Η Κατερίνα Μπαραμπούτη είναι απ’ αυτούς τους ανθρώπους που είναι πολύ προικισμένοι από την φύση τους και τα προικιά τους αυτά τα τιμούν. Τα πολλά της ταλέντα η Κατερίνα δεν τα άφησε παραπονεμένα. Τα σπούδασε, τα δούλεψε, τα ανάδειξε και τα φέρει πάνω της ως κάτι το φυσικό, κάτι που της δίνει χαρά της ίδιας αλλά και όσων έρχονται σε επαφή μαζί της ή με την τέχνη της. Ή μάλλον τις τέχνες της.
Για να εξηγούμαστε, η Κατερίνα Μπαραμπούτη είναι εικαστικός, performer, επιμελήτρια εκθέσεων και δημιουργική σύμβουλος / coach. Έχει συνεργαστεί με πολλούς πολιτιστικούς φορείς και καλλιτέχνες και παράλληλα παρέχει υπηρεσίες σε οργανισμούς και εταιρίες ως ανεξάρτητη εκπαιδεύτρια δημιουργικής επικοινωνίας, ενσυνειδητότητας (mindfulness), διαχείρισης και ανάπτυξης ομάδων εργασίας. Έχει λάβει μέρος σε συλλογικές δράσεις, συναυλίες, ποιητικά δρώμενα, μουσικοθεατρικές παραστάσεις, ταινίες μικρού μήκους και έχει σκηνογραφήσει για το θέατρο. Συνέπλευσε, για δεκαοχτώ ευτυχισμένα χρόνια, με το περιοδικό Βαβέλ και ήταν βασικό μέλος της ομάδας διοργάνωσης και επιμέλειας του Διεθνούς Φεστιβάλ Κόμικς Αθήνας.
Αυτά τα ολίγα ενώ πηγαινοέρχεται μεταξύ Αθήνας και Λονδίνου καθώς εργάζεται και στα δύο αυτά μέρη και φυσικά, στην Covid εποχή, χρησιμοποιεί κι εκείνη, όπως και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες, το διαδίκτυο ως κανάλι διοχέτευσης της δημιουργικότητάς της.
Με αφορμή το project της Art Defeats Fear, μιλήσαμε για πολλά:
Είναι κατά την γνώμη σου ο φόβος το κυρίαρχο συναίσθημα του μέσου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη; Αν ναι, μπορεί πράγματι η Τέχνη να μας δώσει διεξόδους;
Δεν είμαι σίγουρη αν ο φόβος είναι το μόνο κυρίαρχο συναίσθημα του μέσου ανθρώπου. Νομίζω ότι πάει χέρι χέρι με το θυμό– όπως ξέρεις, ο θυμός δεν εκφράζεται πάντα με βίαιες πράξεις. Εκφράζεται και με απαξίωση, σιωπή, κακεντρέχεια, φασισμό, αυτοκαταστροφή. Και έχουμε πάρα πολλά απ’ αυτά στον κόσμο μας. Τώρα, ο φόβος είναι μια πρωταρχική σωματική (βιοχημική) και διανοητική κατάσταση που συμβαίνει φυσικά για προστασία, λόγω του συστήματος αυτοσυντήρησης του εγκεφάλου μας. Γίνεται πρόβλημα όταν ξεπερνά την αρχική, φυσική του λειτουργία και μεταμορφώνεται σε επίκτητη συνήθεια παράλογου και συνεχούς φόβου, δηλαδή σε εμμονική φοβία και αγχώδη διαταραχή. Αυτό προέρχεται από χειραγώγηση και τραύμα. Η μέθοδος της συστηματικής, συνεχόμενης και γενικευμένης καλλιέργειας το φόβου, έχει χρησιμοποιηθεί σε όλους τους αιώνες και από όλους τους πολιτισμούς, ειδικά σε κρίσιμες περιόδους, με σκοπό τη δημιουργία τραύματος στο ανθρώπινο μυαλό και σώμα – γιατί ακρωτηριάζει την αντίληψη και τα συναισθήματά μας. Έτσι ‘σπάει η ψυχή μας’, όπως θα έλεγε και ο ποιητής και γινόμαστε εύκολα ελεγχόμενοι. Ναι, η Τέχνη μπορεί να το αντιστρέψει αυτό. Όλες οι μορφές Τέχνης έχουν τη δύναμη να μετουσιώνουν το φόβο ή τον θυμό σε γνώση και να μας γειώνουν, γιατί μας κάνουν να βλέπουμε την συνολική εικόνα. Η Τέχνη είναι μια διαδικασία που εξετάζει, ερμηνεύει και αναδεικνύει τις σχέσεις ανάμεσα σε διαφορετικά στοιχεία (π.