Κάθε χρόνο, μόλις πλησιάζουμε την αλλαγή του έτους, όλοι κάνουμε μέσα μας μία ανασκόπηση. Πολλές φορές ούτε καν συνειδητά. Απλά η αίσθηση του τέλους μάς φέρνει αυτόματα στο μυαλό τι πήραμε και τι χάσαμε μέσα στο έτος. Όχι μόνο ως προς τους ανθρώπους και τα υλικά αγαθά. Κυρίως σε επίπεδο απόψεων, στάσεων, αντιλήψεων και χαρακτήρα. Και μια χρονιά, όπως το 2021, με τις αρκετές δυσκολίες της, σίγουρα μάς πήρε αρκετά πράγματα, αλλά μάς άφησε και εξίσου πολλά.
Αν και το μεγαλύτερο μέρος του 2021 δεν ήταν το lockdown, νομίζω μέσα μας έχει αποτυπωθεί σαν να ήταν. Ο λόγος μάλλον είναι ότι στη διάρκεια του μπορεί να μη ζήσαμε με το lockdown, αλλά ζήσαμε με όλα τα επακόλουθά του. Επακόλουθα, προφανώς, εντελώς διαφορετικά για τον καθένα από εμάς και εντελώς διαφορετικά επεξεργασμένα από τον καθένα μας. Τι μού άφησε εμένα; Μία ανάγκη να βγαίνω έξω συχνά, μία μανία να ταξιδέψω πολύ όσο προλαβαίνω, ένα ελαφρύ άγχος στα ΜΜΜ και ένα επίσης ελαφρύ FOMO. Α, και αρκετά κιλά παραπάνω από αυτά, που είχα συνηθίσει.
Για να ξεκαθαρίσω το “παραπάνω κιλά”. Δεν ξέρω καν πόσα πραγματικά είναι αυτά τα κιλά. Έχω σταματήσει χρόνια τώρα να ζυγίζομαι με σκοπό τη διατήρηση της ψυχικής μου υγείας. Ωστόσο, έχω μία καλή συναίσθηση του πώς ήταν το σώμα μου πριν το lockdown. Ακόμα περισσότερο, έχω για τεκμήριο πολλά ρούχα μου, που πια δεν μου κάνουν καθόλου ή είναι αρκετά πιο στενά και το γεγονός ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου ανέβηκα ένα νούμερο παραπάνω (δύο στα παντελόνια, για να είμαστε ακριβείς) από αυτό, που φόραγα από τα 15 μου. Αν έπρεπε σώνει και καλά να κάνω μία αριθμητική υπόθεση; Δεν ξέρω, ίσως πήρα κάπου στα 7 κιλά (ή ίσως να είναι λιγότερα ή ίσως και περισσότερα).
Η αρχική μου αντίδραση θα έλεγα ήταν αρκετά ψύχραιμη (not) και ήρθε σε μία από τις πρώτες εξόδους μου μετά την καραντίνα. Εγώ στο δωμάτιο μου, περικυκλωμένη από μία στοίβα διάσπαρτα ρούχα -κυρίως παντελόνια που δεν κούμπωναν ή δεν ανέβαιναν καν πάνω από τα μπούτια-, να κάνω εναλλαγές μεταξύ κλάματος για το πόσο άδικη είναι η ζωή και θυμού με βρισιές προς τον εαυτό μου, που έξι μήνες παρήγγελνε delivery και δεν γυμναζόταν σχεδόν καθόλου. Όπως είπα και παραπάνω, ψύχραιμη.
Τελικά, εκείνο το βράδυ βρήκα ρούχα, που μού έκαναν, και βγήκα. Τις επόμενες μέρες, ωστόσο, ακολούθησε ένα νέο δίλημμα. Έπρεπε να πάρω καινούργια ρούχα; Η προφανής απάντηση ήταν “ναι”. Ωστόσο, πάλευε με μία άλλη σκέψη. Αυτή, που έλεγε ότι αντί να πάρω μεγαλύτερο παντελόνι, ήταν καλύτερη επιλογή να κάνω εντατική δίαιτα και γυμναστική, ώστε να χωρέσω ξανά στα παλιά μου ρούχα. Η ίδια σκέψη μού έλεγε και ότι, αν αγοράσω ρούχα στο τωρινό μου νούμερο, θα επαναπαυτώ και δεν θα καθίσω ποτέ να χάσω όντως τα κιλά. Η τελική μου απόφαση ήταν να πάρω μόνο ένα τζιν παντελόνι, για να κάνω κάπως τη δουλειά μου, αλλά να μη δεθώ πολύ μαζί του, γιατί στο μεταξύ θα έκανα εντατική δίαιτα και γυμναστική.
