Γένεσις
Σύμφωνα με την ραβινική παράδοση, η οποία συμπίπτει με δοξασίες πολλών αρχαίων πολιτισμών, το πρώτο θηλυκό της Δημιουργίας ονομαζόταν Λίλιθ. Περνούσε τον καιρό της στον Παράδεισο δημιουργικά, αναζητώντας δηλαδή νέες ευκαιρίες απολαύσεων, λέγεται μάλιστα ότι είχε μετατρέψει τον Αδάμ από κολώνα του σπιτιού και κουβαλητή, σε αντικείμενο πολλαπλών χρήσεων. Όμως, μια τέτοια σχέση δεν ικανοποιούσε καθόλου τον Πάνσοφο, που άλλα όνειρα είχε κάνει για την καριέρα του κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν κανακάρη του.
Πριν λοιπόν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο, αποφάσισε να αποσύρει το παλιό μοντέλο και να κατασκευάσει ένα πιο βολικό θηλυκό, με προδιαγραφές υπακοής και λιγότερο εκθαμβωτικής ομορφιάς. Την Εύα! Έτσι, από τη μια μέρα στην άλλη, η Λίλιθ βρέθηκε στην απέξω, άρχισε να χάνει τα προνόμια της συζύγου, να αποκτά αντίζηλο και να βλέπει τα αρσενικά παιδιά της να τα θερίζει ο πρωτοεμφανιζόμενος Θάνατος που μέχρι τότε ήταν άγνωστος. Έκλαψε, χτυπήθηκε, έγραψε απειλητικά μηνύματα και στο τέλος πέρασε στην Εκδίκηση. Με τη βοήθεια του έκπτωτου άγγελου Εωσφόρου σκαρφίστηκε το κόλπο με το μήλο και το φίδι, γνωστή ιστορία. Αυτό, όμως, που διαφεύγει της προσοχής μας είναι ότι όσο η αναποφάσιστη Εύα αντιμετώπιζε δίλημμα με το μήλο, να το φάει ή να το αφήσει για το απόγευμα, η Λίλιθ ξαναχτύπησε την πόρτα της κρεβατοκάμαρας του Αδάμ, τον κοίταξε με τα αμυγδαλωτά της μάτια, τον χάιδεψε με τα απαλά της δάχτυλα, του θύμισε κάτι παλιά κόλπα που ο πρωτόπλαστος είχε επιθυμήσει και έγινε το μοιραίο. Από αυτή την βλάσφημη ένωση γεννήθηκαν κάτι αχόρταγα θηλυκά τα οποία είχαν ένα μόνο σκοπό. Να πιούν το αίμα των αρσενικών που τώρα πιά ήταν μόνο παιδιά της Εύας. Ήταν οι πρώτες βαμπίρ, η αιώνια ματωμένη εκδίκηση της πικραμένης Λίλιθ.
Πριν λοιπόν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο, αποφάσισε να αποσύρει το παλιό μοντέλο και να κατασκευάσει ένα πιο βολικό θηλυκό, με προδιαγραφές υπακοής και λιγότερο εκθαμβωτικής ομορφιάς. Την Εύα! Έτσι, από τη μια μέρα στην άλλη, η Λίλιθ βρέθηκε στην απέξω, άρχισε να χάνει τα προνόμια της συζύγου, να αποκτά αντίζηλο και να βλέπει τα αρσενικά παιδιά της να τα θερίζει ο πρωτοεμφανιζόμενος Θάνατος που μέχρι τότε ήταν άγνωστος. Έκλαψε, χτυπήθηκε, έγραψε απειλητικά μηνύματα και στο τέλος πέρασε στην Εκδίκηση. Με τη βοήθεια του έκπτωτου άγγελου Εωσφόρου σκαρφίστηκε το κόλπο με το μήλο και το φίδι, γνωστή ιστορία. Αυτό, όμως, που διαφεύγει της προσοχής μας είναι ότι όσο η αναποφάσιστη Εύα αντιμετώπιζε δίλημμα με το μήλο, να το φάει ή να το αφήσει για το απόγευμα, η Λίλιθ ξαναχτύπησε την πόρτα της κρεβατοκάμαρας του Αδάμ, τον κοίταξε με τα αμυγδαλωτά της μάτια, τον χάιδεψε με τα απαλά της δάχτυλα, του θύμισε κάτι παλιά κόλπα που ο πρωτόπλαστος είχε επιθυμήσει και έγινε το μοιραίο. Από αυτή την βλάσφημη ένωση γεννήθηκαν κάτι αχόρταγα θηλυκά τα οποία είχαν ένα μόνο σκοπό. Να πιούν το αίμα των αρσενικών που τώρα πιά ήταν μόνο παιδιά της Εύας. Ήταν οι πρώτες βαμπίρ, η αιώνια ματωμένη εκδίκηση της πικραμένης Λίλιθ.
