Γράφει η Έρση Ζευγώλη

 

Είναι μια ευρέως αποδεκτή αλήθεια πως άρθρο που πραγματεύεται την Jane Austen οφείλει να ξεκινά με κάποια παράφραση της πρώτης πρότασης της Περηφάνιας και Προκατάληψης.
Δύσκολο να περιγράψω την αγάπη μου για τα βιβλία της Jane Austen χωρίς να γίνω όσο κλισέ όσο κάθε άρθρο που γράφεται για το έργο της. Κι αν ξεκίνησα να διαβάζω ξανά και ξανά τα βιβλία της στην εφηβεία μου για τη χαρά του να καταλήξει ο Ντάρσυ με την Ελίζαμπεθ, συνεχίζω μέχρι και σήμερα, προχωρώντας αργά αλλά σταθερά προς τα 30, για το λεπτό και σαρκαστικό χιούμορ της, για τη συνειδητοποίηση ότι, ακόμα και αν οι πρωταγωνιστές της φαίνονται τέλειοι, είναι απλά άνθρωποι αληθινοί, με ελαττώματα, με πάθη, χαρές, και λύπες. Άνθρωποι που θα γνώριζες στη γειτονιά ή στη σχολή ή στο μπαρ.

Ήθελα λοιπόν εξαιτίας της να μετακομίσω στην Αγγλία για να λερώνεται το μεσοφόρι μου με λάσπη από τους αγρούς και να φωτίζονται τα μάτια μου από το περπάτημα, ή ήταν κάτι που θα έκανα ακόμα κι αν δεν είχα διαβάσει Austen; Τι σημασία έχει; Ζω στην Αγγλία εδώ και έναν χρόνο, και δεν προβλέπω να αλλάζει αυτό σύντομα, ακόμα κι αν δεν έχω δει ούτε ένα λασπωμένο μεσοφόρι ή ημίψηλο καπέλο μέχρι στιγμής.
Εκτός από τη μόδα, πολλά έχουν αλλάξει από την εποχή της Austen. Οι άμαξες είναι μηχανικές πλέον, οι γυναίκες έχουν δικαίωμα ψήφου και ιδιοκτησίας, και αντί για τσάι στο σπίτι των γειτόνων πάμε για oat milk flat whites και gluten free buns σε indie καφεκοπτεία. Στον καιρό των αντιβιοτικών και των εμβολίων λοιπόν, των fitness gurus και των fad diets, ο τίτλος The Jane Austen Diet με έκανε να αναστενάξω βαθιά.

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, παλεύω με το βάρος μου. Είμαι σχεδόν μόνιμα σε δίαιτα. Φίλε αναγνώστη, τα έχω δοκιμάσει σχεδόν όλα, όλο το ρεπερτόριο που αυτή η μάστιγα επιβάλλει στην κοινωνία, με τις αντίστοιχες σωματικές και ψυχικές επιπτώσεις. Έχω προσπαθήσει να ξενηστικωθώ, με μοναδικό αποτέλεσμα να κάνω binge eating την επόμενη μέρα. Έχω αγοράσει και καταναλώσει ό,τι άνοστο κατασκεύασμα πλασάρεται στα σούπερ μάρκετ ως fat free, gluten free, και τα συναφή. Έχω επισκεφτεί περισσότερες φορές διαιτολόγο από οποιονδήποτε γιατρό. Έχω περάσει φάσεις που έφτιαχνα brownies ή cupcakes τρεις φορές την εβδομάδα, και έχω κλικάρει σε άρθρα με τίτλους όπως “Πως να αποκτήσετε bikini body μέσα σε μία βδομάδα”. Spoiler alert: δεν γίνεται. Το να χρησιμοποιήσει λοιπόν κάποιος τα βιβλία της Jane Austen για να μου πει να τρώω 150γρ. νερόβραστο κοτόπουλο με έκανε εξαιρετικά καχύποπτη.