Δίαιτα και γυμναστική, λοιπόν. Βρώμη για πρωινό, κάτι σε κοτόπουλο ή ρύζι για μεσημεριανό και βραστά αβγά για βραδινό, με μικρές μετατροπές. Καθόλου γλυκά, καθόλου delivery, καθόλου οτιδήποτε αποτελούταν κυρίως από ζάχαρη ή ζυμάρι. Γυμναστική τουλάχιστον έξι μέρες την εβδομάδα, ακόμα κι αν όλη μου η ύπαρξη μία μέρα βαριόταν ή ένιωθε πιο αδύναμη. Και κάπως έτσι, κατευθυνόμουν στο να γίνω ξανά ο 18χρονος εαυτός μου. Ο εαυτός, που μέσα στο άγχος κάπως να ταιριάξει και να γίνει το ιδανικό, που του δείχνουν τα media, είχε περάσει έτσι έναν χρόνο. Ο 18χρονος εαυτός, που είχε μία cheat day τον μήνα, στην οποία είχε φτάσει να πεινάει τόσο πολύ, ώστε κυριολεκτικά σε λιγότερο από ένα 24ωρο να καταφέρνει να τρώει ολόκληρα μία πίτσα, ένα τσουρέκι, μία σακούλα πατατάκια, σοκολάτες κ.ο.κ. χωρίς να νιώθει ότι μπουχτίζει.
Ευτυχώς, βέβαια, αυτή τη φορά κατευθύνθηκα προς αυτό, αλλά δεν το έφτασα. Γιατί κάπου στις τρεις εβδομάδες πολύ απλά συνειδητοποίησα πόσο χαρούμενη δεν είμαι. Πόσο καταπιεσμένη ένιωθα από ένα αναγκαστικό πρόγραμμα, που είχα βάλει εγώ στον εαυτό μου, και πόσο δεν με βελτίωνα, αλλά με οδηγούσα προς κάτι ανθυγιεινό σωματικά και ψυχολογικά.
Κάπου εκεί, ήρθε και η απόφαση. Τέρμα οι δίαιτες. Τέρμα η εμμονή με τα κιλά. Τέρμα ένα αυτομαστίγωμα, επειδή ένα παντελόνι δεν κούμπωσε. Τέρμα η πίεση να έχω το σώμα, που είχα ουσιαστικά ακόμα έφηβη. Είναι εύκολα όλα αυτά τα “τέρμα”; Ναι, να τα λες. Όχι, να τα αφομοιώσεις 100% μέσα σου.
Η προσπάθεια και μόνη της, όμως, βοηθάει. Σταμάτησα να ασχολούμαι με τα ρούχα, που πλέον δεν μού κάνουν (σε κάποια δεν είμαι καν σίγουρη πώς έμπαινα). Χώνεψα ότι δεν είναι σκοπός μου να χωράω στο παντελόνι, αλλά σκοπός του παντελονιού να χωράει σε εμένα. Έτσι, αγόρασα επιτέλους τα νέα ρούχα στο σωστό μέγεθος, όπως έπρεπε να έχω κάνει από την πρώτη στιγμή. Extra bonus σε αυτό, το γεγονός ότι όταν φοράς το σωστό νούμερο ρούχα, δεν θα αφιερώσεις χρόνο στο να μεμψιμοιρείς για το τι δεν κάθεται καλά πάνω σου και στον κερδισμένο χρόνο λογικά θα παρατηρήσεις κάποιο άλλο μέρος του σώματός σου, που τώρα σού φαίνεται καλύτερο.
