Προφανώς, το σεξ υπάρχει από τα προϊστορικά χρόνια. Και συνέχισε να υφίσταται χωρίς πάψεις για όλα τα επόμενα. Διαφορετικά, το είδος μας θα είχε σταματήσει προ πολλού να υπάρχει. Έχει ενδιαφέρον, όμως, ότι συχνά η ιστορία παραλείπει την ύπαρξή του ή το παρουσιάζει αποκλειστικά ως μέσο των ανθρώπων για την αναπαραγωγή τους. Ωστόσο, οι άνθρωποι της αρχαιότητα δεν έκαναν σεξ μόνο όταν ήθελαν να γίνουν γονείς. Ακριβώς όπως κι εμείς σήμερα, έτσι και εκείνοι έκαναν σεξ και καθαρά για λόγους απόλαυσης. Και ακριβώς όπως κι εμείς, έτσι κι αυτοί πολλές φορές, όταν έκαναν σεξ, ήθελαν να ελαχιστοποιήσουν ή και να εξαλείψουν πλήρως την πιθανότητα μίας εγκυμοσύνης. 

Το πρόβλημα ήταν ότι τότε δεν είχαν ακόμα μεθόδους αντισύλληψης, όπως τα προφυλακτικά, το σπιράλ και το αντισυλληπτικό χάπι. Είχαν άλλες μεθόδους, που εμείς σήμερα πιθανώς θα χαρακτηρίζαμε ματζούνια. Προσοχή, σε καμία περίπτωση δεν στις προτείνουμε. Διάβασέ τις για ακαδημαϊκούς λόγους και για να νιώσεις λίγο πιο ευτυχής για την πρόοδο που έχει γίνει στην εποχή μας. 

Μέλι & ακακία

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι φαίνεται να χρησιμοποιούσαν αυτή τη μέθοδο από το 1850πχ. Συγκεκριμένα, ανακάτευαν μέλι, με φύλλα και φρούτα ακακίας. Στο μείγμα βούταγαν ένα βαμβάκι, το οποίο μετέπειτα τοποθετούταν μέσα στο αιδοίο. Θεωρούταν φυσικό σπερματοκτόνο, το οποίο δρούσε πριν το σπέρμα φτάσει στη μήτρα τους. Να πούμε ότι σήμερα θεωρείται αποτελεσματικό, αλλά μόνο μερικώς. 

Κόπρανα κροκόδειλου ή ελέφαντα

Είναι από τις μεθόδους, που δεν γνωρίζουμε αν πράγματι ήταν αποτελεσματικές σε κάποιον βαθμό. Υποθέτουμε, γιατί κανείς σήμερα δεν ενδιαφέρεται να την ακολουθήσει, ακόμα κι αν είναι. Στην αρχαία Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία χρησιμοποιούσαν κόπρανα κροκόδειλου, ενώ στην αρχαία Ινδία και τη Μέση Ανατολή κόπρανα ελέφαντα. Συγκεκριμένα, αυτό που έκαναν ήταν να τα αναμειγνύουν με άλλα υλικά και να τα μετατρέπουν σε κολπικά υπόθετα. 

Μόλυβδος, αρσενικό & υδράργυρος

Μπορεί σήμερα να ξέρουμε πόσο επικίνδυνα είναι αυτά τα μέταλλα, αυτό όμως δεν ίσχυε πάντα. Γι’ αυτό και στην αρχαία Ελλάδα, την Αίγυπτο, την Ασσυρία και την Κίνα οι γυναίκες πίστευαν ότι ήταν καλή ιδέα να τα πίνουν, μόνα ή αναμειγμένα μεταξύ τους, ώστε να αποφύγουν μία εγκυμοσύνη. Ναι, πράγματι ήταν αποτελεσματικά αντισυλληπτικά. Ωστόσο, την ίδια στιγμή οδηγούν σε νεφρική και πνευμονική ανεπάρκεια και σε εγκεφαλικές βλάβες. 

