Κάποιοι άνθρωποι νομίζουν ότι, επειδή κάποιος είναι διάσημος και μοιράζεται μέρος της ζωής του στα social media, έχουν και το δικαίωμα να τον κρίνουν και να του πουν πώς θα ζήσει. Αυτό συμβαίνει ακόμα πιο συχνά, όταν μιλάμε για γυναίκες και, ακόμα περισσότερο, για μητέρες. Αυτό συνέβη τώρα και στην Χριστίνα Μπόμπα.
Τον περασμένο Ιούνιο, η influencer έφερε στον κόσμο τις δύο δίδυμες κόρες της με τον Σάκη Τανιμανίδη. Ως συνήθως, αρκετοί την έκριναν για το πόσο προβάλλει στιγμές σχετικά με τα μωρά της, άσχετα με τον αν είναι υποκριτικό, μιας και την ακολουθούν, οπότε ξέρουν το περιεχόμενο του λογαριασμού της. Για παράδειγμα, τον Σεπτέμβριο κρίθηκε, επειδή επέλεξε να μοιραστεί μία φωτογραφία, που θηλάζει τις κόρες της, με την ίδια αργότερα να απαντάει καταλλήλως.
Τώρα, η Χριστίνα Μπόμπα κρίθηκε, επειδή χαίρεται τη ζωή της και δεν αντιμετωπίζει τα παιδιά της ως δεσμά. Συγκεκριμένα, αυτή και ο Σάκης Τανιμανίδης ταξίδεψαν στη Ρώμη, απ’ όπου ανέβασαν και φωτογραφίες. Υπήρξαν αρκετά θετικά σχόλια, που τούς έλεγαν πόσο τούς χαίρονται και τούς άφηναν καρδούλες. Κάποιοι άλλοι, όμως, αποφάσισαν να τής κάνουν momshaming και να αρχίσουν να τη ρωτάνε πού είναι τα μωρά της και αν τα παράτησε σε νταντάδες, ενώ διαλαλούν ότι θα έπρεπε να είναι συνεχώς μαζί τους. Σχόλια που είδαμε αποκλειστικά στις φωτογραφίες του δικού της προφίλ και όχι στις αντίστοιχες του συζύγου της και επίσης γονιού των παιδιών.
Η ίδια αργότερα απάντησε μέσα από τις ιστορίες της, “Μανούλες, παρακαλώ μην έχετε τύψεις να περνάτε χρόνο για σας! Δεν χρειάζεται να αποδείξετε τίποτα και σε κανέναν!”. Ερώτημα, λοιπόν: Από πού κι ως πού έχουμε εμείς και ο οποιοσδήποτε δικαίωμα να πούμε σε μία γυναίκα πώς θα είναι “σωστή” μητέρα; Δεν είναι τα παραπάνω σχόλια τύπου “τώρα, που είσαι μάνα, δεν μπορείς να χαίρεσαι τη ζωή σου και να ταξιδεύεις” μισό βήμα πριν το παλαιοληθικό “η μάνα πρέπει να μένει σπίτι και να φροντίζει τα παιδιά και όχι να δουλεύει”; Το ένα δεν είναι λιγότερο φάουλ από το άλλο. Είναι ακόμα μία τακτική προσπάθειας πρόκλησης ενοχών στις μητέρες από μία πατριαρχική κοινωνία, που πιστεύει ότι έχει λόγο και δικαίωμα στο πώς η όποια γυναίκα θα ζει τη ζωή της. Κι όσο τη σιγοντάρουμε και δεν την κρίνουμε, αφήνουμε περιθώριο εμείς να είμαστε οι επόμενες, που θα ακούσαμε τι πρέπει να κάνει μία γυναίκα. Και τότε ποιος θα μάς υπερασπιστεί;
