Parisienne: μία λέξη, χιλιάδες (πολύ συγκεκριμένες) εικόνες. Η γυναίκα της γαλλικής πρωτεύουσας είναι, ιστορικά, μία φυσιογνωμία που γνωρίζουμε, αγαπάμε, ζηλεύουμε και μισούμε. Στιλάτη, λεπτή, μορφωμένη και έξυπνη, σουλατσάρει στα γραφικά στενάκια της πόλης πάνω σε ένα ποδήλατο ή διαβάζει Voltaire στο μπαλκόνι του σπιτιού της τρώγοντας μπαγκέτες και Bleu d’Auvergne, ενώ ο εραστής της ημέρας της προσφέρει ένα ακόμα ποτήρι κόκκινο κρασί. Δεν αφιερώνει καθόλου χρόνο μπροστά στον καθρέφτη, όμως είναι πανέμορφη. Δεν χτενίζεται, αλλά είναι περιποιημένη. Δεν ξοδεύει χρήματα σε μακιγιάζ, αλλά τα χείλη της είναι πάντα κόκκινα. Είναι η Brigitte Bardot, η Catherine Deneuve,η  Inès de la Fressange, η Laetitia Casta. Είναι ένα σύμβολο της γαλλικής κουλτούρας τόσο γνωστό όσο ο πύργος του Eiffel.

©Flickr

Στην λιγότερη ρομαντική εκδοχή του, ο χαρακτηρισμός Parisienne (ο οποίος συχνά αφορά τις Γαλλίδες σε γενικότερο επίπεδο και όχι μόνο όσες μένουν στο Παρίσι) είναι ένα αποτελεσματικό μέσο παγκόσμιου καταναλωτισμού: έχει βοηθήσει στην πώληση αμέτρητων κραγιόν, ριγέ μπλουζών, αρωμάτων, καπέλων, παπουτσιών, ακόμα και του ίδιου του Παρισιού, με εκατομμύρια τουρίστες να ονειρεύονται την αψεγάδιαστη ομορφιά του και να ταξιδεύουν από όλο τον κόσμο για να ποζάρουν στις μαγευτικές γωνιές του. Η Parisienne έχει φυσικά εκσυγχρονιστεί, βρίσκοντας την θέση της στο ινσταγκραμ, με influencers όπως η Jeanne Damas και η Adenorah να δημιουργούν τα δικά τους fashion και beauty brands και να βγάζουν τεράστιο κέρδος πουλώντας λίγο French Girl Style στον υπόλοιπο κόσμο. Τα γυναικεία περιοδικά όχι μόνο τσιμπούν το δόλωμα αλλά διαιωνίζουν το στερεότυπο ανεβάζοντας άρθρα τύπου “Τα 5 ρούχα που υπάρχουν στην ντουλάπα κάθε Γαλλίδας” ή “Γιατί οι Γαλλίδες δεν παχαίνουν”, κάνοντάς μας να πιστεύουμε πως σε ολόκληρη την χώρα υπάρχει μία συγκεκριμένη διατροφή, ένας συγκεκριμένος τρόπος ντυσίματος και προφανώς κάποιο μαγικό φίλτρο που σε κάνει ελκυστική και αγέραστη χωρίς καμία απολύτως προσπάθεια.

Πόσο πιεστικό ακούγεται όλο αυτό για μία αληθινή γυναίκα του σήμερα η οποία απλώς τυχαίνει να μιλάει γαλλικά; Και επιπλέον, πόσο επιβλαβές για τον πληθυσμό της χώρας που ανήκει στην μαύρη, ασιατική και LGBTQ κοινότητα;
Σύμφωνα με την Lindsey Tramuta, δημοσιογράφο και συγγραφέα του βιβλίου The New Parisienne: The Women and Ideas Shaping Paris, το συγκεκριμένο είδος γυναίκας αντιπροσωπεύει περίπου το 1% του γυναικείου πληθυσμού στο Παρίσι και συνήθως συχνάζει σε συγκεκριμένες περιοχές και γειτονιές.
“Όμως μόνο αυτή είναι η εικόνα που βλέπουμε ξανά και ξανά στον κινηματογράφο, τα περιοδικά και τις διαφημίσεις και αυτό είναι ένα πραγματικό πρόβλημα,” είχε να δηλώσει στο The Guardian το περασμένο καλοκαίρι. “Η Parisienne έχει γίνει μία μέθοδος marketing, το οποίο έχει ως σκοπό να τραβήξει την προσοχή παίζοντας με τις ανασφάλειες μας. Αυτό με κάνει να θυμώνω.”

