Χθες προβλήθηκε σε αρκετές τηλεοπτικές εκπομπές κομμάτι από τη συνέντευξη του Γιώργου Κόρομι στο περιοδικό Hello. Οι δηλώσεις του, μάλιστα, σχολιάστηκαν αρνητικά, με πιο έντονη αντίδραση αυτή της Ελεονώρας Μελέτη και της Κατερίνας Καινούργιου. Τι συνέβη; Ο πρώην διαγωνιζόμενος του Survivor ερωτήθηκε αν έχει παρενοχληθεί ποτέ ως μοντέλο. Η απάντησή του ήταν η εξής:

“Ξεκίνησα το modeling στα 5 μου χρόνια. Ήμουν σε πρακτορείο κανονικά και σταμάτησα στα 15 μου λόγω των αυξημένων υποχρεώσεων στο σχολείο. Το άρχισα ξανά στην ηλικία των 20 ετών. Πιστεύω ότι αν δεν δώσεις δικαιώματα, δεν θα υπάρξει παρενόχληση. Αν θέσεις κάποια όρια, ο άλλος το καταλαβαίνει και δεν τα ξεπερνά – εκτός αν έχεις να κάνεις με αρρωστημένες καταστάσεις”. 

Αργότερα, ο Γιώργος Κόρομι απάντησε ουσιαστικά μέσω Instagram στα αρνητικά σχόλια και ειδικά στην Ελεονώρα Μελέτη. Όχι, δεν αναίρεσε κάποιο από τα λεγόμενά του. Αντιθέτως, επικεντρώθηκε στο να πει ότι πήγαν να βγάλουν είδηση εκεί, που δεν υπάρχει, και στο να επισημάνει στην παρουσιάστρια όλα τα άλλα θέματα της επικαιρότητας, με τα οποία θα μπορούσε να έχει ασχοληθεί. Υπογράμμισε, μάλιστα, και ότι δεν βγήκε σε καμία εκπομπή να ανακαλέσει, επειδή θεωρεί ότι η δήλωσή του ήταν ξεκάθαρη και ολοκληρωμένη και ότι με την τελευταία του φράση όλα όσα είπε γίνονται αυτομάτως μη προβληματικά. 

Θα προσπεράσουμε το ξεκάθαρο mansplaining προς την παρουσιάστρια με εκφράσεις τύπου “δεν ξέρω αν το γνωρίζει”, για να επικεντρωθούμε στην αρχική του δήλωση. Όχι, παρενόχληση δεν βιώνουμε μόνο όταν βρισκόμαστε σε αρρωστημένες καταστάσεις, κι αν ήταν γυναίκα που βιώνει παρενοχλήσεις από τις πιο τρυφερές της ηλικίες σχεδόν σε καθημερινή βάση, μάλλον θα το ήξερε. Γιατί παρενόχληση δεν είναι μόνο extreme καταστάσεις, που βρίσκονται μισό βήμα πριν την απόπειρα βιασμού. Παρενόχληση είναι και όταν ένας άκυρος τύπος θα αρχίσει να σού κάνει catcalling στη μέση του δρόμου. Παρενόχληση είναι και όταν στέκεσαι όρθιος στο λεωφορείο και κάποιος το βρίσκει αφορμή να σε χουφτώσει.

Όσο για το ότι η παρενόχληση, εκτός αρρωστημένων καταστάσεων, προκύπτει μόνο αν δώσουμε δικαιώματα; Victim blaming σε όλο του το μεγαλείο, που αφήνει ένα βασικό ερώτημα: Τι ακριβώς ορίζει ως δικαιώματα; Για παράδειγμα, αν φοράω φούστα, τότε δίνω δικαιώματα; Αν γυρίζω μόνη σπίτι μου αργά το βράδυ, δίνω και πάλι δικαιώματα; Αν είμαι χαμογελαστή και ευγενική προς κάποιον, είναι και αυτό δικαιώματα; Αν είμαι άτομο, που γενικώς εξωτερικεύω τη σεξουαλικότητά μου και είμαι άνετη με αυτήν, δίνω δικαιώματα; Πολύ φοβόμαστε ότι όλο και σε κάποιο από αυτά θα απαντήσει θετικά.