Σίλφιον

Στην αρχαία Ρώμη και την αρχαία Ελλάδα ήταν εξαιρετικά δημοφιλές για χρήσεις τόσο φαρμακευτικές, όσο και μαγειρικές. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάποια στιγμή η αξία του έγινε τόσο μεγάλη, ώστε να θεωρείται συνάλλαγμα με βάση το βάρος του, με μεγαλύτερη αξία από το ασήμι. Ως αντισυλληπτικό, οι γυναίκες συνήθιζαν τόσο να το καταναλώνουν από το στόμα, όσο και να το λιώνουν και να μουλιάζουν σε αυτό ένα βαμβάκι, το οποίο έβαζαν στο αιδοίο τους. Η αποτελεσματικότητά του δεν έχει ερευνηθεί στην εποχή μας, μιας και το φυτό εξαφανίστηκε ήδη από τα αρχαία χρόνια. 

Άγριο καρότο

Έκανε την εμφάνισή του ως αντισυλληπτικό πριν μερικές χιλιάδες χρόνια. Από τον Ιπποκράτη γνωρίζουμε ότι το κατανάλωναν από το στόμα. Και φαίνεται ότι πράγματι είχε αποτέλεσμα. Μάλιστα, σε κάποια μέρη του πλανήτη ακόμα το χρησιμοποιούν ως μέθοδο αντισύλληψης. Ωστόσο, δεν θα έπρεπε. Ναι, είναι αποτελεσματικό, αλλά ταυτόχρονα είναι και εξαιρετικά τοξικό και μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στον θάνατο.

Ελαιόλαδο και έλαιο κέδρου

Αυτή η μέθοδος αντισύλληψης μάς έρχεται απευθείας από το “συνταγολόγιο” του Αριστοτέλη. Η πρότασή του προς τις αρχαίες Ελληνίδες ήταν να βάζουν στο αιδοίο τους ένα βαμβάκι με ελαιόλαδο και έλαιο κέδρου. Ο λόγος ήταν ότι το μείγμα μειώνει την κινητικότητα του σπέρματος, οπότε τους έδινε το χρονικό περιθώριο να ξεπλύνουν την περιοχή μετά το σεξ, ώστε να μειώσουν τις πιθανότητες εγκυμοσύνης. Κάνει τη δουλειά, που υπόσχεται; Ναι, αλλά μιλάμε για μερική και πολύ μικρή αντισύλληψη.

Ξέπλυμα με διάφορες ουσίες

Από την αρχαία Ρώμη μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα, αυτή ήταν μία αρκετά συνηθισμένη μέθοδος των γυναικών, για να αποφύγουν την εγκυμοσύνη. Θεωρώντας, προφανώς, ότι με το νερό θα απομακρύνουν το σπέρμα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, βέβαια, αντί για απλό νερό χρησιμοποιούσαν θαλασσινό νερό ή ξύδι, με τη λογική ότι αυτά θα βοηθούσαν περισσότερο στον καθαρισμό της περιοχής. Στα αρκετά πιο πρόσφατα χρόνια, η μέθοδος αυτή είχε γίνει πιο επικίνδυνη, αφού μέχρι και πριν έναν αιώνα οι γυναίκες πλέον χρησιμοποιούσαν απολυμαντικά χημικά προϊόντα. 

Χυμός λεμονιού

Στην αρχαιότητα και μέχρι περίπου τον 18ο αιώνα, πίστευαν ότι το κιτρικό οξύ από τον χυμό του λεμονιού μπορούσε να λειτουργήσει ως σπερματοκτόνο. Έτσι, μούλιαζαν σε αυτόν σφουγγάρια, τα οποία έπειτα τοποθετούσαν μέσα στο αιδοίο. Με αυτόν τον τρόπο, θεωρούσαν και ότι αποδυνάμωναν το σπέρμα και ότι του έβαζαν ένα φυσικό εμπόδιο.

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!