Το βιβλίο της The New Parisienne είναι ένας αντίλογος σε δεκάδες άλλα συγγράμματα που τροφοδοτούν αυτήν την απλοϊκή εικόνα της Γαλλίδας, με τρανό παράδειγμα το French Women Don’t Get Fat της Mireille Giuliano, το οποίο συμπεριλαμβάνει διατροφικές συμβουλές που μας βοηθούν να απολαμβάνουμε το φαγητό μας χωρίς να παίρνουμε βάρος. Α, και υπάρχει και το ‘σήκουελ’  French Women Don’t Get Facelifts.
Επιπλέον το 2011, το μοντέλο Ines De la Fressange αποφάσισε να εκδώσει έναν οδηγό στιλ, στον οποίο μοιράστηκε ‘κρυφά μυστικά για το πώς οι Παριζιάνες συντηρούν glamour και διαχρονικότητα χωρίς να προσπαθούν’ ενώ ΣΙΓΟΥΡΑ θα έχεις δει κάπου στο ινσταγραμ το βιβλίο How to Be Parisian Wherever You Are να μοστράρει σε φωτογραφίες με vintage φιλτρα και φρουτιέρες. Το συγκεκριμένο βιβλίο μάλιστα συμπεριλαμβάνει tips όπως το παρακάτω: “Να είσαι πάντα fuckable. Ακόμα και όταν περιμένεις στην ουρά του φούρνου τα κυριακάτικα πρωινά. Ακόμα και όταν αγοράζεις σαμπάνια τα μεσάνυχτα. Ακόμα και όταν παίρνεις τα παιδιά από το σχολείο. Ποτέ δεν ξέρεις.”

Μέσα σε όλο αυτό το λάθος, φυσικά κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το ζήτημα της φυλής και του χρώματος. Βλέπεις η Parisiene εκτός από λεπτή είναι και μονίμως λευκή. Το 2018 η ηθοποιός  Aïssa Maïga εξέδωσε μία σειρά από essays με τίτλο Noire N’Est Pas Mon Métier (Το Να Ειμαι Μαύρη Δεν Είναι Το Επάγγελμά Μου) μέσω της οποίας 16 μαύρες Γαλλίδες ηθοποιοί καταδίκασαν τα εγχώρια στερεότυπα και την έλλειψη ίσων ευκαιριών στην βιομηχανία του κινηματογράφου. Κατά την διάρκεια της απονομής των βραβείων César το 2019, η Maïga συνέχισε να θίγει το θέμα της έλλειψης διαφορετικότητας στις γαλλικές οθόνες φωνάζοντας τα ονόματα των μαύρων ηθοποιών που βρίσκονταν στο κοινό. Ήταν 12 ανάμεσα στους 1600 καλεσμένους.
“Επιβιώσαμε το whitewashing, το blackface, τους ρόλους των εμπόρων ναρκωτικών και της καθαρίστριας με Bwana προφορά. Επιβιώσαμε τους ρόλους των τρομοκρατών ή των υπερβολικά σεξυ κοριτσιών. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσουμε τον γαλλικό κινηματογράφο ήσυχο,” δήλωσε ενώ η ένταση στον χώρο ήταν εμφανής. Στην συνέχεια ο Roman Polanski κέρδισε το βραβείο του καλύτερου σκηνοθέτη και η ίδια αποχώρησε από την τελετή, μαζί με την Adèle Haenel, την πρώτη high profile ηθοποιό της Γαλλίας που έκανε ξεκάθαρη την στάση της ενάντια στην κακοποίηση του κλάδου στην χώρα.

Παρόλο που ο λόγος της Maïga έγινε viral, πολλά ήταν τα γαλλικά μέσα που τον περιέγραψαν ως “αφελή” ή ακόμα και “εθνικιστικό” (ναι), ενώ η δεξιά πολιτικός Nadine Morano δήλωσε πως αν κάποιος δεν είναι ευχαριστημένος με τους λευκούς που βλέπει στην Γαλλία τότε πρέπει να “επιστρέψει στην Αφρική”.
Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να βάλουμε στην άκρη ένα ακόμα στερεότυπο που περιορίζει τις γυναίκες, υποδεικνύοντας έναν και μόνο τρόπο που οφείλουν να εφαρμόζουν στην εμφάνιση και τις συμπεριφορές τους. Ίσως πρέπει να εξετάσουμε πιο προσεκτικά τις βλαβερές συνέπειες τέτοιων εικόνων στην σημερινή κοινωνία. Ίσως ήρθε ο καιρός της Parisienne να πει adieu.