Είτε είσαι μια νέα μητέρα με φωτογενή ζωή στα Γλυκά Νερά, είτε μια μεγαλύτερη γυναίκα που καθαρίζεις σκάλες στα Πετράλωνα, μπορεί να σου συμβεί.
Είτε είσαι μια νεαρή ηθοποιός που έχεις όνειρα για την καριέρα σου, είτε ένα κορίτσι που πήγε στην Ρόδο να σπουδάσει, μπορεί να σου συμβεί.
Είτε είσαι παντρεμένη, είτε ελεύθερη, είτε σε σχέση, είτε όχι, είτε είσαι θρήσκα ή ακτιβίστρια ή barbie ή εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ ή σε μπαρ ή σε κάποια εφορία της επαρχίας, μπορεί να σου συμβεί.
Δεν έχει να κάνει με το αν “είσαι προκλητική” ή “σέξι” ή “τα ήθελες” ή ‘το παίζεις σνομπ” ή “κάνεις την σεμνή” ή “πήγες για δουλειά με τολμηρή εμφάνιση” ή ό,τι άλλο έχει επινοήσει η κοινωνία μας εδώ και αιώνες για να σε στιγματίσει.
Δεν έχει να κάνει με την ηλικία σου, την εμφάνιση, τον χαρακτήρα σου, την μόρφωση ή την κοινωνική σου θέση, μπορεί να σου συμβεί. Ανά πάσα στιγμή.
Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε αυτό, τόσο πιο εύκολα θα κατανοήσουμε ότι δεν εξαιρείται καμιά μας από τον κίνδυνο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, 1 στις 3 γυναίκες βιώνει μιας μορφής έμφυλη βία κάποια στιγμή στην ζωή της. Για πολλές από αυτές τις γυναίκες, δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά χαρακτηρίζει την καθημερινότητά τους για χρόνια ή και για ολόκληρη την ζωή τους. Ας πάνε τα κράτη να φτιάχνουν δομές, να κάνουν καμπάνιες, να βγάζουν συνθήματα αλληλεγγύης. Ας ουρλιάζουμε με όλη μας την δύναμη ότι δεν πάει άλλο σε διαδηλώσεις, στα κοινωνικά δίκτυα, στα ίδια μας τα σπίτια ή στους χώρους εργασίας.
Η πραγματικότητα είναι αυτή: μια οποιαδήποτε γυναίκα μπορεί να απαχθεί, να βιαστεί και να ξυλοκοπηθεί γιατί πήγε μια Κυριακή πρωί να βγάλει το μεροκάματο καθαρίζοντας σκάλες κάπου στα Πετράλωνα.
Να στραγγαλιστεί γιατί τόλμησε να ψάξει διέξοδο, ένα σπίτι για να μείνει, έναν τρόπο να ξεφύγει από την κατά τα άλλα “ρομαντική” ιστορία αγάπης στην οποία εγκλωβίστηκε στα δεκαπέντε της.
Να κατηγορηθεί ότι η φιλοδοξία της ήταν που την έριξε στα χέρια του κακοποιητή της, γιατί ήθελε να κάνει καριέρα.
Να μείνει όρθια σε μια σάλα γεμάτη διπλωμάτες που την κοιτούν υποτιμητικά από τις πολυθρόνες τους κι ας είναι αυτή με το μεγαλύτερο αξίωμα από όλους.
Η βία ενάντια στις γυναίκες είναι μια γενικευμένη πραγματικότητα και αφορά κάθε γυναίκα, σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη, σε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή της ζωής της, ακόμα και αν η ίδια δεν έχει υπάρξει θύμα της. Ο φόβος μας σκιάζει όλες.
Και φανταστείτε πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα χωρίς τις δομές, τις καμπάνιες, τις διαδηλώσεις και τις κραυγές μας. Όχι, δεν πιστεύουμε ότι έχουν γλιτώσει πολλές από εμάς την όποια κακοποίηση εξαιτίας αυτών των δράσεων. Πιστεύουμε όμως ότι όσο περισσότερο σκούζουμε, τόσο πιο πιθανό είναι να ακούσουμε εμείς οι ίδιες εκείνη την φωνή μέσα μας που λέει “φύγε, μίλα, τρέξε μακριά, προστάτεψε τον εαυτό σου“. Γιατί αν περιμένουμε να αλλάξει μυαλά το όποιο κτήνος, θα περιμένουμε μάταια.