Ένα απόγευμα του 2017, λαμβάνω στο Messenger το εξής μήνυμα από το Facebook προφίλ Sam Albatros: “Γεια σας, είμαι αδερφή;”. Παρακολουθούσα ήδη καιρό τη διαδικτυακή του δραστηριότητα, συνεπώς το μήνυμα δεν με παραξένεψε. Υπέθεσα ότι κάνει κάποιου είδους δημοσκόπηση, ότι συλλέγει δεδομένα για κάποιο ενδεχόμενο project καθώς ο/η/το Sam είχε ήδη αρχίσει να καθιερώνεται μέσω των social media ως mixed media καλλιτέχνης και συγγραφέας. Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη απάντησα “Γεια σου. Είσαι άνθρωπος”, για λάβω την ξεκαρδιστική απάντηση: “Τόσο χάλια;”
Τέσσερα χρόνια μετά, με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου του/της μυθιστορήματος “Ελαττωματικό Αγόρι” (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2021), για το οποίο το κύμα θετικής ανταπόκρισης από το αναγνωστικό κοινό (και ειδικά το νεαρότερο που δεν συνηθίζει να διαβάζει βιβλία) υπήρξε πρωτοφανές για τα δεδομένα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, έχω την ευκαιρία να μάθω επιτέλους τι ήταν αυτό το μήνυμα, αλλά και να συνομιλήσω με τον/την/το Sam Albatros, μεταξύ άλλων, για την τέχνη και τη λογοκλοπή στα social media, το πώς οι αναφορές στο “Ελαττωματικό Αγόρι” – ανάμεσά τους τα Pokémon και η Παολίνα (La Usurpadora) – χαρτογραφούν την ελληνική επαρχία των αρχών της νέας χιλιετίας, αλλά και τον χιλιοειπωμένο όρο “διαφορετικότητα”.
Το βιβλίο “Ελαττωματικό Αγόρι” βρέθηκε λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του στην λίστα με τα ευπώλητα του Public και η πρώτη έκδοσή του εξαντλήθηκε σε δύο εβδομάδες. Όταν ο/η/το Sam μοιράστηκε στο Facebook/Instagram ότι τα δωρεάν αντίτυπα που του/της αντιστοιχούν έχουν τελειώσει, κατακλύστηκε από μηνύματα στα οποία διάφορα άτομα δήλωσαν πρόθυμοι να αγοράσουν x αριθμό αντιτύπων, έτσι ώστε να δοθούν σε όποι@ δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει το βιβλίο.
Το “Ελαττωματικό Αγόρι” είναι ένα βιβλίο που αφορά όλα και πράγματι κατόρθωσε να αγγίξει κόσμο ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, σεξουαλικού προσανατολισμού. Νέοι γονείς διαβάζουν το βιβλίο και ανυπομονούν να μεγαλώσουν τα παιδι