Οι ημέρες ήταν έτσι κι αλλιώς δύσκολες. Ενώ ο κόσμος προσπαθεί όπως μπορεί να πάρει πίσω την ζωή που του στέρησε ένας αόρατος, θανατηφόρος ιός εδώ και ενάμιση χρόνο, ταυτόχρονα επιστρέφουν άλλα, γνώριμα άγχη που ίσως είχαμε για λίγο ξεχάσει και ο καθένας φαίνεται να βρίσκεται σε μία προσωπική ένταση που γίνεται χίλιες φορές χειρότερη όταν η επικαιρότητα έρχεται να σου δώσει απανωτά χαστούκια.

Από την Πέμπτη και έπειτα, οι περισσότερες ώρες των ημερών μου έχουν ξοδευτεί μπροστά από ένα κινητό, με δύο ή τρία δάχτυλα να κάνουν το Facebook να ανεβοκαταβαίνει και τις ειδήσεις ανεξέλεγκτης, ωμής, παράλογης βίας εναντίον γυναικών να δηλητηριάζουν την σκέψη, την διάθεση και τα νεύρα μου. Όπως το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, κυρίως οι γένους θηλυκούς, έτσι κι εγώ έχω επηρεαστεί από τα γεγονότα σε βαθμό ώστε να αισθάνομαι περίεργα αν απομακρυνθώ έστω και λίγο από την φρίκη της πραγματικότητας, αν δεν ενημερωθώ παραπάνω, αν δεν υπερασπιστώ τα βασικά μας δικαιώματα με όποιον τρόπο μπορέσω. Νιώθω τύψεις για την οποιαδήποτε στιγμή που δεν ενδίδω τελείως στον απελπισμένο θυμό, την γνώριμη και ολοκληρωτική απογοήτευση, τον ωμό φόβο που ένιωσα με το που έμαθα για τα Γλυκά Νερά, τα Πετράλονα και θυμήθηκα όλα τα προηγούμενα γεγονότα που μας ‘συγκλόνισαν’. Και ναι, το ‘συγκλόνισαν’ μπαίνει σε εισαγωγικά, διότι οι περισσότερες από εμάς δεν αισθανθήκαμε έκπληξη.  Απλά αηδία. Και απειλή.

Σε στιγμές τόσο τεράστιας έντασης όπως αυτή που περνάμε, είναι λογικό να υπάρχουν χιλιάδες απόψεις προς κάθε κατεύθυνση και αν το κοινωνικό σου περιβάλλον είναι λίγο πιο ευρύ, θα εκτεθείς στις περισσότερες από αυτές. Τα social media είναι εδώ για να παρέχουν μία μόνιμη ζωντανή αναμετάδοση του ζοφερού έξω κόσμου και αν έχεις έστω λίγη κοινωνική συνείδηση, δεν μπορείς να κάνεις log out.  Θέλεις να παραμείνεις ενημερωμένος, να εκφράσεις την άποψή σου, να υπερασπιστείς τους αδύναμους, να πάρεις θέση στα ιστορικά γεγονότα που εξελίσσονται μπροστά σου. Και από την άλλη βρίσκεσαι στο επίκεντρο μίας μανιασμένης καταιγίδας πληροφοριών και τοποθετήσεων, οι οποίες πολλές φορές είναι τόσο εξωφρενικά λανθασμένες που προσπαθούν να ελαφρύνουν την θέση του θύτη και να ενοχοποιήσουν το θύμα ακόμα και αν είναι νεκρό, μόνο και μόνο επειδή ήταν γυναίκα. Και έπειτα υπάρχει και η ανθρώπινη περιέργεια για το τι θα συμβεί από εδώ και πέρα. Ποιος θα αναλάβει την επιμέλεια του παιδιού της Κάρολαιν; Τι δήλωσε ο πατέρας του συζηγοκτόνου; Ταυτοποιήθηκε ο δράστης των Πετραλώνων;