Σελίδες γραμμένες με αίμα
Χρειάστηκε να περάσουν μερικά εκατομμύρια χρόνια για να τολμήσουν οι άνθρωποι να ασχοληθούν στα φανερά με τις γυναίκες που γεννήθηκαν για την καταστροφή. Ήταν το 1797 όταν ο Γκαίτε έγραψε την Αρραβωνιαστικιά της Κορίνθου, την πρώτη ζωντανή-νεκρή των γραμμάτων, αλλά θα χρειαστεί ακόμη ένας αιώνας για να φτάσουμε στο πρώτο μπεστ σέλερ του είδους, την θρυλική Καρμίλα του Ιρλανδού συγγραφέα Joseph Thomas Sheridan Le Fanu .
Λίγα λόγια για το έργο: Στον πύργο που απέχει ελάχιστα από τους τάφους της δυναστείας Καρνστάιν, ζει ήσυχα και μάλλον ευτυχισμένα ένας συνταξιούχος υπάλληλος συντροφιά με την κόρη του, την Λάουρα. Αυτή δεν είναι και τόσο ενθουσιασμένη από το lockdown.Είναι 19 ετών και θα ήθελε οι νύχτες να κρύβουν περισσότερες συγκινήσεις από το ροχαλητό του πατέρα της.
Ένα ανοιξιάτικο βράδυ, καθώς νιώθει το αίμα της να κοχλάζει, να θέλει να τιναχτεί από τις φλέβες και τα γόνατα της να λυγίζουν από μια γλυκιά, απροσδιόριστη επιθυμία, γίνεται το θαύμα. Τοκ-τοκ χτυπάει η πόρτα και μπαίνει στη ζωή και στο κρεβάτι της η φαινομενικά συνομήλική της Καρμίλα, που έρχεται από το πουθενά αλλά μοιάζει να έχει βιώσει εμπειρίες αιώνων, γνωρίζει χίλιες ηδονές και έχει φοβερή μεταδοτικότητα. Η Λάουρα λιγώνει, πέφτει από το ένα άκρο στο άλλο, εγκαθίσταται στην αγκαλιά της φίλης της και ένα βράδυ που’ βρεχε, καθώς κοιτάνε το φεγγάρι για να ξαποστάσουν, ακούει τα τρομερά λόγια: “Εγώ θα ζήσω για σένα κι εσύ θα πεθάνεις για μένα”. Άβγαλτη όπως είναι δεν δίνει σημασία. Κακό του κεφαλιού της. Το πρωί ξυπνάει και βλέπει δύο μικρές κόκκινες τρυπούλες στον λευκό λαιμό της. Μπαίνει σε υποψίες καθώς βλέπει τα δόντια της Καρμίλα ματωμένα. Μήπως έχει ουλίτιδα; Τότε εμφανίζεται ο Ατρόμητος Βαρόνος Βόρνερμπουργκ, πανέξυπνος κυνηγός των απανταχού βαμπίρ, ο οποίος αμέσως αντιλαμβάνεται ότι κάποιο λάκκο έχει φάβα. Ερευνά, ξαναερευνά και καταλήγει στο ανατριχιαστικό συμπέρασμα: Η Καρμίλα δεν είναι άλλη από την πεθαμένη κοντέσα Καρνστάιν! Της καρφώνει ένα παλούκι στην καρδιά, της κόβει το κεφάλι για να έχει πιο πολύ πλάκα και τότε ακούγεται ένα ουρλιαχτό. Είναι η δυστυχής Λάουρα που επιστρέφει στα παλιά μοναχικά βράδια.
