Ξέρουμε τι κάνατε αυτό το Σαββατοκύριακο. Η πιθανότητα βροχών ήταν απλώς η αφορμή, η 3η σεζόν του “You” που μόλις κυκλοφόρησε στο Netflix, ήταν η αιτία που κάτσατε στον καναπέ με κουβερτουλά και snacks για το απόλυτο binge. Προσωπικά δεν πάτησα το play με μεγάλες προσδοκίες, καθώς το τέλος της 2ης μας είχε αφήσει με την εντύπωση ότι στην επόμενη, δεν θα δούμε παρά μια επανάληψη του μοτίβου κυρίως της πρώτης. Μερικά χλιαρά λεπτά αργότερα, μάλλον απαραίτητα για να εισαχθούμε στο νέο σύμπαν του Joe (Penn Badgley) και της Love (Victoria Pedretti), ήταν ξεκάθαρο πως πρόκειται για την καλύτερη σεζόν της σειράς μέχρι τώρα.
Στον απόηχο του αμερικανικού #MeToo κινήματος, η σειρά καταπιάνεται με έναν περίπλοκο ήρωα που το αντικείμενο της εμμονής του είναι πάντα μία γυναίκα της οποίας η κατάληξη, άπαξ και βρεθεί στο στόχαστρό του, δεν είναι ποτέ καλή. Μέσα από τις δαιδαλώδης και διαρκώς αυτοαναιρούμενες σκέψεις του, τις οποίες μαθαίνουμε με τη μορφή voice over, βυθιζόμαστε όλο ένα στον αρρωστημένο τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το μυαλό του και ακόμη και αν μέσα από flashbacks μας δίνεται μία “δικαιολογία” για την κατάληξή του, αυτή δεν είναι αρκετή για να μη δει κανείς πως ο Joe, είναι επιτομή του κλισέ “ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο”.
Παραδοσιακά στην pop κουλτούρα, τους “κακούς” διακρίνει κάποιο ιδιαίτερο εξωτερικό χαρακτηριστικό που φανερώνει ότι κάτι πραγματικά κακό τους έχει συμβεί και ίσως και να δικαιολογεί τις παθογένειες της προσωπικότητάς τους. Ένα eyepatch, ένα τεχνητό μέλος, ουλές και άλλα ευρήματα επιστρατεύονται έτσι ώστε να προδίδουν το βασανισμένο παρελθόν του ήρωα. Όσο μάλιστα περνούν τα χρόνια, οι δημιουργοί δεν μένουν μονάχα στην καρικατούρα του villain, αλλά χτίζουν πολυεπίπεδους χαρακτήρες που ξεδιπλώνουν – αν η πλοκή τους δώσει την ευκαιρία – μια βεντάλια συναισθημάτων, βάζονταν το κοινό στη θέση ενός emotional roller coaster, στη φρενήρη βόλτα με το οποίο τη μια τους συμπαθείς και την άλλη τους σιχαίνεσαι.
Η δημιουργός του “You”, Sera Gamble, ειδικότερα στην 3η σεζόν, όχι μόνο δίνει στον Joe αυτή την ευκαιρία, αλλά παράλληλα, αντί ελαττωμάτων που είναι αντιληπτά με γυμνό μάτι, όπως ένα σημάδι, αναλαμβάνει τη δύσκολη δουλειά να εκθέσει την ψυχή του ήρωα ή καλύτερα την ψυχική του κατάσταση, βάζοντας αναπάντεχα στο τραπέζι την υπόθεση του “καλού παιδιού”. Ο Joe είναι φαινομενικά ένας συνεσταλμένος, ευαίσθητος, πνευματώδης συντηρητής βιβλίων. Έχοντας βρει καταφύγιο στη λογοτεχνία, αναζητά παθιασμένα, τον έρωτα, “την μία”, αν και στο βάθος το μόνο που θέλει είναι αποδοχή. Όταν μια γυναίκα τον γοητεύει αρχίζει να την παρακολουθεί, παραβιάζει το σπίτι της όταν εκείνη δεν είναι εκεί για να αποκτήσει πρόσβαση στα προσωπικά της αντικείμενα (μερικά από αυτά μάλιστα τα παίρνει και για δουλειά στο σπίτι, αν καταλαβαίνετε τι εννοούμε) και το ηλεκτρονικό της ιστορικό σε μία προσπάθεια να συλλέξει όσες το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για εκείνη γίνεται, έτσι ώστε μετά να τις εκμεταλλευτεί προς όφελός του. Ποιο είναι αυτό; Να κάνει το εκάστοτε κορίτσι να τον ερωτευτεί παράφορα.
