Από την αρχή του #MeToo, λίγα πράγματα έχουν καταφέρει να μάς εξοργίσουν τόσο όσο οι ίδιες οι καταγγελίες και τα περιστατικά κακοποίησης και παρενόχλησης. Ένα από αυτά είναι το ακατάπαυστο victim blaming, που έχουμε ακούσει από άτομα με δημόσιο λόγο. Μόνο τον τελευταίο μήνα, ακούσαμε την Εύη Δρούτσα να κάνει victim blaming ακόμα και σε θύματα γυναικοκτονιών και τον Αλέκο Συσσοβίτη να λέει ότι οι άντρες θύματα επέλεξαν να κακοποιηθούν και ότι οι γυναίκες προκαλούν, ακόμα κι αν το κάνουν άθελά τους. 

Τώρα, ακούσαμε ακόμα μία εξαιρετικά προβληματική άποψη. Η Έφη Πίκουλα μίλησε στην εκπομπή Super Κατερίνα, με τη δημοσιογράφο Μένια Κούκου να τη ρωτάει αν έχει υπάρξει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης στη διάρκεια της καριέρας της. Η ηθοποιός και σκηνοθέτης δεν περιορίστηκε απλά στο να απαντήσει αρνητικά, αλλά αποφάσισε να πέσει σε ένα λογύδριο καταγγελίας του #MeToo γιατί εξαιτίας του έχει χαθεί το φλερτ, φλεξαρίσματος ότι μία φορά πήγε να πέσει θύμα, αλλά ήταν επιθετική οπότε δεν είχε πρόβλημα, αλλά και ξεκάθαρου victim blaming, αφού την ακούμε να κατηγορεί τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και παρενόχλησης, που βρέθηκαν στη θέση που βρέθηκαν, και ουσιαστικά να παίρνει κάθε ευθύνη από τους θύτες. 

Συγκεκριμένα, την ακούσαμε να λέει: “Με όλο αυτό, που γίνεται, έχει χαθεί το φλερτ. Στη δική μου εποχή, το φλερτ υπήρχε πολύ έντονα και πολύ ωραία. Εάν δεν υπήρχε ανταπόκριση από την άλλη πλευρά, δεν γινόταν τίποτα. Αυτό το πιστεύω. Στην εποχή μου, ήταν πολύ πιο ωραία τα πράγματα. Εγώ δεν δέχτηκα ποτέ (σεξουαλική παρενόχληση). Μια φορά κάτι πήγε να γίνει με έναν σκηνοθέτη, που έκλεισε την πόρτα, όταν μπήκα στο γραφείο του, αλλά ήμουν τόσο επιθετική εγώ, που αμέσως τον απώθησα και σηκώθηκα κι έφυγα. Δεν έγινε τίποτα.

Αν και απ’ τις δύο πλευρές αντιμετωπίζεται λογικά και υπεύθυνα, δεν θα γίνονται αυτά. Γιατί έχω ακούσει πάρα πολλά. Λέει πήγε στο σπίτι του σκηνοθέτη ή του ηθοποιού το βράδυ, για να τις διαβάσει το κείμενο. Μα βράδυ Σάββατο πας στο σπίτι του ηθοποιού; Φταίει αυτός ή εσύ;”.

Οι συνοπτικές μας απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω; Πρώτον, δεν χάθηκε το φλερτ, αλλά οι παρενοχλητικές συμπεριφορές, μιας και μόνο η σχέση εξουσίας, που υπάρχει, μετατρέπει αμέσως σε προβληματικό το φλερτ, για παράδειγμα, από τον προϊστάμενο στον υφιστάμενο. Δεύτερον, το περιστατικό με τον σκηνοθέτη αποδεικνύει ότι εν τέλει και αυτή έχει πέσει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης, απλά ήταν αρκετά τυχερή ώστε να μη συμβεί κάτι χειρότερο. Υπογραμμίζουμε το “τυχερή” και όχι το ανώτερη, όπως ουσιαστικά έκανε η ίδια, σε σχέση με τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Όσο για το τρίτο κομμάτι του victim blaming, είναι τόσο κατάφωρα προβληματικό, που δεν χρειάζεται καν το δικό μας σχόλιο, για να φανεί η τοξικότητά του. Θα πούμε μόνο το βαθιά αληθινό και γνωστό: Για τον βιασμό, φταίει μόνο ο βιαστής.