Μερικές κινηματογραφικές σκηνές δεν θα είχαν χαρακτεί τόσο έντονα στη μνήμη μας αν δεν ήταν ντυμένες με το κατάλληλο soundtrack. Επιλέξαμε τις 20 πιο εμβληματικές στην ιστορία του σύγχρονου σινεμά.

Dry The Rain – The Beta Band, (High Fidelity, 2000)

Τα έχουμε ξαναπεί, αλλά όσο βλάκας κι αν ήταν ο Rob Gordon του High Fidelity όταν είπε “I will now sell four copies of “The Three EPs” by The Beta Band” παίζοντας στο δισκάδικό του κομμάτι “Dry The Rain” το εννοούσε, καθώς το σκωτσέζικο folktronica κουαρτέτο τετραπλασίασε τις πωλήσεις του άλμπουμ του μέσα σε ένα μήνα από την κυκλοφορία της ταινίας. Πέρα από αυτό φυσικά, μας χάρισε και μία από τις εμβληματικές σκηνές της ταινίας και μας έκανε να ευχόμαστε να είχαμε κι εμείς την “παντοδυναμία” του Rob, όντες εμμονικοί με τις λίστες, αθεράπευτα ρομαντικοί και ερωτευμένοι με τη μουσική μέσα στο ολόδικό μας δισκάδικο σε κάποια “ψαγμένη” πλευρά της πόλης.

Don’t You (Forget About Me) – Simple Minds, (The Breakfast Club, 1985)

Γραμμένο ειδικά για την ταινία, το “Don’t You (Forget About Me)” συνοψίζει με υπέροχο τρόπο όλα όσα διαδραματίζονται σε αυτές τις περίπου δύο ώρες που διαρκεί μία από τις πιο επιδραστηκές ταινίες των 80s, αλλά και του coming off age είδους, με το να παίζει ακριβώς όταν η αυτή τελειώνει, μαζί με την τιμωρία των μαθητών, αφήνοντας το θεατή με την ίδια γλυκιά υπόσχεση με την οποία χωρίζουν οι ήρωες.

Love My Way – The Psychedelic Furs, (Call Me By Your Name, 2017)

Θα θέλαμε να μην έχει στοιχειώσει η κατάρρευση του ειδώλου του Armie Hammer μία από τις πιο όμορφες ταινίες της περασμένης δεκαετίας, αλλά δεν μπορούμε να παραλείψουμε από τη λίστα το “Love My Way” των Psychedelic Furs που έζησε μια δεύτερη ζωή από την προβολή της ταινίας κι έπειτα, καθώς όσοι δεν γνώριζαν αυτό το συγκλονιστικό 80s’ anthem σαζάμαραν σαν τρελοί στις αίθουσες. Το sexual awakening του Elio όταν βλέπει τον Oliver να χορεύει, ντύνεται με αυτό το υπέροχο κομμάτι που πια στο άκουσμα του μας μεταφέρει απευθείας στο ιταλικό καλοκαίρι, όπως το οραματίστηκε ο Luca Guadagnino.

Ain’t No Sunshine – Bill Withers, (Notting Hill, 1999)

Κανένα άλλο κομμάτι δεν θα μπορούσε να περιγράψει τον πόνο, τη λύπη και εν τέλει την αποδοχή, εκείνου που έχει χάσει έναν έρωτα, όπως ακριβώς ο συμπαθής βιβλιοπώλης William Thacker (Hugh Grant) στην καλύτερη ρομαντική κομεντί όλων των εποχών “Notting Hill”. Η εμβληματική σκηνή με εκείνον να διασχίζει την υπαίθρια αγορά ενώ οι εποχές αλλάζουν, ντυμμένη με το “Ain’t No Sunshine” του Bill Withers θα μας θυμίζει πάντα ότι ο χρόνος πράγματι λιαίνει τον πόνο, ακόμα και στις περιπτώσεις που δεν έχουν “happy ending”.

