Φιλίππα Δημητριάδη#ΤότεΠουΒγαίναμε και τσεκάραμε τα επερχόμενα events της πόλης μες τη βδομάδα για να δούμε πού θα χορέψουμε αυτό το ΠΣΚ, αν έκαναν πάρτι οι Banana Boys, αυτομάτως απέκλειαν οποιαδήποτε άλλη επιλογή. Κάπως έτσι γνώρισα τον Οδυσσέα, ή Ody Icons, σαν το ½ του Dj διδύμου, μαζί με τον Ιωάννη. Πρέπει να ήταν στο Spinster, νομίζω. Έπειτα, όταν η Μαρίνα Σάττι έκανε το μεγάλο της breakthrough με τις “Κούπες”, τον εντόπισα στο βίντεο κλιπ, στη μουσική της παρέα, μέχρι που μία μέρα συστήθηκε στο κοινό ως Ody Icons με μία πολύ ιδιαίτερη διασκευή του “Θα μελαγχολήσω” της Καίτης Γαρμπή στα αγγλικά. Εκείνη την περίοδο ολοκλήρωνε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στη σκηνοθεσία θεάτρου και τη δραματουργία στο Παρίσι.
Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Κεσσίδης, Styling Φίλιππος Μίσσας, MUA Αλεξάνδρα Ρέντζου, Ρούχα Memorabilia Lovers
O Οδυσσέας γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου και θυμάται από παιδί να στήνει αυτοσχέδιες παραστάσεις με τους φίλους του. Τραγουδά από 6 του χρόνια και όταν πλέον ενηλικιώνεται έρχεται στην Αθήνα να σπουδάσει υποκριτική στη Σχολή Θεάτρου Δήλος. Έκτοτε συμμετέχει σε μιούζικαλ, παίζει σε περφόρμανς και έχει σκηνοθετήσει πολλές παραστάσεις, λέει δηλαδή ιστορίες με όποιο τρόπο μπορεί.
Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Κεσσίδης, Styling Φίλιππος Μίσσας, MUA Αλεξάνδρα Ρέντζου, Ρούχα Memorabilia Lovers
Τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν ο Ody Icons κυκλοφόρησε μαζί με τη δημιουργική του ομάδα το κομμάτι “Working Out My Little Muscles”. Ένα πολύχρωμο βίντεο κλιπ που θυμίζει τις θρυλικές βιντεοκασέτες αεροβικής της Jane Fonda, σούπερ κολλητικό beat και αιχμηροί στίχοι έκαναν αμέσως το #WOΜLM ένα μικρό viral. Το κομμάτι είναι ένα κοινωνικό σχόλιο που καυτηριάζει την εγωκεντρική, αλαζονική συμπεριφορά μιας μεγάλης μερίδας της κοινωνίας παγκοσμίως, δοσμένο μέσα μία πληθώρα χρωμάτων και μία χορογραφία που μοιάζει σα να μη σταματάει ποτέ, αφήνοντάς σε εν τέλει εξαντλημένο και απελπισμένο, όπως λίγο μετά αφού έχεις σκρολάρει στο feed σου στα social media ή έχεις παρακολουθήσει ένα δελτίο ειδήσεων.
Είναι αυτή η επίσημη είσοδος του Ody Icons στη μουσική ή θα συνεχίσει να δημιουργεί χωρίς ταμπέλες, ισορροπώντας ανάμεσα στις διάφορες μορφές τέχνης με χάρη; Ο Ody Icons μίλησε στο One Of us με αφορμή το #WOΜLM, πρακτικά για τα πάντα.
Ody σε ποια πόλη σε βρίσκουμε αυτό τον καιρό αλλά και σε τι φάση ζωής;
Αυτό τον καιρό είμαι στην Αθήνα. Επέστρεψα από το Παρίσι τον Μάρτιο του 2020, συμβολικά και –ισως όχι και τόσο – τυχαία μαζί με το πρώτο lockdown. Τώρα βρισκόμαστε στο παρα πέντε του τρίτου μήνα του δεύτερου lockdown και η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα είναι δύσκολα. Δεν είναι εύκολο για έναν καλλιτέχνη, έναν δημιουργό, ή ακόμα και για έναν τεχνικό στον χώρο του πολιτισμού να ανακαλύπτει, ή αν θέλουμε να είμαστε και πιο ειλικρινείς, να επιβεβαιώνει πως ανήκει στους τελευταίους τροχούς της κοινωνικής άμαξας. Δεν είναι η πιο εύπεπτη συνειδητοποίηση, αλλά ίσως όχι και η πιο σκληρή. Θα λέγαμε λοιπόν πως είμαι σε μια περίεργη φάση, που προσπαθώ να πιαστώ από κάπου, να δώσω χώρο στα πράματα, να καταλάβω κι εγώ ο απλός πολίτης γιατί με περιτριγυρίζει τόση αστυνομία και σε τι έχω φταίξει ώστε να μου επαναλαμβάνουν εμμονικά την ατομική ευθύνη ως πράξη μεγάλης σημασίας. Είμαι πιο πολύ από ποτέ στη φάση που διεκδικώ να αντιμετωπίζόμαστε ως πρόσωπα και όχι ως άτομα.
