμε σοβαρά τις καφρίλες που κάνει η Andie για να καταφέρει να απομακρύνει ένα αγόρι σε 10 μέρες, τότε ας μοιραστώ ότι με ενοχλεί πολύ το στοιχείο “βάζω το δικό μου toutch στο σπίτι του και όλα είναι ροζ”. Get over it! Είμαστε άνθρωποι, όχι λαχανούληδες. Σε μερικές αρέσει το ροζ, σε άλλες όχι, πάντως γενικά να ξέρετε δεν ψωνίζουμε πράγματα λες και παίρνουμε τα βαπτιστικά μας.
- Όταν Andie και Benji επιλέγουν την οδό του couples therapy, επιστρατεύεται το στερεότυπο που θέλει τους άνδρες που αντιδρούν αν κάποιος υπονοήσει ότι είναι gay, να είναι όντως και να το κρύβουν. Όχι βοηθητικό για την κοινότητα, αλλά άντε, ας το αποδώσουμε σε ένα ατσούμπαλο girl power moment του 2003.
- Θα κλείσω με την αγαπημένη μου σκηνή, όχι μόνο της συγκεκριμένης ταινίας, αλλά EVER σε chick flick. Όταν ο Benji ξαπλώνεται κάτω από τον σινεφίλ που ενοχλείται ενώ παρακολουθούν στο σινεμά με την Andie το “Sleepless In Seattle” σε chick flick marathon, για να συνέλθει, τρίβει το χτυπημένο πρόσωπό του, πάνω στο στήθος της. Το βρίσκω εξαιρετικά τρυφερό, αστείο και κυρίως ρεαλιστικό. Είναι ακριβώς το level of intimacy που έχουν δύο ερωτευμένοι άνθρωποι, κάτι με το οποίο μπορώ να ταυτιστώ, είναι κάτι που μπορώ να μας δω να κάνουμε το αγόρι μου. Επιπλέον, εξυπηρετεί υπέροχα την ιστορία καθώς είναι μια στιγμή που Andie και Benji είναι απόλυτα αυθεντικοί και έχουν μάλλον το πρώτο τους αληθινό moment.