Τι συμβαίνει όταν ένας genious σχεδιαστής “νέας γενιάς” εμπνέεται καλλιτεχνικά βρίσκόμενος υπό την επήρεια του ψυχοτροπικού “μανιταριού” Ayahuasca; Η απάντηση ήρθε το περασμένο Σάββατο όπου ο Kerby Jean-Raymond, ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου Pyer Moss, παρουσίασε την πρώτη του συλλογή Υψηλής Ραπτικής η οποία πραγματικά δεν θα μπορούσε να είναι πιο μοναδική. Κομμάτια αληθινά υψηλής μόδας που θυμίζουν γλυπτά καλλιτέχνη της Pop Art, “παρέλασαν” σε ένα εμπνευσμένο show, γεμάτο ουσία το οποίο μας θύμισε ότι η μόδα και οι άνθρωποί της στα καλύτερά τους δεν παράγουν απλά ρούχα, παράγουν συναισθήματα, ουσιαστική ανθρώπινη επικοινωνία και ίσως αλλαγή. Την επίδειξη άνοιξε η ακτιβίστρια Elaine Brown, η πρώτη και μόνη γυναίκα που υπήρξε επικεφαλής των Black Panthers, λέγοντας: “Πρέπει να επιστρέψουμε στην ελευθερία, να αναστήσουμε τον Πάνθηρα, το πνεύμα του, να οργανωθούμε. Η δύναμη πίσω στους ανθρώπους.” Η αλήθεια είναι ότι στον πυρήνα της δουλειάς του Kerby Jean-Raymond βρίσκεται ο ακτιβισμός. Στην συλλογή του Spring Menswear 2017, η οποία τον έφερε στο προσκήνιο, ο σχεδιαστής μέσα από τα ρούχα του έκανε νύξη κατά της αστυνομικής βίας που ασκείται στους POC, και έκτοτε το στοιχείο του ακτιβισμού υπάρχει πάντα στα show του. Και προφανώς η συγκεκριμένη συλλογή δεν αποτελεί εξαίρεση, μόνο που αυτήν τη φορά το πήγε σε άλλο level.
Ένα show κυριολεκτικά ιστορικό
Τί ήταν λοιπόν αυτό που έκανε το συγκεκριμένο show έξτρα ξεχωριστό πέρα από τα ρούχα- έργα τέχνης; Το show του οίκου Pyer Moss το περασμένο Σάββατο κατέστησε τον Kerby Jean-Raymond τον πρώτο Αφροαμερικανό σχεδιαστή που παρουσιάζει την συλλογή του στην επίσημη Εβδομάδα Μόδας Υψηλής Ραπτικής από την ίδρυση του Ινστιτούτου Υψηλής Ραπτικής του Παρισιού. Γεγονός λυπηρό αν σκεφτούμε ότι ο συγκεκριμένος οργανισμός μετράει 150 χρόνια λειτουργίας. Παράλληλα αποτελεί αξιοθαύμαστο επίτευγμα για τον σχεδιαστή, δεδομένου ότι οι οίκοι που έχουν επισήμως την ταμπέλα της Υψηλής Ραπτικής είναι πραγματικά μετρημένοι στα δάχτυλα.
Courtesy of Pyer Moss
Ο ακτιβισμός συναντάει τη (υψηλή) μόδα
Ο βασικός παράγοντας έμπνευσης για αυτή τη συλλογή ήταν τα επιτεύγματα της κοινότητας των Αφροαμερικανών στον 20ο αιώνα, και το πώς πολλοί από αυτούς κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά και να διαπρέψουν, παρά τις τρομερά αντίξοες συνθήκες στις οποίες ζούσαν μέχρι πολύ πρόσφατα (και σε ένα βαθμό ακόμα αντιμετωπίζουν). Μάλιστα, συμβαδίζοντας απόλυτα με την σχεδιαστική ιδέα του Jean-Raymond, η επίδειξη έγινε στην έπαυλη Villa Lewaro, στο σπίτι δηλαδή της Madam C.J. Walker, της πρώτης αυτοδημιούργητης γυναίκας εκατομμυριούχου στην Αμερική, η οποία ας σημειωθεί ότι ήταν Αφροαμερικανή. Έπειτα λοιπόν από εκτενή έρευνα σε βιβλιοθήκες και μουσεία, ο σχεδιαστής “σκάλισε” τις δημιουργίες του εμπνεόμενος με την κυριολεκτική έννοια από εφευρέσεις και επιχειρηματικές ιδέες ατόμων της Αφροαμερικανικής κοινότητας. Αναδημιούργησε δηλαδή τις κατασκευές αυτών των ανθρώπων σε “φορέματα” φτιάχνοντας έτσι έναν φαντασμογορικό εξωπραγματικό καινούργιο κόσμο, διατηρώντας πάντα την σχεδιαστική του σφραγίδα. Όπως είπε και ο ίδιος στο WWD, “(σε αντίθεση με το ready-to-wear) στην Υψηλή Ραπτική δεν υπάρχουν όρια, με αυτή τη συλλογή είχαμε την δυνατότητα να δημιουργήσουμε μια κουλ νέα έκφραση του εαυτού μας”.
Courtesy of Pyer Moss
Η φαντασμαγορία
Courtesy of Pyer Moss
Και η αλήθεια είναι πως κάθε κομμάτι αυτής της κολεξιόν ήταν εκτός ορίων, με την καλύτερη έννοια. Πληθωρικές avant garde δημιουργίες έγιναν κυριολεκτικά έργα τέχνης, όπως αυτή η baby blue τουαλέτα πλαισιωμένη από έναν χρυσό κομψό “ανεμιστήρα” (εμπνευσμένη από τις εφευρέσεις του Frederick Jones) ή αυτή η καπιτονέ πορτοκαλί πολυτελής ρόμπα που συμπληρώθηκε με μια ¨κάπα” από σφιχτά πλεγμένα ρόλεϊ, ως φόρος τιμής στην Madame CJ Walker.
Courtesy of Pyer Moss
Μιλώντας για το τελικό αποτέλεσμα ο Jean-Raymond είπε, “Το μήνυμα που θέλω να περάσω είναι πάντα το ίδιο: Πάντα προσπαθώ να ανατρέψω το “σβήσιμο” που έχουν υποστεί οι Μαύροι άνθρωποι της Αφρικανικής διασποράς, αλλά πρέπει να εξελίσσουμε την συζήτηση κάθε φορά. Ήθελα (αυτή η συλλογή) να είναι κάτι καινούργιο, κάτι που να μην είναι τέλειο, κάτι διασκεδαστικό.”
Και αυτό είναι κάτι που ο σχεδιαστής σίγουρα κατάφερε να κάνει, μέσα από κάθε πτυχή των γλυπτών μόδας που δημιούργησε. Να ανοίξει μια κουβέντα απαραίτητη και δύσκολη με τον πιο εύκολο και όμορφο τρόπο.