New Dawn Fades – Moby, (Heat, 1995)

Στο αξεπέραστο έπος του Michael Mann “Heat” όπου συναντιούνται για πρώτη φορά κινηματογραφικά με κοινές σκηνές (που αν και ελάχιστες έχουν γράψει ιστορία) τα δύο ιερά τέρατα του σινεμά Al Pacino και Robert De Niro ακούγεται και το “New Dawn Fades” το οποίο και προσδίδει την απαραίτητη σκοτενή ατμόσφαιρα και αγωνία στο άτυπο car chase μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Πρόκεται για ένα cover του Moby (τότε που περιορίζονταν μονάχα στο ρόλο της μουσικής ιδιοφυίας) στο συγκλονιστικό ομώνυμο κομμάτι των Joy Division, το οποίο με τις βαριές κιθάρες έχει πάει πραγματικά σε ένα άλλο επίπεδο.

Οne Of These Mornings – Moby featuring Patti LaBelle, (Miami Vice, 2006)

Δεύτερος Moby και δεύτερος Michael Mann καπάκι, αλλά δεν γίνεται αλλιώς, καθώς το κομμάτι έχει σημαδέψει τον καταδικασμένο έρωτα του Sonny Crockett (Collin Farell) και της Isabella (Gong Li) στην κινηματογραφική μεταφορά της σειράς “Miami Vice”. Όταν οι δύο τους το σκάνε στην Κούβα με τον χρόνο να στέκεται εχθρός τους, το ” One Of These Mornings” ντύνει το πάθος και την ένταση που αναπτύσεται μεταξύ τους, όσο το σκάφος τους σκίζει στα δύο τη θάλασσα αφήνοντας πίσω ένα γαλακτερό μονοπάτι αφρού.

No Easy Way Out – Robert Tepper, (Rocky IV, 1985)

Η πιο εμβληματική ταινία της saga του Rocky Balboa έχει σφραγιστεί από ένα συγκλονιστικό soundtrack, αν ένα κομμάτι όμως ξεχωρίζει, είναι το “No Easy Way Out” που ντύνει μία καθοριστική σκηνή της ταινίας, εκείνη που ο λατρεμένος αμερικανός μποξέρ, παίρνει την τελική απόφαση να αντιμετωπίσει το “σοβιετικό τέρας” Ivan Drago. Καθώς έρχεται σε σύγκρουση με την αγαπημένη του Andrian, φεύγει νευριασμένος από το σπίτι, μπαίνει σε μία Lamborghini Jalpa και οδηγεί στην τσίτα αναπολώντας παράλληλα σημαντικές στιγμές της ζωής του.

Lust For Life – Iggy Pop, (Trainspotting, 1996)

To voice over του Mark Renton (Ewan McGregor) και κατά συνέπεια η εναρκτήρια σκηνή του “Trainspotting” δεν θα ήταν το ίδιο νευρωτική, παρανοϊκή και iconic αν από πίσω δεν έπαιζε το “Lust For Life” του τιτανομέγιστου Iggy και ίσως η ταινία να μην έπιανε με τον ίδιο τρόπο από τα μαλλιά μια ολόκληρη γενιά που καθορίστηκε από το συγκεκριμένο φιλμ, αλλά εν τέλει “επέλεξε τη ζωή”.

Where Is my Mind? – Pixies, (Fightclub, 1999)

Το ίδιο ισχύει και για την τελευταία σκηνή της ταινίας που επίσης έχει σημαδέψει την Generation X, πάνω στη δριμεία κριτική της οποίας είναι άλλωστε και βασισμένη. Το τέλος του κόσμου όπως τον ήξεραν, αλλά και η λύτρωση για την Marla (Helena Bohnam Carter) και τον ανώνυμο χαρακτήρα του Edward Norton έρχεται μέσα από την έκρηξη του Where Is My Mind? των Pixies ντύνοντας το “Fightclub” με τον απόλυτο ήχο του επερχόμενου millennium.

