Από την εποχή που ήμασταν παιδιά, η ποπ κουλτούρα μας έχει τροφοδοτήσει με μια βασική ιδέα για τον έρωτα: ότι υπάρχει εκεί έξω η μια και μοναδική αγάπη την οποία θα συναντήσουμε και θα ζήσουμε ευτυχισμένοι για πάντα.
Την συγκεκριμένη ιδέα την είδαμε να εκφράζεται μέσα από τις ταινίες του Disney, μέσα από άπειρα τραγούδια, από ρομαντικές ταινίες, από την σχετική λογοτεχνία, ακόμα και από διαφημίσεις για σοκολάτες και γάλατα. Όλα αυτά τα ρομάντζα διαμόρφωσαν μια εικόνα μέσα στο μυαλό μας σύμφωνα με την οποία η αληθινή και μοναδική αγάπη είναι κάτι το υπαρκτό, κάτι στο οποίο θα πρέπει όλοι να προσβλέπουμε, κάτι που βασίζεται στην αλήθεια.
Το πρόβλημα γεννιέται όταν η ιδέα αυτή συγκρούεται με την πραγματικότητα.
Διότι η ζωή είναι πολύ πιο σύνθετη και απρόβλεπτη. Η αληθινή ζωή βάζει σε δοκιμασία κάθε απλοϊκή και μονοσήμαντη τέτοια πεποίθηση και καθώς την διαψεύδει ξανά και ξανά, μπορεί να μας γεμίσει ματαίωση, βαθιά αισθήματα αποτυχίας, θλίψη αλλά και άγχος.
“Γιατί δεν μπορώ να βρω την μοναδική μου αγάπη; Δεν το αξίζω άραγε κι εγώ να ζήσω έναν έρωτα μεγάλο και συγκλονιστικό; Πότε θα βρω τον πρίγκιπα ή την πριγκίπισσά μου που θα με αγαπήσει ακριβώς όπως είμαι;”
Τέτοια ερωτήματα, όσο κι αν με την λογική μας τα αποκρούουμε ως μη ρεαλιστικά, είναι τόσο βαθιά ριζωμένα μέσα μας, που υπάρχουν πάντα κάπου βαθιά στην ψυχή μας για να μας ταλαιπωρούν. Και δημιουργήθηκαν χρόνο με τον χρόνο βασισμένα σε έξι κυρίαρχους μύθους της ποπ κουλτούρας που ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε:
Μύθος πρώτος: Η αδερφή ψυχή
Ο ένας και μοναδικός. Η γυναίκα των ονείρων μου. Ο πρίγκιπάς μου. Η πριγκίπισσά μου. Η αληθινή μου αγάπη. Είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Με ολοκληρώνει ως άνθρωπο. Είναι τα πάντα για μένα.
Αυτή είναι η ορολογία του έρωτα. Το ιδεατό, αυτό που προσμένουμε να έρθει. Αυτό που νομίζουμε δικαιούμαστε: Το ένα και μοναδικό πλάσμα που θα εμφανιστεί και με την παρουσία του θα γεμίσει το κενό της ζωής μας. Θα έχουμε τις ίδιες πεποιθήσεις, τα ίδια όνειρα, θα συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον. Θα φιληθούμε κάπου ρομαντικά, το σεξ θα είναι συγκλονιστικό και το φως δεν θα τονίζει τα παχάκια ή τις ατέλειές μας.
Πόσα από τα παραπάνω συμβαίνουν όμως στην πραγματικότητα; Όταν το πρώτο φιλί το δώσουμε στην στάση του μετρό, την πρώτη φορά στο κρεβάτι είμαστε σαν δυο ξένοι (που είμαστε) και δεν ακούγονται βιολιά όποτε συναντιόμαστε; Νάτα τα υπερβολικά στάνταρ και οι μεγάλες προσδοκίες που σκάνε σαν ληγμένα βεγγαλικά, αφήνοντάς μας ανικανοποίητους.