Μιλώντας προσωπικά, όλο αυτό το τοξικό κοκτέιλ είναι εξαιρετικά δύσκολο στο να το κουμαντάρω. Από την μία έχω την τάση να τα κλείσω όλα και να κοιμηθώ στο σκοτεινό μου δωμάτιο για έναν μήνα εν συνεχεία, από την άλλη αισθάνομαι τύψεις για την παραμικρή στιγμή που θα περάσω χωρίς να ενημερωθώ. Οι γνωστοί μηχανισμοί άμυνας που ανέπτυξα στην καραντίνα εδώ δεν πιάνουν καθόλου, καθώς η φωνή του δικαίου φωνάζει πως όταν σκοτώνεται μία ακόμα από εμάς, δεν είναι ώρα για Netflix. Ακόμα και στην βόλτα με τους φίλους, η μόνη συζήτηση που θα μπορέσεις να κάνεις είναι για τις εξελίξεις, αλλά ακόμα και αν εσείς κουραστείτε και θέλετε να πείτε κάτι ευχάριστο, οι γύρω σας θα εξακολουθούν να αναλύουν την δολοφονία, τον βιασμό, την εξομολόγηση, την συμπεριφορά της αστυνομίας.

Ερωτήσεις και αυτοκριτική για το αν κάνω αρκετά για το συλλογικό καλό και τι ευθύνη έχω από την (μικρή μου) πλατφόρμα να εκφραστώ δημόσια είναι το μόνο θέμα που με απασχολεί, ενώ από την άλλη, η εμπόλεμη σχεδόν κατάσταση που επικρατεί σε κάθε μορφή των media με αφήνει εξουθενωμένη.
Είναι εγωιστικό μέσα σε όλο αυτό το χάος να αναζητούμε λίγα πνευματικά διαλείμματα; Ίσως. Ίσως πρόκειται για στρουθοκαμιλισμό, escapism στην χειρότερη ώρα, ναρκισσισμό, βλαβερό προνόμιο. Παρόλα αυτά, μετά από μία σύντομη εκδρομή στο Αγκίστρι και μερικές βουτιές στα καθαρά θαλασσινά νερά, κατέληξα στο εξής συμπέρασμα: Μετά τον χρόνο που όλοι μας κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε, είναι ένα προνόμιο που δικαιούμαστε. Χρωστάμε στους εαυτούς μας την αποφόρτιση.

Το να γνωρίζεις τι συμβαίνει στην χώρα σου είναι υψίστης σημασίας, όπως και το να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματά σου με την όποια μορφή διαμαρτυρίας όταν αυτά καταπατώνται. Κανένας δεν έχει περιθώριο να φέρει αντίρρηση στην παραπάνω πρόταση, κυρίως όταν πρόκειται για ανθρώπινες ζωές, δολοφονίες και καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.  Παρόλα αυτά, εάν υπάρχει κάποιος άλλος σαν και εμένα που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει πλέον την καθημερινότητά του λόγω του συναισθηματικού βάρους που συνοδεύει όλο αυτό, θα ήθελα απλώς να πω το εξής: Μπορείς να απομακρυνθείς για όσο χρειάζεσαι.

Κανένας δεν δικαιούται να σε κρίνει αν επιλέξεις την ψυχική σου υγεία. Ναι, διάβασε ένα ρομαντικό βιβλίο, δες Survivor, μαγείρεψε, βγες σε μια ταράτσα για κοκτέιλ, πήγαινε μία μακριά βόλτα. Ο κόσμος θα εξακολουθεί να γυρίζει και όταν επιστρέψεις. Κλείσε για λίγο το Facebook και το Instagram, μέχρι να αισθανθείς ξανά έτοιμος για την πραγματικότητα. Όπως έχει πει και ο αγαπημένος Paul McCartney, don’t carry the world upon your shoulder.