Δυστυχώς, παρά την πρόοδο, που γενικά φαίνεται να κάνουμε ως κοινωνία, κάποιες τοξικές απόψεις με ρίζες στην πατριαρχεία δεν έχουν καταφέρει ακόμα να εκλείψουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα κι όταν η γυναίκα είναι το θύμα ακούμε πολλούς να κατηγορούν εκείνη γι’ αυτό, που έπαθε, και που δεν ήταν πιο προσεκτική και σχεδόν κανέναν να μην ασχολείται με τον θύτη. Κατά παρόμοιο τρόπο, συχνά οι γονείς σπεύδουν να αφήνουν τους γιους τους εκτός συζητήσεων γύρω από κακοποιητικές συμπεριφορές, ενώ μαθαίνουν στις κόρες τους πώς εκείνες πρέπει να προσέχουν και ότι είναι ουσιαστικά δική τους ευθύνη αν τούς συμβεί κάτι.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, λοιπόν, είναι τουλάχιστον αναζωογωνητικό να ακούμε διαφορετικές στάσεις από γονείς, όπως αυτή του Σωτήρη Τσαφούλια. Ο σκηνοθέτης βρέθηκε στο Dot. με τη Νάντια Μπουλέ και τον Μίνω Θεοχάρη, όπου μεταξύ άλλων ρωτήθηκε για το πώς μπορεί ένας γονιός να προφυλάξει τα παιδιά του από τους κινδύνους. Αρχικά, εκείνος επισήμανε τη σημασία της εκπαίδευσης, η οποία θα πρέπει επιτέλους να κάνει βήματα μπροστά στην χώρα μας και να μάθει τα παιδιά πράγματα ουσιαστικά σημαντικά για τη ζωή τους. Εκτός αυτού, όμως, αναφέρθηκε και σε μία πρόσφατη συζήτηση με τις δύο κόρες του.
Ο Σωτήρης Τσαφούλιας αποφάσισε να τους μιλήσει για το revenge porn, με αφορμή τα γεγονότα της επικαιρότητας. Όχι, δεν τούς είπε ούτε πώς θα το αποφύγουν, ούτε να προσέχουν με ποιους μπλέκουν, ούτε γενικά κάτι, που θα έριχνε όλες τις ευθύνες και τις ενοχές πάνω τους, στην περίπτωση που κάτι τέτοιο τούς συνέβαινε. Η συμβουλή του ήταν πολύ περισσότερο γεμάτη με αγάπη και με την ξεκάθαρη δήλωση πως, ό,τι κι αν τούς τύχει, εκείνος δεν θα τις κρίνει, θα είναι δίπλα τους και με κανέναν τρόπο δεν θα έρθει η συντέλεια του κόσμου.
“Είναι πάρα πολύ δύσκολο πώς να κάνεις το παιδί σου να ζήσει μια ασφαλή ζωή, χωρίς να το τρομοκρατήσεις, χωρίς να το κάνεις να φοβάται. Προσπαθείς να το κάνεις να σκέφτεται. Αυτό είναι το πιο δύσκολο. Πράγμα που το σχολείο σε μεγάλο βαθμό, ο τρόπος που είναι δομημένη η εκπαίδευσή μας, δεν το κάνει. Τα παιδιά μας δεν κάνουν σεξουαλική αγωγή, δεν κάνουν οδική συμπεριφορά. Κάνουν τους βίους της Αγίας Αικατερίνης και γράφουν μία εργασία δεκαπέντε σελίδες. Όταν έρθει μπροστά της ο βιαστής, ο ομοφοβικός, ο καταπιεστής, ο δυνάστης δεν θα ξεφύγει από αυτό, με όλο τον σεβασμό και την αγάπη προς την θρησκεία μας, ξέροντας για την Αγία Αικατερίνη. Θέλω να πω, λοιπόν, ότι υπάρχει ένα κενό, ότι το πλαίσιο αλλάζει, τα πράγματα αλλάζουν και η εκπαίδευση δεν ακολουθεί.
Εγώ, ας πούμε, τούς έκανα κουβέντα τώρα ότι ‘Κοίταξε να δεις μπορεί αύριο-μεθαύριο να πέσεις στην παγίδα, όλοι έχουμε πέσει, και ενώ βρίσκεσαι σε μία πολύ προσωπική στιγμή με το αγόρι σου, αυτός να έχει βάλει ένα κινητό κάτω από το μαξιλάρι ή σε μία τσάντα, που ‘χει μία τρύπα, και να το μαγνητοσκοπήσει και να το βγάλει. Κοίτα’, τής λέω, ‘μην πας και μού πηδήξεις απο κανά μπαλκόνι. Δεν έγινε και τίποτα. Δηλαδή δεν κάνεις κάτι, που δεν κάνουν 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον πλανήτη. Απλά εσένα θα το δούμε εκείνη την ώρα. Θα είσαι προσεκτική την επόμενη. Κοίτα μην μού κάνεις καμιά ανοησία και με στείλεις φυλακή’”.