χ. χρώματα και σχήματα, ήχους και ρυθμούς, λέξεις και χαρακτήρες) τα οποία αλληλοσυμπληρώνονται και συνυπάρχουν σε μία κατάσταση, σε ένα έργο. Η Τέχνη είναι ταυτόχρονα και δημοκρατική και αξιοκρατική γιατί απευθύνεται στη συνολική αντίληψη του ανθρώπου και την δυναμώνει, την ‘γυμνάζει’, εφόσον κάνει το μυαλό και το σώμα μας να λειτουργούν ως ένα. Δηλαδή όταν φτιάχνουμε ή παρακολουθούμε ένα έργο Τέχνης, τότε η συνείδηση, η σκέψη και η φαντασία μας λειτουργούν και συνεργάζονται αυτόματα με τις αισθήσεις και τα συναισθήματά μας, και έτσι αναγνωρίζουμε και αξιοποιούμε την ποικιλία των πληροφοριών δημιουργικά. Και αυτή η διαδικασία μπορεί να αποκαλύψει και να σπάσει το τραύμα στα μικρότερα συστατικά του για να έρθει η κατανόηση και η κάθαρση. Η ανθρώπινη φύση βρίσκει στην Τέχνη έναν άμεσο και περιεκτικό τρόπο για να διαπραγματευτεί και επικοινωνήσει αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας. Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την Τέχνη, εδώ και 35,000 χρόνια, για να κατανοήσει τον κόσμο, να εκφράσει τις εμπειρίες του και να μαγέψει ή να εξευμενίσει τους δαίμονές του, είτε ως καλλιτέχνης – δημιουργός είτε ως θεατής – κοινωνός. Επειδή η Τέχνη είναι, πρώτa απ’ όλα, εμπειρία, βίωμα. Γι’ αυτό και μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά.
Ποια είναι η δική σου εμπειρία με τον φόβο; Πόσο έχεις παλέψει μαζί του στην μέχρι τώρα εικαστική σου πορεία;
Λατρεύω τις ιστορίες. Όταν ήμουνα μικρή, κάποια θεία μου μου έλεγε ιστορίες με δαίμονες που βγαίνουν τη νύχτα και αρπάζουν τα παιδιά, σε μια προσπάθεια να πάψω να κάνω ζημιές και να κοιμηθώ νωρίς. Αυτές οι ιστορίες ναι μεν καλλιέργησαν τη φαντασία μου αλλά με έκαναν να φοβάμαι το σκοτάδι. Σε ηλικία 12 ετών λοιπόν, καλοκαίρι στο χωριό, αποφάσισα ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί και θέλησα να δαμάσω το φόβο μου. Έπαιρνα το σκύλο μας (για παρέα και προστασία από ανθρώπους και όχι από δαίμονες) και πήγαινα στην άκρη του μεγάλου περιβολιού μας κατάβραδο, πίσσα σκοτάδι, τραγουδώντας. