Βάζω στοίχημα ότι το έχετε ακούσει έστω μια φορά στη ζωή σας. “Εδώ είμαστε μια οικογένεια”, μια ατάκα που έχει ακουστεί σε λογής – λογής γραφεία. Από πολυεθνικές corporate εταιρείες, μέχρι ΜΚΟ, το μικρό συνοικιακό μαγαζάκι με ρούχα, πολιτιστικούς οργανισμούς. Η εργασία μας, οι συνάδελφοί μας και οι εργοδότες μας δεν συνιστούν οικογένεια. Είναι το περιβάλλον στο οποίο, μεν, χρειαζόμαστε σχέσεις με γερά θεμέλια, σχέσεις που να βασίζονται στην ειλικρίνεια και την ενσυναίσθηση, ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτές οι σχέσεις είναι σχέσεις ιεραρχικές. Μισό λεπτό, έχετε δίκιο. Εμείς δεν το ξεχνάμε, γιατί είμαστε αυτοί των οποίων τις δεξιότητες, γνώσεις, ικανότητες, εμπειρία και ελεύθερο χρόνο κάποιος καρπώνεται με αντάλλαγμα ένα μισθό που μας εξασφαλίζει τα προς το ζην.Αυτοί που ξεχνούν όποτε τους βολεύει ότι πρόκειται για σχέσεις ιεραρχίας είναι φυσικά αυτοί που ξεστομίζουν την παραπάνω ατάκα και είναι φυσικά οι εργοδότες. Το τι είναι προβληματικό σε αυτή λογικά το έχετε βιώσει στο πετσί σας, ας δούμε όμως αναλυτικά τι σημαίνει όταν κάποιος για τον οποίο δουλεύουμε, μας πλασάρει το κόνσεπτ της οικογένειας.

Στα πρώτα του επαγγελματικά βήματα, θα μπορούσε κάποιος πολύ εύκολα να την πατήσει με το “είμαστε μια οικογένεια”. Ένας εργοδότης με φιλικό προφίλ, μπορεί να άρει το άγχος, να δώσει την ψευδαίσθηση της χαλαρότητας, να κάνει τον εργαζόμενό του να νιώσει περισσότερο συνεργάτης παρά υφιστάμενος. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αυτό περνάει σχεδόν επιδερμικά. Ένα απροσδόκητο lunch break έξω από τις εγκαταστάσεις της δουλειάς για παράδειγμα, στο ταβερνάκι λίγο πιο κάτω, το να σε πάρει μαζί σε ένα επαγγελματικό ραντεβού που δεν έχει να κάνει με τις δικές σου αρμοδιότητες, μια πιο χαλαρή διάθεση τις Παρασκευές. Δραστηριότητες που προάγουν το bonding μεταξύ των εργαζόμενων της εταιρείας όπως brunch, βραδινές έξοδοι, stand up comedy απόγευμα στο γραφείο.Βλέπετε κάτι κακό σε αυτό; Φαινομενικά όχι, ωστόσο πρόκειται για μικρές παγίδες. Αν για παράδειγμα, καθώς στον ελεύθερό σου χρόνο, δεν επιθυμείς να παραμείνεις παραπάνω στο γραφείο για να θεατρικό παιχνίδι που θα ενδυναμώσει τις μεταξύ σας σχέσεις και θα σπάσει τον πάγο με τους καινούργιους συναδέλφους, δεν είσαι team player. Αν δεν πας στο event της εταιρείας επειδή έχεις επέτειο με τον σύντροφό σου δεν στηρίζεις την εταιρεία. Αν θέλεις να ζητήσεις αύξηση, επειδή εδώ είμαστε μια οικογένεια, θα πάρεις ως απάντηση ασάφειες και αστειάκια. Αν έχει καθυστερήσει ο μισθός σου θα ακούσεις για όλες τις υποχρεώσεις του εργοδότη σου, το δάνειό του και τη διατροφή που πληρώνει στην πρώην γυναίκα του. Αν έχεις πρόβλημα με κάποιον συνάδελφο θα σου πει “Έλα μωρε, τ@ ξέρεις τώρα!”, συνοδεύομενο ενδεχομένως από κάποιο στερεότυπο ή κάποια προσωπική πληροφορία για αυτό το άτομο, το οποίο δεν χρειάζεται να ξέρεις.Οι εργασιακές σχέσεις οφείλουν να έχουν όρια που να σέβονται και τα δύο μέρη. Και ο υφιστάμενος και ο ανώτερος. Ναι, στο χιούμορ, στο ευχάριστο περιβάλλον και στο ανθρώπινο πρόσωπο, όχι όμως στην υπερβολή, καθώς αυτή ενισχύει το αίσθημα επισφάλειας του εργαζόμενου, που αναρωτιέται γιατί το “φιλαράκι” του, αυτός ο τόσο ντόμπρος άνθρωπος που τυγχάνει να είναι το αφεντικό του δεν τον έχει πληρώσει ακόμη ή τον προσέβαλε με απίστευτη φρασεολογία μπροστά σε όλο το γραφείο, χρησιμοποιώντας μάλιστα πληροφορίες για την προσωπική του ζωή.Όταν νιώθουμε το αφεντικό μας, φίλο μας είναι εξαιρετικά δύσκολο να διεκδικήσουμε όλα όσα μας αναλογούν, όπως καλύτερες συνθήκες εργασίες, περισσότερα χρήματα, μια καλύτερη θέση ή απλά το σεβασμό του ελεύθερού μας χρόνου και της προσωπικής μας ζωής.

Πώς όμως μπορούμε να σταθούμε απέναντι σε μία τέτοια συμπεριφορά; Μπορείτε να είστε alert για τέτοια σημάδια και πάντα με πλοηγό την ευγένεια την υπευθυνότητα να βάζετε τα όριά σας. Κάντε ξεκάθαρο ότι ο προσωπικός σας χρόνος είναι μόνο δικός σας και το γεγονός ότι δίνετε τον καλύτερό σας εαυτό στη δουλειά αρκεί από μόνο του για να θεωρείστε καλός ομαδικός παίκτης. Προσέξτε εξ αρχής τον τύπο σύμβασης που θα συνάψετε με τον εκάστοτε εργοδότη και σκεφτείτε καλά αν αυτός του αφήνει παραθυράκια για να προβάλει αργότερα σαν δικαιολογία το γεγονός ότι “εδώ είμαστε μία οικογένεια”. Αν αυτό συμβαίνει προσπαθήστε η συμφωνία σας να είναι όσο πιο σαφής και νομικά κατοχυρωμένη γίνεται. Μην επενδύεται συναισθηματικά στις ιεραρχικές σχέσεις και μην παίρνετε απολύτως τίποτα προσωπικά, όσο προσωπικό κι αν μοιάζει. Μπορεί τώρα “να είμαστε μια οικογένεια”, αλλά αύριο ο ίδιος εργοδότης που σας είπε αυτή την ατάκα μπορεί να σας αποδεσμεύσει εξαιτίας περικοπών. Φαντάζομαι ότι οι γονείς σας ας πούμε, αν έπρεπε να μειώσουν τα έξοδα του νοικοκυριού δεν θα σας πετούσαν έξω από το σπίτι, συνεπώς κρατήστε στο μυαλό σας ότι στα μάτια του εργοδότη έχετε κάπου πάνω σας το σηματάκι της ανακύκλωσης.Σας φαίνεται πολλή δουλειά; Δυστυχώς είναι, ωστόσο πρόκειται για προστασία των εργασιακών σας δικαιωμάτων και αυτό, όπως και να το κάνουμε, είναι στο χέρι σας.

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!