Στις ΗΠΑ συμβαίνει ήδη και έχει όνομα. “Η Μεγάλη Παραίτηση”. Σύμφωνα με το αμερικανικό Υπουργείου Εργασίας, τον Σεπτέμβριο του 2021 σημειώθηκε ρεκόρ παραιτήσεων με 4,4 εκατομμύρια εργαζόμενους να αφήνουν τις δουλειές τους. Παράλληλα, έρευνα της εταιρείας συμβούλων Mercer LLC δείχνει πως 3 στους 10 υπαλλήλους σκέφτονται να παραιτηθούν, ενώ έρευνα της Qualtrics ανέδειξε ακόμη υψηλότερα ποσοστά. Τα δημογραφικά στοιχεία αυτών των εργαζομένων δεν είναι ακόμη παγιωμένα, ωστόσο νέες έρευνες δείχνουν ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των εργαζομένων αποτελούν οι γυναίκες και για αυτό υπάρχει εξήγηση.

Φυσικά, στη χώρα μας τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ελάχιστοι εργαζόμενοι έχουν το περιθώριο να παραιτηθούν από τις δουλειές τους για να αναζητήσουν μία νέα θέση εργασίας, χωρίς να την έχουν βρει ήδη. Ωστόσο, τα αποτελέσματα των ερευνών που μαρτυρούν τους λόγους για τους οποίους οι γυναίκες αφήνουν τις δουλειές τους ισχύουν για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.Σύμφωνα με στοιχεία την περασμένη χρονιά οι γυναίκες φαίνεται να συμπλήρωσαν κατά μέσο όρο πέντε επιπλέον ώρες μικροδουλειών και φροντίδας παιδιών την εβδομάδα έναντι των ανδρών, κάτι που υπονομεύει σημαντικά την ευτυχία και την παραγωγικότητά τους. Αποτέλεσμα αυτών των αυξημένων απαιτήσεων, το 23% των εργαζόμενων γυναικών με παιδιά κάτω των 10 ετών σκέφτονται να εγκαταλείψουν την εργασία τους – σε σύγκριση με το 13% των εργαζόμενων ανδρών – εξαιτίας του άγχους της διαχείρισης χρόνου.Γεγονός που επίσης συχνά παραβλέπεται είναι ότι οι γυναίκες έχουν λιγότερες πιθανότητες από τους άνδρες να διαπραγματευτούν περισσότερο χρόνο για να ανταποκριθούν σε προθεσμίες. Ανεξάρτητα από το εργασιακό καθεστώς ή τα χρόνια εμπειρίας, στο πλαίσιο έρευνας του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ οι γυναίκες ανέφεραν ότι αισθάνονται λιγότερο άνετα να ζητήσουν τέτοιες παρατάσεις σε σχέση με τους άνδρες. Τι κρύβεται πίσω από αυτή τη δυναμική;

Οι γυναίκες ανησυχούν ότι αν ζητήσουν παράταση για να καταφέρουν να ανταποκριθούν σε ένα deadline θα εκληφθούν ως ανίκανες και ότι επιβαρύνουν συναδέλφους με αυτό τους το αίτημα. Αυτό το αίσθημα ενοχής υπονομεύει το δικαίωμα των γυναικών να ζητήσουν περισσότερο χρόνο να ολοκληρώσουν μια εργασία. Ούτως ή άλλως, οποιοσδήποτε εργαζόμενος ανεξαρτήτως φύλου, όταν ζητά περισσότερο χρόνο για να φέρει εις πέρας ένα task, δεν σημαίνει ότι κωλυσιεργεί, αντίθετα, αυτό που θέλει είναι να καταφέρει να ολοκληρώσει αυτό που του ανατέθηκε και να το παραδώσει όσο το δυνατόν πιο κοντά στο τέλειο, αναδεικνύοντας όλες του τις ικανότητες, οι οποίες υπό την πίεση του χρόνου, αναγκαστικά υφίστανται εκπτώσεις.Είναι σημαντικό, οι CEO, οι διευθυντές και οι υπεύθυνοι της καρδιάς μας να κατανοήσουν αυτή τη δυναμική και να ενθαρρύνουν όλους τους εργαζόμενους – και ιδιαίτερα τις γυναίκες – να διαπραγματεύονται το χρόνο των παραδοτέων τους όταν οι προθεσμίες είναι ευέλικτες.

Σύμφωνα με την προαναφερθείσα λοιπόν έρευνα, αυτές είναι μερικές προτάσεις προς τους διευθυντές/ προϊστάμενους / υπεύθυνους:

• Πρώτα, ενημερώστε τους υπαλλήλους σας πότε μια προθεσμία είναι ευέλικτη.
Πολλές καθημερινές εργασίες είναι μικρότερες εργασίες που συμβάλλουν σε έναν μεγαλύτερο στόχο και μπορούν συχνά να προσαρμόζονται με ελάχιστο ή καθόλου κόστος για τη διοίκηση ή την εταιρεία. Για παράδειγμα, ένας διευθυντής μπορεί να ζητήσει από έναν υπάλληλο να δημιουργήσει ένα αρχικό προσχέδιο πρότασης μέχρι το τέλος της
εβδομάδας για ένα γεγονός που θα συμβεί σε λίγους μήνες. Δεδομένου ότι υπάρχει επιπλέον χρόνος ενσωματωμένος στο χρονοδιάγραμμα πρότασης, η αρχική προθεσμία του υπαλλήλου για το προσχέδιο πρότασης είναι ρυθμιζόμενη. Συνεπώς, από την πλευρά των διευθυντών είναι σημαντικό πράγματα που γνωρίζετε ότι απαιτούνται να κοινοποιούνται στον εργαζόμενο έγκαιρα κι όχι τελευταία στιγμή.

• Δεύτερον, τονίστε ότι το να σας ζητήσουν περισσότερο χρόνο δεν είναι δείγμα ανικανότητας, αλλά μάλλον δέσμευση για εργασία υψηλής ποιότητας. Με αυτό τον τρόπο θα εξαλειφθούν τυχόν ανησυχίες και το πιο πιθανό είναι ότι ενισχυθεί και το ηθικό του εργαζόμενου. Μια μελέτη φοιτητών κολεγίου που σπουδάζουν επιχειρήσεις έδειξε ότι οι άνδρες φοιτητές είχαν σχεδόν διπλάσιες πιθανότητες από τις γυναίκες να ζητήσουν παράταση για μια εργασία. Οι άνδρες φοιτητές που ζήτησαν παράταση, έλαβαν βαθμούς που ήταν κατά μέσο όρο 8,2% υψηλότεροι. Αντίστοιχα, οι φοιτήτριες που δεν διεκδίκησαν αυτή την παράταση εξαιτίας των παραπάνω προκαταλήψεων και ανησυχιών είχαν φτωχές επιδόσεις.

• Τέλος, θεσπίστε μια επίσημη πολιτική στο χώρο εργασίας για τις επεκτάσεις έργων. Αν είναι σαφές στους εργαζόμενους ότι μπορούν να ζητήσουν επεκτάσεις χωρίς ποινή, θα βελτιωθούν οι επιδόσεις τους ανεξαρτήτως φύλου, αλλά οι γυναίκες που επιβαρύνονται σημαντικά από αυτό θα ανακτήσουν την αυτοπεποίθησή τους και θα παραδίδουν ανώτερης ποιότητας δουλειά χωρίς να φτάνουν στα όρια του burn out και να επιβαρύνονται ψυχολογικά από απαρχαιωμένες προκαταλήψεις περί “αδυναμίας” στο χώρο εργασίας.