Η πρόσφατη αναστάτωση σχετικά με την επικείμενη “λήξη της κόντρας” μεταξύ Άννας Βίσση και Δέσποινας Βανδή (θα συμβεί οσονούπω ενώπιον Κοκλώνη και τηλεθεατών στο τελευταίο επεισόδιο του J2US), είναι πολύ επίκαιρη για όσους μόλις συνήλθαν από το κώμα στο οποίο έπεσαν κατά τη δεκαετία του ‘90. Όπως στο κινηματογραφικό έργο “Αντίο Λένιν”, δεν πρέπει να τους εξηγήσουμε ότι στα χρόνια που πέρασαν έχουν αναποδογυρίσει τα πάντα, δεν θα το αντέξουν. Προτιμούν να διαβάζουν στο Ciao ότι οι δύο γυναίκες μαλλιοτραβιούνται και μετά να δουν τη “μάνα ρέιβερ” να βγαίνει στον Ευαγγελάτο για να δηλώσει την ανησυχία της που ο γιος της βλέπει κύκλους.
Για τους υπόλοιπους που ζουν στο τέλος του 2020 η κόντρα, αλλά και η προσπάθεια λήξης της, δεν αναδεικνύει παρά την χρονοκαθυστέρηση των τηλεοπτικών σόου που θεωρούν ότι μιλάνε στην καρδιά των τηλεθεατών με ληγμένες αντιπαραθέσεις οι οποίες αδικούν τις εμπλεκόμενες.
Στα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει έδωσαν πολύ πιο ενδιαφέρουσες μάχες από την διεκδίκηση ενός κόκκινου φορέματος του Christian Lacroix και, σε αντίθεση με τους καθηλωμένους στην “κόντρα”, ένιωσαν τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές χωρίς να μένουν απαθείς. Σε μια σόουμπιζ που οι καλλιτέχνες ζουν με το άγχος της απώλειας πελατών και αρέσκονται να στρογγυλοποιούν ακόμα και τις πιο κοφτερές γωνίες, οι δύο καλλιτέχνιδες ξεχωριστά, αλλά νωρίς νωρίς, πήραν θέση.
Η Άννα Βίσση παραβρέθηκε στο Gay pride της συντηρητικής Κύπρου αδιαφορώντας για τα αναθέματα και τις κατάρες. Χαλαρά και χωρίς υπεκφυγές έδωσε συνεντεύξεις για να υποστηρίξει ότι “δεν πρέπει καν να συζητάμε για την σεξουαλική προτίμηση των ανθρώπων. Μερικοί λένε τη λέξη gay και νομίζουν ότι κάνουν κάτι σπουδαίο, δεν καταλαβαίνουν ότι κι αυτό είναι ρατσισμός”. Όταν την ρώτησαν για τις γυναίκες που την ερωτεύτηκαν απάντησε “τιμή μου”. Ερμήνευσε ένα τραγούδι που -ασχέτως της καλλιτεχνικής του αξίας-δεν αναφέρεται σε ουίσκια, δεν βρίζει τις απιστίες, δεν απειλεί με χειροδικία, αλλά εξομολογείται: Αφού σ’ αγαπάω / Δεν τραβάω κανένα ζόρι / Αν η πρώτη σου αγάπη ήταν αγόρι / Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει εκείνο που νιώθει.
Η Δέσποινα Βανδή είχε την ίδια αντιμετώπιση στα θέματα της LGBTQ+ κοινότητας, φωτογραφήθηκε σαν χαρούμενος φυσιολογικός άνθρωπος σε gay club, αλλά το προχώρησε λίγο παραπέρα. Έχοντας ευθεία γραμμή με την προσωπική της αξιοπρέπεια, όταν ο Notis εξέφρασε δημόσια την υποστήριξη του στην συμμορία που κυνηγούσε, χτυπούσε, δολοφονούσε πρόσφυγες και μετανάστες, διέκοψε την συνεργασία με τον παρολίγο παρτνερ της και δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό της. Αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη και να αφήσει σε μία εταιρεία να επικαλεστεί “τεχνικά προβλήματα” ή γενικές και αόριστες “καλλιτεχνικές διαφωνίες”, έδωσε στην δημοσιότητα μία εντελώς ξεκάθαρη δήλωση: “Δικαίωμα του κάθε ελεύθερου ανθρώπου σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, να λέει τη γνώμη του και να την υποστηρίζει. Διαφωνούσα κατά καιρούς σε πολλά από αυτά που έλεγε, άλλοτε συμφωνούσα, όσο εξτρεμιστικά και αν εκφραζόταν (Νότης είναι αυτός). Παρά την διαφορετική άποψη που έχουμε γενικότερα στις σχέσεις, στην ζωή και τη δημοκρατία, θεωρούσα ότι καλλιτεχνικά θα μπορούσαμε να συνυπάρξουμε σε μια μουσική σκηνή. Αυτή τη στιγμή αισθάνομαι ότι τα πράγματα που μας χωρίζουν είναι περισσότερα από αυτά που μας ενώνουν. Αποχωρώ με λύπη.
Και κάτι τελευταίο…
Εμένα οι γονείς μου ήταν μετανάστες…”
Μέσα από αυτές τις δηλώσεις και τις πράξεις τους, οι καλλιτέχνες έχουν “συναντηθεί” με ουσιαστικό τρόπο και αυτό είναι το δάσος. Η τηλεοπτική τους ειρήνη είναι μία γλαστρούλα με πλαστικούς κάκτους.