Ένα ανοιξιάτικο βράδυ, καθώς νιώθει το αίμα της να κοχλάζει, να θέλει να τιναχτεί από τις φλέβες και τα γόνατα της να λυγίζουν από μια γλυκιά, απροσδιόριστη επιθυμία, γίνεται το θαύμα. Τοκ-τοκ χτυπάει η πόρτα και μπαίνει στη ζωή και στο κρεβάτι της η φαινομενικά συνομήλική της Καρμίλα, που έρχεται από το πουθενά αλλά μοιάζει να έχει βιώσει εμπειρίες αιώνων, γνωρίζει χίλιες ηδονές και έχει φοβερή μεταδοτικότητα. Η Λάουρα λιγώνει, πέφτει από το ένα άκρο στο άλλο, εγκαθίσταται στην αγκαλιά της φίλης της και ένα βράδυ που’ βρεχε, καθώς κοιτάνε το φεγγάρι για να ξαποστάσουν, ακούει τα τρομερά λόγια: “Εγώ θα ζήσω για σένα κι εσύ θα πεθάνεις για μένα”. Άβγαλτη όπως είναι δεν δίνει σημασία. Κακό του κεφαλιού της. Το πρωί ξυπνάει και βλέπει δύο μικρές κόκκινες τρυπούλες στον λευκό λαιμό της. Μπαίνει σε υποψίες καθώς βλέπει τα δόντια της Καρμίλα ματωμένα. Μήπως έχει ουλίτιδα; Τότε εμφανίζεται ο Ατρόμητος Βαρόνος Βόρνερμπουργκ, πανέξυπνος κυνηγός των απανταχού βαμπίρ, ο οποίος αμέσως αντιλαμβάνεται ότι κάποιο λάκκο έχει φάβα. Ερευνά, ξαναερευνά και καταλήγει στο ανατριχιαστικό συμπέρασμα: Η Καρμίλα δεν είναι άλλη από την πεθαμένη κοντέσα Καρνστάιν! Της καρφώνει ένα παλούκι στην καρδιά, της κόβει το κεφάλι για να έχει πιο πολύ πλάκα και τότε ακούγεται ένα ουρλιαχτό. Είναι η δυστυχής Λάουρα που επιστρέφει στα παλιά μοναχικά βράδια.
Την επιτυχία της Καρμίλα προσπαθεί να συναντήσει το σωτήριο έτος 1849 και ο Αλέξανδρος Δουμάς-πατήρ, γράφοντας το ημερολόγιο μιας κυρίας που “πρέπει να ήταν εξαιρετικά όμορφη πριν τα μάγουλα της τραβηχτούν προς τα μέσα και το δέρμα της ασπρίσει σαν το χιόνι”. Είναι η ιστορία ενός πονεμένου κοριτσιού από την Πολωνία που ερωτεύεται έναν γοητευτικά περίεργο Μολδαβό ευγενή. Της ψιθυρίζει ερωτικά λόγια, της χαϊδεύει το αυτί που είναι το ευαίσθητο σημείο της και, στο τέλος, τι να κάνει, του παραδίδεται. Γίνεται ότι είναι να γίνει, κοιμάται και όταν ξυπνάει νιώθει κομμάρες. Κοιτάζει στον καθρέφτη και τί να δει; Έχει αδειάσει τελείως από αίμα! Για να δυναμώσει δεν της φτάνουν τα σανγκουίνια που βρίσκει στο ψυγείο τότε δεν είχαν διακοπές ρεύματος), χρειάζεται κάτι πιο βιταμινούχο, ψάχνει κάποιον να τον δαγκώσει, μετά θέλει κι άλλον, έχουμε την πρώτη σίριαλ-βαμπίρ της λογοτεχνίας.