The End – The Doors, (Apocalypse Now, 1979)

Μία ακόμα εναρκτήρια σκηνή που έχει ταυτιστεί απόλυτα με το κομμάτι που τη συνοδεύει. Μπορεί να φανταστεί κανείς καλύτερο κομμάτι να ντύνει την πιο σιωπηλή έκρηξη στην ιστορία του σινεμά από το “The End” των Doors;

Come In Number 51, Your Time Is Up (Careful With That Axe Eugene) – Pink Floyd, (Zabriskie Point, 1970)

Το ψυχεδελικό έπος του Michelangelo Antonioni κλείνει με μία από τις πιο υπνωτιστικές σκηνές του κινηματογράφου. Η πρωταγωνίστρια, φεύγοντας απογοητευμένη από το σπίτι του αφεντικού της γυρνά να ρίξει μία τελευταία ματιά και φαντάζεται το κτίριο να ανατινάζεται. Χιλιάδες αντικείμενα, ρούχα, έπιπλα, βιβλία αιωρούνται στον ουρανό, και μοιάζουν σα να μην πρόκειται προσγειωθούν ποτέ, λες και δεν υπάρχει βαρύτητα, συνοδεία του αλλόκοτου, ψυχεδελικού ξεσπάσματος του “Careful With That Axe Eugene” (ή πιο σωστά της ειδικά ηχογραφημένης για την ταινία εκδοχής του, Come In N.51 Your Time Has Come) των Pink Floyd.

Girl You’ll Be a Woman Soon – Urge Overkill, (Pulp Fiction, 1994)

Φυσικά από μία τέτοια λίστα δεν θα μπορούσε να λείπει η σκηνή όπου η Mia Wallace (Uma Therman) πατάει το play και αρχίζει το πιο αισθησιακό air guitar, το πιο σέξι κούνημα γοφών και φυσικά το πιο εμβληματικό OD στην ιστορία του σινεμά, το οποίο δεν θα ήταν το ίδιο αν το κομμάτι που ακούγεται δεν ήταν το “Girl You’ll Be a Woman Soon”. Εκτός του ότι ο Tarantino ξέρει (κι εγώ τον εμπιστεύομαι), οι Urge Overkill πήραν το διαμάντι αυτό του Neil Diamond και του έδωσαν αυτό το κάτι παραπάνω που χρειάζονταν για να έχεις ένα σφίξιμο στην καρδιά κάθε φορά που το ακούς.

Η βροχή ήρθε πάλι – Τζένη Βάνου, (Τετάρτη 04:45, 2015)

Η ελληνική συμμετοχή της λίστας δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την πιο καθοριστική σκηνή του νουάρ του Αλέξη Αλεξίου “Τετάρτη 04:45”, στο οποίο γενικότερα η μουσική έχει το δικό της ξεχωριστό ρόλο. Στη σκηνή που ο χαρακτήρας του Στέλιου Μάινα “Στέλιος Δημητρακόπουλος” αποφασίζει να τα παίξει όλα για όλα πέφτει το “Η Βροχή Ήρθε Πάλι” της Τζένης Βάνου παρέα με μια λυτρωτική, πραγματική βροχή. Δυστυχώς η σκηνή δεν υπάρχει μεμονωμένη στο YouTube, αν όμως δεν έχετε δει την ταινία, τότε αναζητήστε την στο Cinobo.

Space Oddity – David Bowie, (Secret Life of Walter Mitty, 2013)

Κι εκεί που νομίζεις ότι κανείς δεν μπορεί ν’ αγγίξει το “Space Oddity” (ή οτιδήποτε έχει τραγουδήσει ο David Bowie) έρχεται μια συγκλονιστική Kristen Wiig υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Ben Stiller, σε μία από τις πιο τρυφερές ταινίες που έχουν φτιαχτεί, το “Secret Life of Walter Mitty” να ερμηνεύσει το κομμάτι για να δώσει στον ήρωα την ώθηση που χρειάζεται για να ξεπεράσει τα όριά του. Προσπαθήστε να συγκρατήσετε τα δάκρυά σας.