Την τελευταία φορά που τα είπαμε έκανες το μεταπτυχιακό στη σκηνοθεσία θεάτρου και τη δραματουργία. Το ολοκλήρωσες; Πού σε βρίσκουμε επαγγελματικά αυτή τη στιγμή;
Το μεταπτυχιακό ολοκληρώθηκε επιτυχώς με μια παράσταση, ωδή, αφιερωμένη στον Θάνατο, την απώλεια και τις κηδείες στην εποχή του ίντερνετ, των σόσιαλ μίντια και της θεοποίησης της εικόνας (που να ‘ξερα). Επιστρέφοντας στην Αθήνα με υποδέχτηκε πίσω η οικογένεια της Σχολής Θεάτρου «Δήλος» της Δήμητρας Χατούπη ως καθηγητή στο πεδίο της φωνητικής εκπαίδευσης των σπουδαστών. Η διδασκαλία είναι ένα κομμάτι που με αφορά πολύ και η πρόταση της κας Χατούπη να αποτελέσω μέρος του δυναμικού της σχολής με τίμησε αφάνταστα. Απλώς μπορείτε να αντιληφθείτε και μόνα σας τις δυσκολίες που έχει αυτό εν μέσω πανδημίας και ενόσω η καλλιτεχνική εκπαίδευση βρίσκεται σε αναστολή και πλήρως μετέωρη εκ μέρους των αρμόδιων φορέων. Ταυτόχρονα έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι τη ορμή της ανάγκης μου να εκφράζομαι μέσω της μουσικής και έτσι αφιερώνομαι με φροντίδα σε αυτό. Παράλληλα συνεργάζομαι επιλεκτικά με δημιουργούς που εκτιμώ, είτε ως δραματουργός, είτε ως καλλιτεχνικός συνεργάτης.
Από τα backstage του βίντεο κλιπ για το #WOMLM, Φωτογραφία: Βασίλης Βιλαράς
Πώς βιώνεις την καραντίνα; Ποια ήταν η ψυχολογική επιρροή του κορωνοϊού πάνω σου;
Στην πρώτη καραντίνα, υποθέτω λόγω άγνοιας, δεν δυσκολεύτηκα τόσο κι έτσι μπορούσα να είμαι και κοινωνικά πιο ενεργός σε συσσίτια και άλλες δράσεις. Η δεύτερη καραντίνα μου έκατσε βαριά. Σαν να έχω φάει μόνος μου ένα πακέτο λιγκουίνι με πολύ σκόρδο, τίγκα στο λαδολέμονο και με άπειρη ρίγανη. Υπάρχει ένα βάρος. Και την ίδια αίσθηση προσλαμβάνω από όσα άτομα συναντώ. Με τη διαφορά ότι η πραγματικότητα δεν έχει καθόλου χιούμορ. Το να αυξάνονται οι άστεγοι δεν έχει χιούμορ. Το να αυξάνεται κάθετα η ενδοοικογενειακή βία δεν έχει χιούμορ. Το να αυξάνονται οι αστυνομικοί και οι παρακάμψεις του συντάγματος, δεν έχει χιούμορ. Το να αισθάνεσαι κλόουν ενός ασάλευτου συστήματος, δεν έχει χιούμορ. Δεν πιστεύω σε παραμύθια περί “χρόνου με τον εαυτό μας” και “ευκαιρίας να γίνουμε καλύτερ@” και “stay positive”. Αυτό βοηθάει μόνο όταν γίνεται συνειδητά και εκφράζει μια βαθιά μας επιθυμία. Το αφήγημα αυτό αφορά κακά τα ψέματα όποιους/ες ζούνε με κάποια σχετική άνεση και δεν είναι “εξαρτημένοι/ες από τον μισθό τους”. Ευτυχώς πάντως είμαι τυχερός να βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους όπου υπάρχει αγάπη, κατανόηση, συζήτηση και αλληλοϋποστήριξη.
