Μόλις πριν μερικούς μήνες, η Naomi Osaka αποσύρθηκε από το Roland Garros. Η τενίστρια ήθελε να ξεπεράσει την αγχώδη διαταραχή και την κατάθλιψή της. Πριν λίγες μέρες, η Simone Biles αποσύρθηκε από αρκετές κατηγορίες της ενόργανης των Ολυμπιακών Αγώνων, αποφασίζοντας ότι η ψυχική της υγεία είναι σημαντικότερη από το όποιο μετάλλιο. Ναι, υπήρχαν κάποιοι που τις κατέκριναν και έσπευσαν να τους βάλουν ταμπέλες, όπως ντίβα ή αδύναμη. Ωστόσο, μία τεράστια μερίδα του κόσμου τις στήριξε και τις συνεχάρη για την απόφαση τους.
Και, πράγματι, τους αξίζουν συγχαρητήρια. Η κίνησή τους μόνο εύκολη δεν ήταν. Γιατί; Διότι για χρόνια ο χώρος του αθλητισμού προήγαγε την ίδια ιδέα. Ότι ένας αθλητής πρέπει να είναι σταθερός, ψύχραιμος, ψυχρός και να μην αφήνει τίποτα να επηρεάζει την ψυχολογία του. Ιδέα, που την πέρναγε τόσο στο κοινό, όσο και στους ίδιους τους αθλητές. Ιδέα, που από πολλούς θεωρείται απόλυτος κανόνας ειδικά όταν μιλάμε για Ολυμπιακούς Αγώνες.
Αυτός είναι και ο λόγος, που για χρόνια πολλοί αθλητές προτιμούσαν να υποφέρουν ψυχικά στα κρυφά. Δημόσια περιορίζονταν στο να προσποιούνται τα ατάραχα ρομπότ. Αυτός είναι και ο λόγος, που η Aly Raisman πέρασε όλη της την αθλητική καριέρα ακολουθώντας αυτό το παράδειγμα.
Πώς αντιμετωπιζόταν η ψυχική υγεία των αθλητών όταν η Aly Raisman ήταν ενεργή;
Η αθλήτρια της ενόργανης έχει έξι ολυμπιακά μετάλλια στο βιογραφικό της, ενώ ήταν η αρχηγός της ομάδας των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και του 2016. Ωστόσο, αποφάσισε να αποσυρθεί το 2020, σε ηλικία 26 ετών.
Με αφορμή την απόσυρση της Biles στους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Raisman εξήγησε στο HelloGiggles ακριβώς τη διαφορετική αντιμετώπιση που είχε η ψυχική υγεία των αθλητών τόσο πρόσφατα όσο το 2016. “Όταν εγώ προπονούμουν, δεν έπρεπε να είμαστε ευάλωτοι. Έπρεπε να προσποιούμαστε ότι όλα ήταν καλά και να μην δείχνουμε ότι πασχίζαμε. Νόμιζα ότι έτσι έπρεπε να είναι, γιατί έτσι με είχαν μάθει. Προσπαθούσα να μην είμαι ευάλωτη δημόσια. Ήμουν, όμως, πολύ πιο συναισθηματική στο γυμναστήριο, επειδή ήμουν τόσο υπερβολικά κουρασμένη και ήταν τόσο δύσκολο για εμένα να διαχειριστώ την πίεση.
Ζούμε σε μία τόσο διαφορετική περίοδο, που η ψυχική υγεία των αθλητών είναι μία σημαντική συζήτηση και ο κόσμος είναι τόσο υποστηρικτικός, όταν ένας αθλητής ανοίγεται. Είναι καταπληκτικό να βλέπω τόσους αθλητές να αισθάνονται άνετα και ασφαλείς να ανοιχτούν, γιατί αυτό δίνει κουράγιο σε άλλους ανθρώπους να μοιραστούν τις εμπειρίες του και να είναι περισσότερο ειλικρινείς σχετικά με το τι περνάνε.
Μεγάλωσα σε ένα πολύ έντονο περιβάλλον, όπου ένιωθα ότι η αξία μου εξαρτιόταν όχι μόνο από την απόδοσή μου, αλλά και από την αποδοχή των ενηλίκων γύρω μου. Υπάρχουν στιγμές, που είμαι πραγματικά σκληρή με τον εαυτό μου και πρέπει να σταματήσω και να αναρωτηθώ, ‘Αυτό είμαι πράγματι εγώ που μιλάω στον εαυτό μου ή απλά υιοθετώ τον τρόπο που κάποιος άλλος, που δεν μου συμπεριφερόταν καλά, μίλαγε σε εμένα όταν ήμουν μικρότερη;’”.