Eleano – The Turtles, (The Boat That Rocked, 2009) 

Δύσκολα μπορεί να διαλέξει κανείς σκηνή την οποία να απογειώνει η μουσική στο υπέροχο “The Boat That Rocked”, όμως στα σημεία κερδίζει η σκηνή του γάμου μεταξύ του Simon και της Eleanor, για αυτό κι άλλωστε ακούμε και το εξαιρετικό, διαχρονικό “Eleanor” των Turtles. Και κερδίζει εξαιτίας και του σπαραχτικού plot twist που έχει στη συνέχεια, το οποίο δεν γίνεται να μη θυμάσαι κάθε φορά που ακούς το τραγούδι.

Ain’t No Mountain High Enough – Marvin Gaye & Tammi Terrell, (Stepmom, 1998)

Αν είσαι millennial δεν γίνεται να μην έχεις δει δεκάδες φορές τα μεσημέρια στο Mega το “Stepmom” με την απόλυτη θεά Susan Sarandon και την Julia Roberts. Εκτός του ότι η ταινία μας δίδαξε πως να ζωγραφίζουμε δέντρα, δεν φτάνει που πρώτα μας παίρνουν τα ζουμιά που η Isabel κάνει bonding με τα παιδιά του συντρόφου της τραγουδώντας το ”Ain’t No Mountain High Enough”, μετά μας αποτελειώνει όταν το ίδιο τραγούδι πρωταγωνιστεί σε μία τρυφερή σκηνή με την Jackie και τα παιδιά της.

I Say A little Prayer – Aretha Franklin, (My Best Friend’s Wedding, 1997)

Για το “My Best Friend’s Wedding” τα έχουμε ξαναπεί, το sing along του “I Say a Little Prayer” σε ένα κατάμεστο εστιατόριο, που εκκινεί ο George (θεός Rupert Everett) είναι  από τις πιο ωραίες σκηνές στην ιστορία των chick flicks.

Cat People (Putting Out Fire) – David Bowie, (Inglourious Basterds, 2009)

Ακόμα μια χειρουργικής ακρίβειας χρήση της μουσικής από τον Quentin Tarantino ο οποίος φυσικά και κατάφερε να χρησιμοποιήσει αυτό το έπος του Giorgio Moroder σαν soundtrack καλύτερα απ’ ό,τι στην ταινία για την οποία γράφτηκε. Ναι, το “Cat People” αποτελεί το soundtrack της ομώνυμης ταινίας του 1982, όμως ο Tarantino κατάφερε να το ταυτίσει με το “Inglourious Basterds” τον πόλεμο κατά των Ναζί και πιο συγκεκριμένα με τη γενναιότητα της Shosanna όταν ετοιμάζεται να τους στείλει στην πυρά.  

Nightcall – Kavinsky, (Drive, 2011)

Θα ήταν έγκλημα αν κάναμε τέτοια λίστα κι αφήναμε απ’ έξω το “Nightcall” του Kavinsky που ανοίγει το “Drive” καταφέρνοντας να ταυτιστεί απόλυτα το κομμάτι με την ταινία και τα αινιγματικά αγόρια που δεν μιλούν πολύ, αλλά αγαπούν παράφορα.

Dr. Dre feat. Snoop Dogg – Still D.R.E, (Training Day, 2001)

Επειδή το κλείσιμο της λίστας αξίζει να ‘ναι θεαματικό κι όχι προβλέψιμο, ορίστε μία από τις πιο badass σκηνές στην ιστορία του σινεμά εξαιτίας του κομματιού που τη συνοδεύει. Ο τρόπος με τον οποίο υποδύεται ο Denzel Washington τον χαρακτήρα του “Alonzo Harris”, στο “Training Day” θα έπρεπε να διδάσκεται στις σχολές υποκριτικής ως υπόδειγμα mind blowing ερμηνείας. Ωστόσο, ένα κάτι λίγο θα έλειπε από το swag του, αν όταν μπαίνει στην πειραγμένη 1979 Chevy Monte Carlo δεν έπαιζε από πίσω το “Still D.R.E.”.