Κι ενώ ίσως να έχουμε βρει έναν σύντροφο που είναι μια χαρά άνθρωπος αλλά δεν συγκλονίζει την ύπαρξή μας με το καλημέρα, εμείς νοιώθουμε απογοήτευση και κενό. Σαν να μας έταξαν άλλα κι άλλα πήραμε στο τέλος.
Το σενάριο μπορεί να παίξει και διαφορετικά. Να βρούμε την αδερφή ψυχή, να ζήσουμε τον μεγάλο έρωτα και λίγα χρόνια παρακάτω η αδερφή ψυχή να μας απατήσει ή να μας πληγώσει με άλλους τρόπους. Εμείς όμως να παραμείνουμε σε αυτήν την σχέση διότι έτσι κάνουν οι αδερφές ψυχές, μένουν μαζί ως το τέλος. Ή μήπως όχι;
Μύθος δεύτερος: Ευτυχισμένοι για πάντα
Ρομαντικές ταινίες και παραμύθια τελειώνουν εκεί ακριβώς που στην πραγματικότητα ξεκινάει η κοινή πορεία του ζευγαριού: στον ευτυχισμένο γάμο που θα έχουν για όλη την υπόλοιπη ζωή τους.
Άλλη μια ωραιοποιημένη ιδέα της πραγματικότητας με την οποία έρχονται αντιμέτωπα όλα τα ζευγάρια 3 με 5 χρόνια αργότερα. Το πάθος λιγοστεύει με απόλυτα φυσικό τρόπο, η καρδιά μας δεν χτυπάει δυνατότερα όταν το ταίρι μας βάζει το κλειδί στην πόρτα όπως παλιότερα και οι μικροσυνήθειες του, όπως το να αφήνει τα άπλυτα πάνω και όχι μέσα στο καλάθι του μπάνιου, γίνονται ενοχλητικές.
Τότε καταλαβαίνουμε αμφότεροι ότι το σενάριο της απόλυτα φυσικής και αβίαστης ευτυχίας μπάζει από παντού κι ότι η συμβίωση θέλει δουλειά, θέλει σκάψιμο κανονικό και δεν μας χαρίζεται έτσι επειδή έτυχε να βρούμε τον έρωτα της ζωής μας κάπου, κάποτε. Πολλά ζευγάρια φυσικά ξεπερνούν το πρόβλημα και οδηγούνται σε ένα πιο βαθύ είδος αγάπης, πολλά όμως σβήνουν το “θα σ’ αγαπώ για πάντα” από το λεξιλόγιό τους και παίρνουν χωριστούς δρόμους.
Μύθος τρίτος: Ο έρωτας είναι τυφλός
Πράγμα που σημαίνει ότι οποιοσδήποτε μπορεί να ερωτευτεί οποιονδήποτε σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή ή οποιοδήποτε κοινωνικό πλαίσιο.
Ότι δηλαδή μπορεί να συναντήσουμε ένα άτομο για το οποίο δεν έχουμε απολύτως καμία πληροφορία και να το ερωτευτούμε τυφλά και χωρίς περιορισμούς.
Τώρα σκεφτείτε καλά και φέρτε στο μυαλό σας όσα ζευγάρια γνωρίζετε. Υπάρχει στον κύκλο σας έστω και ένα ζευγάρι που να ερωτεύτηκε τον άνθρωπο της ζωής του έτσι στα τυφλά; Φυσικά και όχι!
Ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε, οι άνθρωποι που συναντάμε συμπληρώνουν μέσα μας κάποια αόρατα κουτάκια ώσπου να πάρουν την έγκριση και να τους ερωτευτούμε τελικά. Αυτά έχουν να κάνουν με την εμφάνιση, το κοινωνικό τους στάτους, τον τρόπο που συμπεριφέρονται σε εμάς και τους άλλους και άλλα πολλά, ανάλογα με τα στάνταρ του καθενός μας. Φυσικά τα κριτήριά μας μπορεί να μας οδηγήσουν σε λανθασμένες επιλογές, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπαίνουμε στο παιχνίδι του έρωτα επειδή κάποιος καπριτσιόζος γυμνός θεούλης μας χτύπησε με το βέλος του ενώ εμείς κοιτάζαμε αλλού. Μύθος!