“Βγήκα από τον τάφο μου για να ψάξω αυτά που μου έκλεψαν, για να αγαπήσω τον άντρα που έχασα, για να του ρουφήξω το αίμα από την καρδιά”, λέει η Κλαριμόντ, ηρωίδα του Γάλλου Θεοφίλου Γκοτιέ, ενώ από από την απέναντι στεριά ξυπνάει η Αγγλίδα Dolores, our Lady of Pain, του Άλτζερνον Τσαρλς Σουίνμπερν , κορίτσι λυγερόκορμο και προκομμένο, που βγαίνει στη γύρα με μια στάμνα στον ώμο. Δεν ψάχνει για πηγές με γάργαρο νερό, αλλά για φλέβες που μέσα τους κυλάει φρέσκο και αχνιστό αίμα. Ακολουθούν άλλες δεκατρείς ηρωίδες, αλλά δεν τις αναφέρουμε όχι γιατί είμαστε τίποτε προληπτικοί, απλώς αυτός ο αριθμός φέρνει γρουσουζιά.
Ζουν ανάμεσά μας
Η ζωή, όπως λέει Ουμπέρτο Έκο, αντιγράφει την λογοτεχνία, και έτσι, το σημαδιακό χρόνο που άλλαζε ο αιώνας, το 1899, ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από το Παρίσι. Είναι η ψυχή του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Φελίξ Φορ που άφησε τη ζωή του στα δόντια της ερωμένης του Μαργκερίτ Στενέλ-δεν γράφουμε λεπτομέρειες για τις φήμες που κυκλοφόρησαν, μας διαβάζουν και μικρά παιδιά. Δέκα χρόνια αργότερα η ίδια κυρία από θύτης γίνεται θύμα. Βρίσκεται δεμένη στη βίλα της μαζί με τον νεκρό σύζυγό: “Μας επιτέθηκε μια εξωπραγματική γυναίκα με κόκκινα μαλλιά και κοφτερά δόντια, μαζί με δύο εφιαλτικούς μασκοφόρους που είχαν φτερά νυχτερίδας”, εξηγεί στην δύσπιστη αστυνομία που πιστεύει ότι στην πραγματικότητα αυτή είναι η γυναίκα με τα κοφτερά δόντια, αλλά το δικαστήριο την αθωώνει γιατί έχει καλό δικηγόρο.
Αθωωτική είναι και η απόφαση για την Βρετανίδα βαρώνη Μπάθορι. Τι πλάσμα! Ενοχλημένη από την συχνή απουσία του συζύγου της κόμη Νάντασκι,που πολεμούσε κατά των αιμοτοβαμμένων βάρβαρων Τούρκων, ξεσπούσε δαγκώνοντας τις υπηρέτριες στην πλάτη. Σύμφωνα με τη θεωρία της, το αίμα είναι ιδανικό για να μπορείς να κοιμάσαι σαν πουλάκι και όταν έφευγε για ταξίδι έπαιρνε μαζί τις πιό ζουμερές υπηρέτριες τις οποίες χαϊδευτικά αποκαλούσε «το πρωινό μου». Μερικές από αυτές επέστρεφαν στον πύργο, αλλά δεν ήταν πια ζουμερές. Μια από αυτές πήγε μάρτυρας στη δίκη, είπε ότι προσφέρει από μόνη της το αίμα γιατί έχει μεγάλη παραγωγή, «αθώα η κατηγορούμενη», το γιόρτασε κερνώντας τον εαυτό της ένα Bloody Mary. Μαίρη ονομαζόταν η υπηρέτρια(+)
Χάρτινες βαμπίρ