Έχεις αποφασίσει να αφιερωθείς στη μουσική, είναι κάτι που θα κάνεις on the side ή καλλιτεχνικά προσδιορίζεσαι ως μία οντότητα χωρίς ταμπέλες;
Οι ερωτήσεις σου μου αφήνουν το περιθώριο να υποψιαστώ πως γνωρίζεσαι με την ψυχολόγο μου! Έχω αποφασίσει με κόπο και τόλμη να αφιερώνομαι σε ότι με εκφράζει πηγαία και σε ό,τι αισθάνομαι πως “δεν του πέφτω λίγος” και σε ό,τι μπορώ να είμαι συνεπής και δοσμένος ολοκληρωτικά. Κάνω τις παραδοχές μου, επαναπροσανατολίζομαι όποτε αυτό είναι απαραίτητο, επαναδιαπραγματεύομαι τον αξιακό μου χάρτη, επιδιώκω να βρίσκομαι στις οδούς της ισορροπίας. Είτε αυτές είναι side roads είτε main roads προσπαθώ να ακολουθώ την διαδρομή που την εκάστοτε στιγμή μου φαίνεται πιο ταιριαστή, όχι απαραίτητα ως προς την άφιξη στον τελικό προορισμό αλλά, ως προς τις ταχύτητες που μπορώ να έχω. Θα έλεγα πως η ρευστότητα μου ως άτομο μου έχει χαρίσει μεγάλη ελευθερία στις επιλογές που κάνω.
Από τα backstage του βίντεο κλιπ για το #WOMLM, Φωτογραφία: Λ. Μιχελόπουλος
Γιατί ένιωσες την ανάγκη να κάνεις το καυστικό κοινωνικό σχόλιο που έκανες με το #WOMLM;
Καυστική θεωρώ πως είναι η ποίηση της Kate Tempest, των The Bad Poetry Social club, του Bloody Hawk. Το κομμάτι μας είναι τόσο όσο σαρκαστικό και λιγάκι επίμονο. Με το γάντι και την ελαφρότητα των ‘90s. Αν προκύπτει ως καυστικό είναι ίσως επειδή ως αποδέχτες αισθανόμαστε μια ενοχή απέναντι στα όσα λένε οι στίχοι. Αυτό είναι άλλο. Στη συγκεκριμένη φάση ήθελα με κάποιον τρόπο να “δηλώσω” την ύπαρξη μου ως μουσικός performer και να μπω σε μια διαδικασία δημιουργικής εξωστρέφειας. Ήταν δηλαδή ζήτημα ταυτότητας. Η προσωπική ανάγκη να κάνω κοινωνικοπολιτικά σχόλια, πάντως, δεν είναι καινούργια. Είναι μέρος της ανατροφής μου και με ακολουθεί σε κάθε πλαίσιο μέσα στο οποίο υπάρχω. Η μητέρα μου είναι φεμινίστρια και ακτιβίστρια ενάντια στη βία κάτα των γυναικών και ο πατέρας μου ήταν πάντα μπροστά στις κοινωνικές διεκδικήσεις. Το φρούτο δεν θα πέσει πολύ μακριά από το δέντρο. Με όλα τα κόστη που επιφέρει μια τέτοια συνθήκη. Πάντως αν πιστεύεις πως έκανα ενα καυστικό κοινωνικό σχόλιο, τότε σε ευχαριστώ, με τιμάς.
Το βίντεο κλιπ του κομματιού έκανε αίσθηση όταν κυκλοφόρησε. Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για τη σύλληψη του concept καθώς και τη διαδικασία των γυρισμάτων;
Το γύρισμα έγινε εν μέσω του δεύτερου lockdown σε πολύ ιδιαίτερες συνθήκες αλλά το είχα βάλει σκοπό να κυκλοφορήσω το κομμάτι ανήμερα Χριστουγέννων, μη με ρωτήσεις γιατί. Είμαι πολύ τυχερός να έχω γύρω μου φίλους που έγιναν συνεργάτες και συνεργάτες που έγιναν φίλοι ώστε να υπερβαίνουν την κάθε δυσκολία που προκύπτει και να συμμετέχουν υποστηρικτικά και δημιουργικά στά όσα προτείνω. Προφανώς αυτό είναι κάτι που χτίστηκε μέσα στα χρόνια, δεν έγινε ξαφνικά, αλλά σίγουρα είναι τεράστιο δώρο οι άνθρωποι που έχετε αλληλοεπιλεγεί για φίλοι/ες να σε κάνουν να αισθάνεσαι τόση ασφάλεια.
Από τα backstage του βίντεο κλιπ για το #WOMLM, Φωτογραφία: Βασίλης Βιλαράς
Ακολουθώντας λοιπόν το κειμενο προέκυψε η ιδέα ενός workout video όπως στις πασίγνωστες βιντεοκασέτες Jane Fonda (στις οποίες έπεσε πολύ μελέτη). Αφενός τιμώντας τα ‘90s μέσα στα οποία η γενιά μου μεγάλωσε και αγαπομίσησε και αφετέρου σχολιάζοντας την (επιφανειακή) αφθονία που η εποχή αυτή θεοποίησε. Έτσι προέκυψε μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων μπροστά και πίσω από την κάμερα που δούλεψε βάζοντας τον καλύτερο της εαυτό ώστε να βγει αυτό το αποτέλεσμα.
