Οι αθλητές, ιδιαίτερα οι πρωταθλητές και οι ολυμπιονίκες, έχουν έναν μοναδικό τρόπο συχνά να μάς αφήνουν με το στόμα ανοιχτό. Ωστόσο, συχνά ξεχνάμε ότι για να φτάσουν στο υπεράνθρωπο σωματικό τους επίπεδο έχουν κάνει πολλές θυσίες, έχουν πιεστεί και έχουν δείξει τεράστια πειθαρχία. Όχι μόνο στις περιόδους αγώνων, αλλά σε όλη τους τη ζωή. Και συχνά, ξεχνάμε τι μπορεί να κάνει αυτή η ζωή στην ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου. 

Η Simone Biles ανήκει ξεκάθαρα στην κατηγορία των αθλητών που μάς έχουν αφήσει αρκετές φορές άφωνους. Εξάλλου, έχει γράψει κυριολεκτικά ιστορία στην ενόργανη. Είναι η πρώτη αθλήτρια, που κατέκτησε παγκόσμιους τίτλους τρία χρόνια συνεχόμενα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο έγινε η πρώτη Αμερικανίδα αθλήτρια ενόργανης που κέρδισε τα τέσσερα χρυσά μετάλλια των ατομικών κατηγοριών. Έχει πάρει τα περισσότερα παγκόσμια και χρυσά μετάλλια στην ιστορία του αθλήματος. Έχει κατακτήσει τους περισσότερους παγκόσμιους τίτλους απ’ όλες τις γυναίκες της ενόργανης. Μόλις τον Μάιο, έγινε η πρώτη γυναίκα που πραγματοποίησε διπλό άλμα Γιουρτσένκο

Για όλα τα παραπάνω, λοιπόν, σχεδόν όλος ο πλανήτης περίμενε να τη δει να θριαμβεύει σε κάθε κατηγορία της ενόργανης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Αυτή η σιγουριά και η προσδοκία όλου του κόσμου, όμως, φαίνεται ότι λειτούργησε αρνητικά. Την περασμένη Κυριακή έκανε την πρώτη της εμφάνιση στους Αγώνες, χωρίς να μένει πιστή στις συνηθισμένες της επιδόσεις. Κατάφερε να περάσει στον τελικό, αλλά με σκορ 13.766 πόντους, από το χαμηλότερο της πορείας της. Λίγο αργότερα, η ίδια βγήκε στο Instagram και ανέφερε ότι έφταιγε πως κάποιες φορές αισθάνεται το βάρος όλου του κόσμου στους ώμους της. 

Η αποχώρηση της Simone Biles

Δεν δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στη δήλωσή της. Οι περισσότεροι θεώρησαν ότι την Κυριακή είχε μία κακιά στιγμή και ότι στα επόμενα αγωνίσματα θα είναι ο συνηθισμένος αθλητικά εαυτός της. Τελικά, όμως, έγινε κάτι που κανείς δεν περίμενε. Στον τελικό μίας από τις ομαδικές κατηγορίες, μετά από μόλις ένα άλμα, προσέγγισε έναν από τους προπονητές της και ακούστηκε να λέει “Δεν θέλω να το κάνω, τελείωσα”. Κάπως έτσι, για ιατρικούς λόγους, είδαμε να αντικαταστείται, να βγαίνει από τον αθλητικό χώρο και να επιστρέφει μόνο για να χειροκροτήσει τις συναθλήτριές της. Οι τελευταίες, παρά τη σημαντική απώλεια της Biles, κατάφεραν να κατακτήσουν το ασημένιο μετάλλιο. 

Κάτι που έχει ενδιαφέρον; Αν ήσουν στο διαδίκτυο λίγο μετά την παραίτηση της Biles από το αγώνισμα, θα έβλεπες κυρίως τίτλους τύπου “Η Biles παραιτείται για ιατρικούς λόγους και θέτει σε κίνδυνο το μετάλλιο των ΗΠΑ”. Ακόμα μία απόδειξη ότι κάποιοι, μένουν στα εξαιρετικά επιτεύγματα των αθλητών, ξεχνώντας ή αδιαφορώντας για το ότι μιλάμε για ανθρώπους με φθαρτά σώματα και συναισθήματα. Στην περίπτωση της Biles, ξεχνούν και ότι είναι το μόνο θύμα σεξουαλικής κακοποίησης του πρώην γιατρού της ομάδας της, Larry Nassar, που συνεχίζει να αγωνίζεται.

H Simone Biles έβαλε σε προτεραιότητα την ψυχική υγεία της

Τι συνέβη τελικά στην Biles και αποχώρησε; Αποφάσισε ότι η ψυχική της υγεία είναι σημαντικότερη από το όποιο μετάλλιο, ακόμα και από αυτό των Ολυμπιακών Αγώνων. Κάποιοι θα πουν “Κρίμα μετά από τόσες θυσίες και αγώνες”; Ναι, αλλά εμείς θα πούμε ότι στο τέλος της ημέρας έκανε τη σωστή επιλογή. Αν χάσεις ένα μετάλλιο, υπάρχει πάντα ο επόμενος αγώνας, στον οποίο θα μπορείς να διεκδικήσεις ένα άλλο. Αν χάσεις την ψυχική σου υγεία, μετά θέλει πολλή περισσότερη δουλειά για να την πάρεις πίσω. Εξάλλου, μην ξεχνάμε ότι αν επιλέξεις να αγωνιστείς σε κακή ψυχική κατάσταση, είναι πολύ πιθανό να καταλήξεις να διακινδυνεύεις και τη σωματική σου υγεία. 

Αργότερα, η Biles εξήγησε ακριβώς πώς κατέληξε στην απόφασή της. “Δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου όσο κάποτε. Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία και είμαι κάπως νευρική όταν κάνω ενόργανη. Αισθάνομαι επίσης ότι δεν περνάω πια τόσο καλά. Σε αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήθελα να αγωνιστώ για εμένα, αλλά ήρθα και ένιωσα ότι ακόμα το κάνω για άλλους ανθρώπους. Με πονάει ότι κάπως μου έχουν κλέψει το να κάνω αυτό που αγαπώ, ώστε να ευχαριστηθούν άλλοι άνθρωποι. 

Οι προπονητές μου είδαν τι περνάω και συμφώνησαν απόλυτα ότι δεν άξιζε να τραυματιστώ για κάτι τόσο χαζό, αν και τόσο μεγάλο, όσο οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Στο τέλος της ημέρας, θέλουμε να φύγουμε από εδώ περπατώντας, όχι να μάς σέρνουν έξω με φορείο.

Η ψυχοθεραπεία έχει βοηθήσει πολύ, όπως και η φαρμακευτική αγωγή, και αισθάνομαι ότι όλα πάνε αρκετά καλά. Ωστόσο, όποτε μπαίνεις σε καταστάσεις υψηλού στρες, φρικάρεις και δεν ξέρεις όντως πώς να ελέγξεις όλα αυτά τα αισθήματα, ειδικά όντας εδώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες”.