Πολύ έξυπνα, στην πρώτη σεζόν του “You” βλέπουμε τον Joe να κρύβεται στο μπάνιο της Beck (τις πρώτης κοπέλας που βρέθηκε έγκλειστη στο γυάλινο κλουβί του), καθώς εκείνη επιστρέφει ξαφνικά σπίτι της την στιγμή που εκείνος έχει βρεθεί εκεί κρυφά για να χακάρει το laptop της. “Δεν ανησυχώ”, σκέφτεται ο Joe, “Έχω δει αρκετές κομεντί για να ξέρω ότι παιδιά σαν κι εμένα μπαίνουν συχνά σε τέτοιους μπελάδες”. Είναι ο Joe ένα πονηρό κλείσιμο του ματιού σε όλα τα “καλά παιδιά” των χολιγουντιανών rom coms; Όπως έχουμε αναλύσει σε προηγούμενο άρθρο, η pop κουλτούρα, διαιωνίζει μέχρι σήμερα τοξικά πρότυπα και με αυτόν τον τρόπο τα κανονικοποιεί. Με αφηγήματα όπως “στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται” και άλλα τσιτάτα που μοιάζουν να έχουν ξεσηκωθεί από στιχάκια ημερολογίου, ακόμα και τα καλύτερα παιδιά των ρομαντικών κομεντί, που τόσο απολαμβάνουμε να βλέπουμε ξανά και ξανά, έχουν επιδείξει κακοποιητική συμπεριφορά.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα το οποίο και έχει σχολιαστεί εκτενώς στον ξένο Τύπο, είναι η περιβόητη σκηνή της ταινίας “Love Actually” όπου ο Mark (Andrew Lincoln) εμφανίζεται στο κατώφλι της συζύγου του φίλου του, Juliet (Keira Knightley) και προσποιούμενος ότι είναι παιδιά που λένε τα κάλαντα, εξομολογείται τον έρωτά του στην εμβρόντητη κοπέλα. Παρά το γεγονός ότι αυτό είναι από μόνο του απροσδόκητο, και πως τίποτα στη μέχρι τότε σχέση τους δεν δικαιολογούσε αυτού του είδους την εισβολή, η πρωταγωνίστρια επικυρώνει αυτή την ακραία ρομαντική κίνηση με ένα φιλί.
Και αν αυτό σας φαίνεται μια εκβιασμένη ερμηνεία της υπερβολικής συμπεριφοράς ενός “αυθεντικά καλού παιδιού” που απλά επιδιώκει να εντυπωσιάσει τη γυναίκα που αγαπά – η οποία φυσικά δεν νιώθει αμοιβαία έλξη ή κάνει νάζια και λέει “όχι”, ενώ εννοεί “ναι” και περιμένει να κάνει ο άλλος “τη μεγάλη κίνηση”, ούτε χρειάζεται έναν νηφάλιο σύντροφο που να την κατανοεί και να τη σέβεται, αλλά έναν τρελάκια, ας πούμε, που απειλεί να αυτοκτονήσει αν εκείνη δεν ενδώσει στον έρωτά του -, τότε κρατηθείτε γιατί υπάρχουν άπειρα παραδείγματα.