Ένα τραγούδι για να φτάσει στα αυτιά και στα μάτια του κοινού έχει πολύ δρόμο να διανύσει προηγουμένως. Κι εγώ τώρα τα ανακαλύπτω όλα αυτά μην νομίζεις. Αλλά σκέψου ότι έγραψα το #WOMLM τον Δεκέμβριο του 2019 και βγήκε μαζί με το βίντεο τον Δεκέμβριο του 2020.
Από τα backstage του βίντεο κλιπ για το #WOMLM, Φωτογραφία: Λεωνίδας Μιχελόπουλος
Η επικαιρότητα αυτές τις μέρες είναι εξαιρετικά έντονη. Κάθε μέρα και από μια αποκάλυψη, κάθε μέρα και μια νίκη για μια καλύτερη, πιο δίκαιη κοινωνία. Εσύ πώς κρίνεις την ελληνική κοινωνία του 2021; Υπάρχουν διαφορές με την κοινωνία της Κύπρου; Πιστεύεις ότι έχουμε κάνει βήματα μπροστά ή σε τρομάζουν οι συντηρητικές φωνές που δυστυχώς ακούγονται ακόμα;
Κάθε αρχή και δύσκολη. Όπου κι αν κοιτάξεις αυτή τη στιγμή στον πλανήτη υπάρχει διαφθορά, μίσος, μισαλλοδοξία, κατάχρηση εξουσίας, βίαιες καταστολές, παράνομες απαγορεύσεις. Παλιότερα οι άνθρωποι είχαν μόνο τον δρόμο ώστε να διεκδικούν το όραμά τους για μια πιο ισοδίκαιη κοινωνία. Σήμερα που προσπαθούν να μας στερήσουν τον δρόμο έχουμε (και) το ίντερνετ. Η τεχνολογία, και η κατα τ’ άλλα υστερική της εξέλιξη, αποβαίνει μοιραία σε όποιον/α από εμάς θέλει να ξέρει τι συμβαίνει. Είναι μια νίκη να μπορείς να συσπειρώνεσαι τη στιγμή που σου απαγορεύουν να συναντιέσαι. Είναι μια νίκη να γίνεται viral παγκοσμίως ένα κοινωνικό κίνημα όπως το Black Lives Matter. Είναι μια νίκη να βρίσκεις ασφάλεια και συμμάχους στην αποκάλυψη της βίας που δέχτηκες σε προσωπικό ή επαγγελματικό επίπεδο. Είναι μια νίκη να έχεις πρόσβαση σε στατιστικά: κάθετη αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, των γυναικοκτονιών και των δολοφονιών τρανς ατόμων κατα την περίοδο του lockdown. Είναι νίκη να ξέρεις πως η αστυνομία βυθίζει βάρκες προσφύγων μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη την ώρα που η τελευταία κάνει εξαγγελίες ειρήνης. Είναι νίκη να μπορείς να σταθείς έμπρακτα αλληλέγγυος στις μειονότητες που καταβαραθρώνονται στο περιθώριο. Είναι μια νίκη να μπορείς να έχεις μια κάποια συντροφιά την ώρα της μοναξιάς σου. Σίγουρα πάντως με τρομοκρατεί η απραξία περισσότερο από τις συντηρητικές φωνές. Με τρομοκρατεί και με τρομάζει η απάθεια και η αποστασιοποίηση. Γιατί οι συντηρητικές φωνές υπήρχαν και θα υπάρχουν όσο τις συντηρούμε. Δεν με εκφράζει πια η ενός λεπτού σιγή. Και δεν λέω, σίγουρα έχουμε κάνει βήματα μπροστά και αλίμονο να μην κάναμε. Το σημαντικό όμως είναι πόσο απέχουμε από αυτό που φανταζόμαστε και επιθυμούμε.
Από τα backstage του βίντεο κλιπ για το #WOMLM, Φωτογραφία: Βασίλης Βιλαράς
Τι να περιμένουμε στο άμεσο μέλλον από εσένα;
Σχεδιάζουμε και ετοιμάζουμε διάφορα με την δημιουργική μου παρέα. Θα ήθελα να μπορώ να μοιραστώ καινούργια τραγούδια, να κάνω συναυλίες, παραστάσεις και – παραφράζοντας τον Κέρουακ – θα ήθελα μια μέρα να βρω τις κατάλληλες λέξεις και να είναι απλές.