Η Τούλα πρέπει να ήταν η πρώτη γυναίκα-βαμπίρ που εμφανίστηκε στα κόμικς. Βασίλευε στην πόλη των φαντασμάτων, που ως γνωστόν βρίσκεται στην Αφρική και, το 1946, βρέθηκε αντιμέτωπη με το ημίγυμνο Ταρζάν. Αιώνες είχε να δει αρσενικό η κοπέλα και, χωρίς να το θέλει, της φάνηκε ολόιδιος ο θεός που λάτρευε, ο Ραμάκ. Άρχισε λοιπόν να τον χαϊδεύει, να τον αγκαλιάζει, να του ψιθυρίζει κάτι πονηρά, αλλά μόλις πήγε να τον δαγκώσει στο λαιμό με τα κοφτερά δοντάκια της ώστε να ολοκληρωθεί η σχέση, αυτός ο αγνώμων τραβήχτηκε, άρχισε να διαμαρτύρεται, λέγεται μάλιστα ότι πάνω στα νεύρα του χειροδίκησε. Μεγάλο σφάλμα. Η Τούλα θύμωσε. Διέταξε να τον χτίσουν μέσα σε μια φυλακή για ουρακοτάγκους και, για να μη νιώθει μοναξιά, του έριξε και μια τεράστια σαρκοβόρο νυχτερίδα για να μάθει. Μόλις όμως ο ήρωας είδε τα δύσκολα έβγαλε την συνηθισμένη του κραυγή, έτρεξε προς βοήθεια του ένα κοπάδι από ελέφαντες που περιπολούσαν εκεί κοντά, έκαναν καλοκαιρινό το χωριό της Τούλας η οποία, από ωραιότατη βασίλισσα, ξαφνικά μεταμορφώθηκε σε ετοιμοθάνατη γριά! Μια παλιά προφητεία έλεγε ότι θα πεθάνει αν ερωτευτεί κάποιον κοινό θνητό. Συγγνώμη, αλλά τα ήθελε και τα έπαθε.
Το 1958, ο εκδότης Τζέιμς Γουόρεν, απογοητευμένος από την προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα περιοδικό ανταγωνιστικό του Playboy, εμπνεύστηκε την επιθεώρηση Monsters of Filmland, με ιστορίες βασισμένες στον Δράκουλα, τον Φραγκενστάιν, τον Λυκάνθρωπο και λοιπά. Η επιτυχία ήταν τόσο μεγάλη που έπειτα από χρόνια, το 1969, τον οδήγησε να ρίξει στην διψασμένη για νέο αίμα αγορά ένα περιοδικό και μια καινούργια ηρωίδα, την Vampirella.
Ήδη από το εξώφυλλο, σχεδιασμένο από τον κορυφαίο Φρατζέτα, διακρίνονται τα όπλα της. Πιο πολύ γυμνή παρά ντυμένη, με σέξι βλέμμα, δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι θα γίνει σταρ. Η πονεμένη ιστορία της: Ερχόταν από τον Ντράκουλον, ένα μακρινό πλανήτη όπου η κύρια τροφή ήταν ένα κόκκινο νερό, με όλα τα συστατικά του γήινου αίματος. Μια έκρηξη όμως κατέστρεψε όλες τις πηγές, οδηγώντας τους Ντρακουλικούς στην εξαφάνιση, εκτός από την τυχερή Vampirella που βρέθηκε κοντά σε ένα περαστικό διαστημόπλοιο, μπήκε μέσα μεταμορφωμένη σε νυχτερίδα και τσουπ, βρέθηκε στη Γη. Στο διάστημα του ταξιδιού είχε το χρόνο να ξεζουμίσει τους άτυχους αστροναύτες, στην αρχή με τα ερωτικά της κόλπα και στη συνέχεια κυριολεκτικώς.
Ανάλογες διαθέσεις, αλλά στο πιο υπερβολικό τους, είχαν οι σχεδόν ταυτόχρονα γεννημένες στην Ιταλία Ζόρα, Σούκια, Ίρα και άλλες, συχνά κακοσχεδιασμένες και κακοτυπωμένες, αλλά με τεράστια επαγγελματική επιτυχία, μια που κυκλοφόρησαν σε εκατομμύρια αντίτυπα, καλύπτοντας κάποιες προς έρευνα νεκρόφιλες τάσεις των γειτόνων μας. Όχι βέβαια ότι εμείς αποδεχτήκαμε φυσιολογικότεροι. Τα περισσότερα από αυτά τα κατασκευάσματα κυκλοφόρησαν και στη χώρα μας, συντροφεύοντας κυρίως τους θαλαμοφύλακες των στρατοπέδων και κάνοντας ακόμη πιο δυσάρεστη την παρεξήγηση για τους στόχους των κόμικς.
