Αν δεν γνωρίζετε την ψυχολογική μέθοδο αποφόρτισης “συρταράκι’, είναι γιατί δεν υπάρχει. Κανένας ψυχολόγος ή ψυχίατρος δεν ασχολήθηκε ποτέ μαζί της και είναι άγνωστη στον κόσμο όλο. Σας διαβεβαιώ όμως ότι είναι μια τέλεια μέθοδος αποφόρτισης, που θα σας αφήσει με πιο ξεκούραστο μυαλό και μεγαλύτερη αισιοδοξία. Χρειάζεστε μόνο λίγα λεπτά για να την βάλετε σε εφαρμογή και το μόνο που απαιτείται είναι να είστε σε θέση να συγκεντρώσετε το μυαλό σας σε μια απλή διαδικασία οπτικοποίησης.
Ας γίνω πιο σαφής: Ήταν ένα απόγευμα που πήγα στο μάθημα γιόγκα με κάπως σκοτισμένο μυαλό. Είχα τρία τέσσερα προβληματάκια της καθημερινότητας που με είχαν κρατήσει σε εγρήγορση κι ένα κάπως μεγαλύτερο θέμα με ένα άτομο της προσωπικής μου ζωής με το οποίο είχα έρθει σε μια μίνι σύγκρουση, δεν έχει σημασία για ποιόν λόγο. Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα της χαλάρωσης, η αγαπημένη μας δασκάλα μας προέτρεψε να προσδιορίσουμε όλα τα προβλήματα της μέρας και να τα βάλουμε σε ένα συρταράκι του μυαλού μας. Ύστερα να κλείσουμε το συρταράκι καλά και να επικεντρωθούμε στο εδώ και το τώρα της πρακτικής μας.
Ο προσδιορισμός των προβλημάτων μου δεν ήταν δύσκολη υπόθεση. Ήταν εκεί μπροστά μου, κάνοντας την γνωστή φασαρία που κάνουν συνήθως τα προβλήματα μέσα στο κεφάλι μας. Τα αναγνώρισα ένα προς ένα. Πρώτο πρώτο φυσικά ήταν το πρόσωπο της οικογένειάς μου με το οποίο είχα τσακωθεί. Κοντοστάθηκε λιγάκι η σκέψη μου, μήπως δεν ήταν σωστό να το χώσω κι αυτό με τα υπόλοιπα, αλλά ύστερα σκέφτηκα: “Θα είναι μόνο για είκοσι λεπτά, δεν πειράζει. Θα ανοίξω το συρταράκι αμέσως μετά να βγει.”
Κι επειδή είμαι άτομο που αγαπάει την οπτικοποίηση, φαντάστηκα μια ωραία συρταριέρα, απ’ αυτές τις παλιές, που είχαν κλειδί σε κάθε συρτάρι και ήταν στολισμένες με σκαλίσματα. Άνοιξα το πρώτο της συρτάρι κι έβαλα νοερώς μέσα τα μικροπροβλήματα. Στο άτομο της οικογένειάς μου έδωσα ένα ολόκληρο δικό του συρτάρι και προς στιγμή δίστασα να γυρίσω το κλειδί στην κλειδαριά. Διαμαρτυρόταν κι αυτό, “Μη με κλείσεις εδώ μέσα, κακούργα, άκαρδη κλπ.” Έκλεισα τα αυτιά μου στις διαμαρτυρίες του και μαλακά έστριψα το κλειδί.
Στην διάρκεια του διαλογισμού μου φάνηκε πως άκουσα λίγη φασαρία από την συρταριέρα του μυαλού μου, αλλά την αγνόησα. Με όλα τα προβλήματα της μέρας κλεισμένα εκεί, ήμουν πιο ήρεμη να χαλαρώσω και να συγκεντρωθώ στην ευεργετική του δράση σε σώμα και πνεύμα. Όταν άνοιξα τα συρτάρια της φανταστικής μου συρταριέρας με το τέλος του μαθήματος, τα προβλήματα που είχα βάλει εκεί μέσα δεν μου φαίνονταν πια τόσο σπουδαία, ενώ η διάθεσή μου απέναντι στο συγγενικό πρόσωπο που είχα κλείσει εκεί, ήταν πολύ πιο ήρεμη, μαλακωμένη και γλυκιά. Λες και παίρνοντας αυτό το μικρό χρονικό διάστημα για να ξεκουράσω το μυαλό μου, άμβλυνε το πρόβλημα και μαλάκωσε την ένταση.