Στο φαγητό, έκοψα μόνο σε έναν βαθμό το delivery. Όχι για τις θερμίδες και τα λιπαρά, αλλά γιατί δεν θέλω να τρομάξω στις επόμενες εξετάσεις αίματος, που θα κάνω. Κατά τ’ άλλα, βρίσκομαι σε φάση άρνησης της καταπίεσης, πράγμα που σημαίνει ότι πολύ απλά τρώω ό,τι θέλω και όσο θέλω. Ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο. Η ζωή είναι πολύ μικρή, εξάλλου, για να έχω μπροστά μου ένα κουτί με μπισκότα και να μη δοκιμάσω ούτε ένα, από φόβο ότι θα πάρω μισό γραμμάριο.
Φυσικά, οι άλλοι είναι ένα θέμα. Όσο κι αν τα έχεις βρει με το σώμα και τον εαυτό σου, ένα αρνητικό σχόλιο σε μία όχι τόσο καλή μέρα μπορεί εύκολα να σού ρίξει όλη την αυτοπεποίθηση. Ακόμα κι αν τα περισσότερα σχόλια είναι θετικά και σού λένε ότι σου πηγαίνουν τα παραπάνω κιλά ή ότι τώρα δείχνεις πιο χαρούμενος ή υγιής. Ο ένας, που θα σού πει με περίεργο ύφος “χόντρυνες”, “δεν ήσουν έτσι εσύ”, “η γυναίκα καλό είναι να είναι αδύνατη” και για φινάλε “εγώ για το καλό σου το λέω” (όχι, οι φράσεις δεν είναι αποτέλεσμα φανταστικών διαλόγων), μπορεί να στο διαλύσει όλο και να σου φέρει δεύτερες σκέψεις. Την πρώτη φορά. Τη δεύτερη έχεις ήδη έτοιμο τον αντίλογο με βασικά και πάντα επιτυχημένα επιχειρήματα ότι δεν ζήτησες την άποψή του για το σώμα σου και αν την ήθελες θα το είχες κάνει, ότι αυτή την στιγμή -αν και δεν είναι δουλειά του- συνήθως τρως κανονικές μερίδες, οπότε η εναλλακτική είναι να λιμοκτονήσεις, και ότι το προηγούμενο σώμα σου ήταν αποτέλεσμα ενός καθόλου υγιεινού τρόπου ζωής και mindset, που είχες μικρότερος.
Για να μη λέμε ψέματα, όλες οι μέρες δεν είναι ίδιες και όλες οι μέρες δεν είναι καλές. Ναι, έχω φτάσει σε ένα αρκετά μεγάλο επίπεδο αποδοχής του σώματός μου. Θα ήταν ψέμα, όμως, αν έλεγα ότι έχω φτάσει στο ίδιο επίπεδο αυτοπεποίθησης μέσα σε αυτό. Ναι, έχω δεχτεί ότι αυτό είναι το σώμα μου, όταν δεν το πιέζω σε εξουθενωτικές δίαιτες και γυμναστικές. Ναι, υπάρχουν μέρες, που νιώθω τρομερά ωραία και sexy μέσα στο τωρινό μου σώμα. Ναι, έχω κατανοήσει ότι είμαι πολύ πιο χαρούμενη στην τωρινή σωματική μου κατάσταση, σε σχέση με το πώς θα ήμουν αν άλλαζα το τι τρώω και την ποσότητά του, για να φτάσω στα 50 κιλά, που κάποτε νόμιζα ότι θα με κάνουν ευτυχισμένη (spoiler alert 1: τα περισσότερα χρόνια, που ήμουν 50 κιλά, δεν ήμουν ευτυχισμένη, spoiler alert 2: στα 50 κιλά θεωρούσα ότι έπρεπε να χάσω 2 ακόμα).
Ωστόσο, είμαι άνθρωπος και όχι μηχανή. Γι’ αυτό και μια στο τόσο για λίγο θα μελαγχολήσω επειδή θυμήθηκα πώς έδειχνα παλιά μέσα σε ένα ρούχο, γιατί ήθελα να βάλω ένα φόρεμα, που πια δεν μού κάνει, επειδή είδα μία προπέρσινη φωτογραφία μου με μαγιό, γιατί είδα ένα πολύ πιο αδύνατο σώμα στην τηλεόραση, ή κάτι ανάλογο. Απλά πια ξέρω ότι αυτή η παροδική μελαγχολία δεν αξίζει να μού στοιχίσει την χαρά και την ελευθερία του να ζω όπως θέλω, χωρίς περιορισμούς.