Η γέννηση των κινηματογραφικών βαμπ(ιρ)Οι γυναίκες-βαμπίρ εμφανίστηκαν στον κινηματογράφο από τα πρώτα του μπουσουλήματα. Στις σκοτεινές αίθουσες λατρεύτηκαν όσο πουθενά, ο μοιραίος ρόλος και οι υπνωτιστικές τους ικανότητες πήραν διαστάσεις φαινομένου, γρήγορα απέκτησαν μεταφορική έννοια, χαρακτηρίστηκαν “βαμπ” (από τα πρώτα γράμματα της λέξης βαμπίρ), έγιναν τα θηλυκά που σε κάθε τους εμφάνιση κόβουν το αρσενικό αίμα και δημιουργούν θύματα. Ιδρυτής της αιμοδιψούς δυναστείας είναι σκοτεινή ηθοποιός Theda Bara, αναγραμματισμός του Arab Death, μια ακραία φυσιογνωμία εξωτικής προέλευσης που δεν δίστασε να φωτογραφηθεί στο σαλόνι της συντροφιά με έναν αληθινό ανθρώπινο σκελετό. Το 1925 εμφανίστηκε στην εμπνευσμένη από την Gioconda του Ντ’ Ανούντσιο ταινία The Vampire, προκαλώντας παγκόσμιο σοκ για την μυστηριώδη της εμφάνιση και εξασφαλίζοντας μια σειρά από ρόλους που τους διακοσμούν πτώματα ανδρών.
Το 1932, οι ζωντανές νεκρές μετακόμισαν στο Παρίσι, όπου οι κάτοικοι του τρομοκρατήθηκαν βλέποντας την ταινία Vampyr, L’Entrange Avventure, ιστορία μιας βαμπίρ που παραμονεύει στα πάρκα και στο τέλος βρίσκει τον μπελά της από έναν ερωτευμένο νεαρό. Ο έρωτας με τον θάνατο συναντώνται και στην ταινία Dracula’s Daughter, με τα πρώτα αχνά δείγματα του μετέπειτα ευρέως διαδεδομένου βαμπριρολεσβιακού ερωτισμού, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση το Mourir de Plaisir του Ροζέ Βαντίμ με την Έλσα Μαρτινέλι και την Ανέτ Στρόιμπεργκ.
Στη μέση της δεκαετίας του ‘60 βγαίνει στις οθόνες το Le Viol du Vampire όπου μία κάπως κιτς κυρία πιστεύει ότι είναι η μετενσάρκωση της αναδυόμενης Αφροδίτης και κυνηγάει αρσενικά , ενώ το ‘69 γυρίζεται το Le Vampire Nu, όπου ο ερωτισμός μπερδεύεται με βρυκόλακες και εξωγήινους! Ένα χρόνο αργότερα απολαμβάνουμε το πρώτο βαμπιρικό ερωτικό τρίγωνο στο The Vampires Lovers του Ρόι Μπέικερ, ενώ, όταν η κομψότητα της Κατρίν Ντενέβ βάφτηκε μέσα στο αίμα του Ντείβιντ Μπόουι, δημιουργήθηκε το The Hunger και ήταν 1983. Απο υποχρέωση αναφέρουμε και την πατάτα της Γκρέις Τζόουνς The Vamp που είχε πλάκα, με την κακή έννοια. Είναι η ιστορία μιας βαμπίρ που κάνοντας στριπτίζ στο κέντρο After Dark Hotel εξασφαλίζει τα προς το τρώγειν και κυρίως τα προς το πίνειν.
Έκτοτε ο κινηματογράφος βουτάει τακτικά στις κόκκινες λίμνες, οι πρωταγωνίστριες μυρίζουν χώμα και είναι λευκές σαν διαφήμιση απορρυπαντικού, αλλά αυτό είναι θέμα ενός άλλου άρθρου, ας το γράψει κάποιο από τα κορίτσια, εγώ αρκετά τρόμαξα σήμερα.