Μύθος τέταρτος: Αγάπη με την πρώτη ματιά
Αχ, αυτή η ιδέα! Κοιτάζεις στην άλλη άκρη του μπαρ μια όμορφη κοπέλα ή ένα όμορφο αγόρι. Σε κοιτάζει κι εκείνη και ως το τέλος της βραδιάς είστε τρελά ερωτευμένοι. Τα φτιάχνετε στο πρώτο ραντεβού και τελικά περνάτε όλη σας την ζωή μαζί. Λέτε σε όλον τον κόσμο για τα επόμενα 50-60 χρόνια ότι ο δικός σας έρωτας γεννήθηκε με την πρώτη ματιά. Και το πιστεύετε ότι έτσι έγιναν τα πράγματα στ’ αλήθεια. Μύθος!
Αυτό που συνέβη είναι ότι νοιώσατε σεξουαλική έλξη από την πρώτη ματιά. Ο έρωτας ήρθε μετά. Ίσως όχι πολύ αργότερα, σίγουρα όμως όχι με την πρώτη ματιά. Χρειάστηκε να βρείτε κι άλλους λόγους εκτός από την σεξουαλική έλξη, που σας έκαναν να διαλέξετε ο ένας τον άλλον για να ζήσετε μαζί το υπόλοιπο του βίου σας. Ο έρωτας με την πρώτη ματιά δεν είναι τόσο τυφλός αλλά ούτε και τόσο πιθανός.
Μύθος πέμπτος: Η σπουδαία χειρονομία
Για τον μύθο αυτόν ρίχνουμε το φταίξιμο αποκλειστικά στο Hollywood. Απευθύνεται κυρίως τους άνδρες, που υποτίθεται ότι πρέπει να επινοήσουν μια ή και περισσότερες σπουδαίες χειρονομίες, για να πείσουν την κοπέλα που τους ενδιαφέρει να τους δώσει μια ευκαιρία. Ιδέα πραγματικά άδικη για τους καημένους τους άνδρες διότι στην πραγματική ζωή, αν κάποια δεν ενδιαφέρεται, δεν θα πεισθεί να βγει μαζί τους ραντεβού αν κρεμαστούν από την ρόδα του λούνα πάρκ απειλώντας να πηδήξουν στο κενό, όπως έκανε ο Ryan Gosling στο The Notebook. Πιθανότατα θα τους περάσει για τρελούς και θα τους μπλοκάρει στα social media. Οι ρομαντικές ταινίες είναι γεμάτες από τέτοιες μεγάλες χειρονομίες και έχουν δημιουργήσει μια τελείως λάθος ιδέα για πράξεις που θα μπορούσαν να εκληφθούν και ως καραμπινάτη παρενόχληση.
Αν προκύψουν κατά την διάρκεια μιας σχέσης, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα επιτυχίας κι επίσης μεγαλύτερο νόημα.
Μύθος έκτος: Όλα θα πάνε καλά στο τέλος
Εδώ δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε και πολλά. Είναι βέβαιο το Happy Ending μας; Όχι, τίποτα δεν μας βεβαιώνει ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος. Ο έρωτας είναι απρόβλεπτος, το ίδιο και η ζωή μας. Καλά και πονετικά άτομα περνούν την ζωή τους χωρίς να βρουν μια μεγάλη αγάπη. Άλλοι την βρίσκουν και τελικά την χάνουν, ενώ για άλλους ξεφτίζει με τα χρόνια και χάνει την ουσία της. Η αγάπη χρειάζεται δουλειά και επαγρύπνηση για να μείνει ανθισμένη κι ο σύντροφός μας δεν είναι ούτε σίγουρο, ούτε δεδομένο ότι θα μας αγαπάει για πάντα. Ή εμείς εκείνον ή εκείνην.