Έκανα λάθος. Δεν θα το ονόμαζα δίαιτα το συγκεκριμένο βιβλίο του Bryan Kozlowski, όσο συμβουλές για υγεία και ευεξία. Δεν καθορίζει στον αναγνώστη τι και πώς να φάει, αλλά πότε να φάει, πως να φάει, και πώς να ασκείται ώστε να είναι ο οργανισμός στην καλύτερή του φυσική κατάσταση. Αν και γραμμένο από επαγγελματία σεφ αντί για διατροφολόγο, το βιβλίο στηρίζεται σε επιστημονικές έρευνες, και στο τέλος του υπάρχει πλήρης βιβλιογραφία. Στην εποχή της παραπληροφόρησης και των fake news, αυτή η προσθήκη είναι αναζωογονητική σαν δροσερό αεράκι ένα Αυγουστιάτικο μεσημέρι.
Φίλε αναγνώστη, σε αυτό το σημείο θα ήθελα να μειώσω τις προσδοκίες σου, για να μην απογοητευτείς: το βιβλίο απευθύνεται σε Αμερικανούς αναγνώστες, και ορισμένες από τις συμβουλές που δίνει είναι κάπως προφανείς για την Ευρωπαϊκή και Ελληνική πραγματικότητα. Τι θα διαβάσεις δηλαδή; Να πίνεις πολύ νερό, το ελαιόλαδο είναι καλύτερο από τα φυτικά λάδια, και για το Θεό κόψε τα αναψυκτικά. Nothing groundbreaking there.

Tα “Bath buns”, αγαπημένη συνταγή της Austen που βρήκα στο βιβλίο

Ακολούθησα λοιπόν τις συμβουλές του κ. Kozlowski – ή μάλλον, τον προτεινόμενο τρόπο ζωής όπως αυτός διαφαίνεται στα μυθιστορήματα της Jane Austen – για δύο εβδομάδες. Έτρωγα 3 φορές την ημέρα, με μέτρο, προσπαθούσα να τρώω με τους συγκατοίκους μου για παρέα, έπινα 2-3 κούπες τσάι, και κάθε πρωί πήγαινα για έναν περίπατο. Το φθινόπωρο στην Αγγλία είναι βγαλμένο από ταινία, και είναι κρίμα τα τελευταία ηλιόλουστα πρωινά πριν να έρθει η καταχνιά του χειμώνα οριστικά να τα σπαταλήσεις μιζεριάζοντας στο μικροσκοπικό σπίτι που μοιράζεσαι με τέσσερις συμφοιτητές σου. Έχασα 1,5 κιλό, ένας ρυθμός απόλυτα υγιής και αποδεκτός για να μην ξαναπάρεις και το τελευταίο γραμμάριο.

Αν και κάποιες από τις συμβουλές που προσφέρει ο Kozlowski είναι για μεγαλύτερα πορτοφόλια, πχ φρέσκο ψωμί με προζύμι και κρέας από ζώα ελευθέρας βοσκής που μασουλούσαν καταπράσινο χορτάρι στα λιβάδια με τα μαλλιά ξέπλεκα, κάποιες άλλες έχουν ενσωματωθεί στην καθημερινότητά μου: πηγαίνω σχεδόν κάθε πρωί για τον περίπατό μου, δεν έχω τόσο ενοχοποιημένο το ψωμί και τρώω με παρέα γιατί τα γεύματα θρέφουν το σώμα με την τροφή και το πνεύμα με τη συντροφιά.

Ένας από τους περιπάτους στην Αγγλία

Ξέρω πως το βάρος μου θα είναι κάτι που θα με απασχολεί για το υπόλοιπο της ζωής μου. Ήταν όμως μια ευχάριστη αλλαγή η αντιμετώπιση του Kozlowski. Αντί για την εμμονική προσκόλληση στο νουμεράκι αυτό ανάμεσα στα μεγάλα δάχτυλα των ποδιών στο οποίο καμιά φορά, ειδικά οι γυναίκες, εναποθέτουμε ολάκερη την αξία μας ως έλλογα όντα, μας θυμίζει κάτι που όλοι πάνω κάτω ξέρουμε, αλλά συχνά, με σχόλια όπως “αδυνάτισες”, “πάχυνες”, “έλα λίγο ακόμα και θα είσαι κουκλάρα”, ξεχνάμε. Το κάθε σώμα είναι διαφορετικό, το κατάλληλο βάρος είναι αυτό στο οποίο είναι λειτουργικό χωρίς να πεινάει, και η ψυχική υγεία είναι εξίσου σημαντική με την σωματική. Μέτρον άριστον, θα το ονομάζαμε.
Κάποιες φορές, χρειαζόμαστε τον μύθο, το ωραίο περιτύλιγμα για να πάρουμε απόφαση να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Στην πραγματικότητα, αυτή είναι η επιτυχία του Kozlowski. Σε αντίθεση με όλες τις εξοντωτικές διατροφές και τα υπεράνθρωπα προγράμματα γυμναστικής, τα οποία τρέφονται από το μίσος που έχουμε για τον εαυτό μας με τίτλους όπως «γίνε σαν το τάδε μοντέλο», ο Kozlowski είπε «γίνε χαρούμενος/η όπως η Ελίζαμπεθ Μπένετ». Και δεν μπορώ να αντιταχθώ σε αυτό.