Η γραπτή επιστολή 22 διαφορετικών αθλητών και αθλητριών ενόργανης με θέμα την ψυχική, σωματική και σεξουαλική κακοποίηση τους, λογικά, δεν θα έπρεπε πια να μας σοκάρει μετά από όλα όσα έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό. Κι όμως, μάλλον δεν θα συνηθίσουμε ποτέ την φρίκη που συνοδεύει τέτοια εγκλήματα, και ευτυχώς για αυτό, καθώς μπορεί να είναι και ο πιο άμεσος τρόπος αποτελεσματικής αντίδρασης.
Μέσα από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες των επιζώντων αναφέρονται συμπεριφορές για γερά στομάχια και σκιαγραφούνται άνθρωποι που εκμεταλλεύτηκαν την θέση εξουσίας τους στο έπακρον για να ασκήσουν κάθε είδους βίας σε παιδιά, εφήβους και νεαρούς ενήλικες. Ένα έργο δηλαδή που έχουμε δει να παίζεται ξανά και ξανά, με την ίδια πλοκή και τα ίδια τρομακτικά τέρατα στον ρόλο του κακού, τέρατα που δεν εξαφανίζονται στο τέλος της ταινίας αλλά κρύβονται για λίγο στο σκοτάδι και επιτίθενται ξανά όταν το περιβάλλον τα ευνοεί.

Σύμφωνα με την καταγραφή των αθλητών που έκαναν την καταγγελία, το πρόβλημα βρίσκει τις ρίζες του πολύ παλιά (επισήμως από το 1985) και συνέχιζε να ‘θρέφεται’ μέχρι σήμερα. Οι απαράδεκτες προπονητικές μέθοδοι, οι οποίες συμπεριλάμβαναν σωματικά βασανιστήρια και ξύλο, αναφέρονται ως “κοινό μυστικό”, το οποίο κανείς δεν μαρτυρούσε εντός ή εκτός γηπέδου για πολλές δεκαετίες. Ας σταθούμε σε αυτές τις δύο λέξεις, “κοινό μυστικό”, που από μόνες τους περιγράφουν πόσο τρομακτικός, επικίνδυνος, σάπιος είναι ο κόσμος που καλείται να αντιμετωπίσει ένα οποιοδήποτε άτομο με προσδοκίες και όνειρα προκειμένου να μπορέσει να προχωρήσει.

Γιατί ήταν “κοινό μυστικό” ότι οι προπονητές άφηναν τα παιδάκια γυμνά ή τους απαγόρευαν να πάνε στην τουαλέτα αν δεν έκαναν σωστά τις ασκήσεις; Ποιοι είχαν αποφασίσει να κρατήσουν τέτοιες  τακτικές κρυφές και γιατί έχουν ακόμα τις δουλειές τους; Βασικά, γιατί δεν βρίσκονται στην φυλακή;

Credit: Trip Creative Services / Arun Kishor

Αυτό το “κοινό μυστικό” ακούγεται σαν επιδημία, που κολλάει από χώρο σε χώρο και μετατρέπει ανθρώπους σε βαμπίρ, έτοιμα να σου πιούν το αίμα και να σε πετάξουν εκτός παιχνιδιού αν τολμήσεις να μιλήσεις. Κοινά μυστικά είχαμε και στον χώρο του θεάτρου, όπου όλοι ήξεραν για τις παράνομες δραστηριότητες και τις κακοποιητικές μεθόδους μεγάλων ηθοποιών, όμως το μόνο που ακουγόταν στον έξω κόσμο ήταν τα χειροκροτήματα του κόσμου μετά την παράσταση. Κοινά μυστικά και στην τηλεόραση και τις εφημερίδες, με τα μεγάλα αφεντικά να εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους τους με όποιον τρόπο φέρνει περισσότερα λεφτά και το επαγγελματικό bullying να οργιάζει. Κοινά μυστικά παντού, στις κουζίνες της εστίασης, στα πανεπιστήμια και τα σχολεία, στα χωριά, στα γειτονικά μας σπίτια.

Είναι εξοργιστικό αν κάτσει και το σκεφτεί κανείς λίγο παραπάνω και καταλάβει την σημασία της φράσης. Ότι ουσιαστικά, οι κακοποιήσεις αυτές ήταν γνωστές από τους περισσότερους παράγοντες του όποιου συστήματος, οι οποίοι θεώρησαν σωστό να χτίσουν ένα τοίχος προστασίας γύρω από τους θύτες και το κύρος τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν το δικό τους. Και όλο αυτό στον βωμό της σωματικής και ψυχικής υγείας μικρών παιδιών και νεαρών ατόμων που το μόνο που ήθελαν είναι να δουλέψουν σκληρά για να φτάσουν μακριά. Πόσες ακόμα παρόμοιες καταστάσεις θα πρέπει να αποκαλυφθούν μέχρι να το εμπεδώσουμε ότι τα συστήματά μας είναι τελείως λάθος, ευνοούν εγκληματίες να δρουν ανενόχλητοι και πρέπει όχι να αλλαχτούν επειγόντως, αλλά να ξεριζωθούν ολοκληρωτικά και να χτιστούν από την αρχή;

Αντέχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτήν την σκληρή αλλά απόλυτη αλήθεια ή θα περιμένουμε το θέμα να ξεχαστεί χωρίς να ξεβολευτούμε;