Από τον Ross που, όπως έχουμε ξαναπεί, εξαιτίας της ζήλειας του που πηγάζει φυσικά από την προσωπική του ανασφάλεια, παρεμβένει τόσο στη ζωή της Rachel που οριακά σαμποτάρει την επαγγελματική της πορεία στα Φιλαράκια, τον Noah (Ryan Gosling) στο περίφημο “The Notebook”, που απειλεί να αυτοκτονήσει αν η Allie της Rachel McAdams δεν βγει μαζί του, καθώς και τον Harrison Ford στο “Blade Runner” που κολλάει την Sean Young στον τοίχο και ενώ εκείνη λέει “Όχι, δεν το θέλω αυτό“ εκείνος επιμένει λέγοντας “Ναι, ναι, μωρό μου το θέλεις”, όλες είναι τοξικές συμπεριφορές προϊόντων pop κουλτούρας τα οποία αντανακλούσαν μια εποχή που δυστυχώς ακόμη περνούσε το “αγάπη δίχως πείσματα, δεν έχει νοστιμάδα” και το “τα ήθελε κι αυτή”. Όμως, όπως δυστυχώς μας έχει δείξει η πρόσφατη (και ελληνική) επικαιρότητα, τα καλά παιδιά που παρεκτράπησαν επειδή ερωτεύτηκαν κι έκαναν και μια τρέλα βρε αδερφέ είναι πολύ συχνά εκείνα για τα οποία ακούμε ξανά και ξανά στα δελτία ειδήσεων “Πέσαμε από τα σύννεφα. Δεν είχε δώσει δικαιώματα στη γειτονιά”.
Δεν είναι λίγες οι φωνές που θέλουν το “You” να ξεσκεπάζει μεν το αφήγημα του “καλού παιδιού” και να εκθέτει τον κρίπουλα Joe, αλλά να μην καταφέρνει να περάσει ακριβώς το μήνυμα που επιθυμεί, καθώς την ιστορία αφηγείται ο ίδιος ο κακοποιητής. Τα θύματά του παραμένουν σιωπηλά. Το γεγονός δε, ότι υπάρχει πάντα μια υπόνοια απόδοσης δικαιοσύνης στις επαίσχυντες πράξεις του Joe, αλλά και η πλοκή της 3ης σεζόν στην οποία ο Joe φαίνεται σχεδόν άγιος μπροστά στην διαταραγμένη Love έχει κάνει πολλούς να μιλούν για “ξέπλυμα” του χαρακτήρα του. Αν κρίνει κανείς πάντως από τα tweets του ίδιου του Penn Badgley (ο οποίος επιτρέψτε μου να πω ότι στην 3η σεζόν είναι καλύτερος από ποτέ, έχει αφήσει πίσω του τυχόν υποκριτικές υπερβολές των δύο πρώτων κύκλων – δεν χρειάζεται παιδιά για να είστε πειστικοί villains να γουρλώνετε διαρκώς το μάτι, φτάνει, θα σας γίνει λουκουμάς – και καταφέρνει να αλλοιώνει το πρόσωπό του ανάλογα με την συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο χαρακτήρας του τόσο, που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν βλέπεις τον ίδιο ηθοποιό) οι συντελεστές της σειράς δεν έχουν αυτή την πρόθεση. 
Μάλλον ο Joe κατεβάζει επιδεικτικά το jockey καπέλο του κάνοντας νεύμα σε όλο τον πλανήτη, παρακινώντας τον να σκεφτεί δύο φορές για “τον τύπο της διπλανής πόρτας” και παράλληλα περνάει φανταστικά που είναι ο πρωταγωνιστής ενός απολαυστικού θρίλερ που όχι απλά δεν έκανε κοιλιά, αλλά κλιμακώθηκε με έναν απίθανο τρόπο. Κάτι μου λέει, πως ο ήρωας θα βρει τη νέμεσή του στην 4η σεζόν, που κανονικά θα πρέπει να είναι και η τελευταία. Μπορεί να φαίνεται τυφλωμένος για την ώρα, αλλά πιθανότητα γνωρίζει το αναπόδραστο τραγικό σχήμα στο οποίο έχει ήδη μπλεχτεί, καθότι δεν μπορεί να του έχει ξεφύγει το αρχαίο ελληνικό δράμα, τόσα βιβλία έχει διαβάσει.