Κατάλαβα λοιπόν ότι μέρος των προβλημάτων ήμουν εγώ η ίδια αλλά και η σημασία με την οποία τα είχα επενδύσει. Ξαφνικά, τίποτα δεν φάνταζε τόσο σπουδαίο ή τόσο ικανό να με ταράξει. Γύρισα στο σπίτι με νέα διάθεση και την επόμενη φορά που μαζεύτηκαν πολλά τέτοια μικροπροβλήματα, ξαναέφερα στο μυαλό μου την συρταριέρα μου που τώρα έχει πάρει κανονική θέση στην ζωή μου. Τώρα ποια την έχω περιποιηθεί όπως της αξίζει: την έχω λουστράρει κι έχω λαδώσει τον μηχανισμό της για να μην τρίζουν τα συρτάρια έτσι όπως τα ανοιγοκλείνω. Δεν την χρησιμοποιώ τακτικά, όταν όμως την χρειάζομαι είναι εκεί, για να με βοηθάει να απομακρύνομαι για λίγο από τα προβλήματα.
Σκέφτομαι μάλιστα να φτιάξω μια εικόνα για το ίδιο το άγχος. Να το κάνω να μοιάζει με ρακούν ή αχινό, ώστε να έχω κάτι συγκεκριμένο να κλείσω σε ένα συρτάρι. Το ξέρω ότι είναι δύσκολο να το αντιμετωπίσω συνολικά γιατί το άγχος έχει πολλές και διαφορετικές εκφάνσεις, αν τα καταφέρω όμως να το χώνω εκεί μέσα κατά το δοκούν, αυτό θα με ξεκουράσει πολύ ωραία!
Ψάχνοντας πληροφορίες για την τεχνική μου αυτή, βρήκα ότι υπάρχει ένας αμυντικός μηχανισμός του Εγώ που ονομάζεται κατηγοριοποίηση (Compartmentalization), που λειτουργεί πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο, είτε εκούσια, είτε ακούσια. Χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να βάλουμε στην άκρη κάποιο πρόβλημά μας για να ασχοληθούμε με ένα άλλο ζήτημα ή με την δουλειά μας (πχ οι γιατροί στα Επείγοντα των νοσοκομείων χρειάζεται να κλείνουν σε ένα κουτάκι την δουλειά τους όταν επιστρέφουν στο σπίτι, ώστε να μπορέσουν να έχουν μια φυσιολογική ζωή).
Δεν νομίζω όμως ότι εδώ πρόκειται για κάποιον μηχανισμό άμυνας, ούτε για κάποια διαδικασία απώθησης. Αντίθετα πιστεύω ότι το συρταράκι μου προσφέρει μία στρατηγική επίθεσης απέναντι στην ένταση της καθημερινότητας. Είναι κάτι το ενεργητικό και όχι παθητικό. Είναι ένα όπλο, ένα εξάρτημα, ένα εργαλείο. Με αυτό μπορώ να πορευτώ πιο ήρεμα, να μετατρέψω για λίγο τα προβλήματα σε κάτι το διαχειρίσιμο, να τα φέρω σε μια διάσταση που με βολεύει και να τα στείλω στο συρταράκι όπου ανήκουν για λίγο.
Δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε. Δεν σας λέω να τα αγνοήσετε ή να τα ξεχάσετε. Δεν προτείνω να τα απαξιώσετε ή να τους δώσετε λιγότερη προσοχή από όση τους αξίζει. Απλά να τα βάλετε για λίγο κάπου ήσυχα ώσπου να ξεκουραστεί το μυαλό σας, να μπει λίγη λιακάδα εκεί μέσα και να γίνει χώρος για να κατοικηθεί και από κάτι άλλο, ποιο χαρούμενο, πιο αισιόδοξο και πιο θετικό. Με εμένα δουλεύει, γιατί όχι και με εσάς;