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, ίδρωνα θυμάμαι, σκιαζόμουν στο φύσημα του αέρα. Καθόμουν εκεί μέχρι να νιώσω ότι το τραγούδι μου γέμιζε το περιβόλι και ότι η καρδιά μου ηρεμούσε. Αυτό το έκανα σχεδόν κάθε βράδυ, για δύο μήνες. Από εκείνο το καλοκαίρι δεν ξαναφοβήθηκα πια το σκοτάδι. Τώρα, το σκοτάδι έχει πολλές μορφές και ειδικά το σκοτάδι της κοινωνίας μας είναι άλλο θέμα! Ως άνθρωπος φοβάσαι φυσικά την απόρριψη – αλλά ως καλλιτέχνης μαθαίνεις να φοβάσαι και τον εαυτό σου, τις επιλογές σου. Τρως τα μούτρα σου πολλές φορές και αρχίζεις να μην εμπιστεύεσαι τους άλλους ανθρώπους. Αναπτύσσεις ένα αίσθημα ματαίωσης γιατί συνήθως παίρνεις το μήνυμα από την οικογένεια και τον κοινωνικό σου περίγυρο ότι το να είσαι καλλιτέχνης δεν είναι αξιοπρεπής δουλειά γιατί δεν είναι χρήσιμη στην κοινωνία, δεν φέρνει λεφτά – πόσο μάλλον αν έχεις γεννηθεί θηλυκό! Ειδικά ως γυναίκα καλλιτέχνης, σου λένε ότι για να πετύχεις πρέπει να έχεις ωραίο μπούστο και ισχυρές γνωριμίες. Και μπαίνεις σε έναν αγώνα δρόμου να αποδείξεις ότι θα τα καταφέρεις. Αυτό αποδυναμώνει την καλλιτεχνική δυναμική σου και την αυθεντικότητά σου γιατί κάνεις συγκρίσεις σε πράγματα ανόμοια. Άρα είναι παράλογες αυτές οι συγκρίσεις. Και το παράλογο δημιουργεί περισσότερο φόβο γιατί η διάνοιά σου συγχίζεται, δεν ξέρει πώς να το αντιμετωπίσει. Νομίζω ότι οι καταλύτες για να τα ξεπεράσω αυτά, ήταν κάποιοι σπουδαίοι άνθρωποι, δάσκαλοι και μέντορες, που ευτυχώς πέρασαν από τη ζωή μου (ανάμεσά τους η Ρένα Παπασπύρου, ο Βασίλης Τσιπίδης, η Μίρκα Γεμεντζάκη και η Hertha Koettner – Smith) και το ότι ακολούθησα την εσωτερική μου αλήθεια και χαρά. Πάντα ένιωθα ότι η χαρά της ψυχής είναι δύναμη. Συνειδητοποίησα ότι έχω έναν πολύ ισχυρό λόγο να κοινωνώ την Τέχνη, και ότι η αλήθεια της είναι διαχρονική, πέρα από τις εκάστοτε κοινωνικές ή αισθητικές θεωρήσεις. Για μένα το να είμαι καλλιτέχνης είναι μια πράξη επαναστατική προς υπεράσπιση της ανθρώπινης φύσης και κόντρα στο επίσημο αφήγημα απαξίωσης της Τέχνης με το οποίο μας έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου.
ArtDefeatsFear Μίλησέ μας αν θέλεις λίγο για την πολύ αισιόδοξη αυτή δήλωσή σου και το project που βρίσκεται πίσω της
Ο μόνος λόγος της συντονισμένης προσπάθειας ελέγχου και απαξίωσης της Τέχνης ανά τους αιώνες, είναι ότι η Τέχνη – εννοώ όλες τις Τέχνες, ως σύνολο – έχει αυτή την αποκαλυπτική και ματαμορφωτική δύναμη που προανέφερα. Όπου υπάρχει άδικος εξουσιαστής, φοβάται και την Τέχνη, όπως φοβάται και την Επιστήμη. Στην εποχή του χαλκού δεν επέτρεπαν στους καλλιτέχνες (που θεωρούνταν χειρωνάκτες) να γίνονται ευρέως γνωστοί γιατί κανείς δεν έπρεπε να είναι πάνω από τους άρχοντες. Η Τέχνη έπρεπε να υπηρετεί το στερεοτυπικό αφήγημα της Δυναστείας. Ξέρουμε ποιος φιλοτέχνησε τα αριστουργηματικά γλυπτά στην αρχαία Αίγυπτο; Όχι. Ξέρουμε μόνο το όνομα του Φαραώ που τα παρήγγειλε. Στην Ευρώπη, το θέατρο απαγορεύτηκε με την εξάπλωση της επίσημης θρησκείας του Χριστιανισμού, γιατί η θρησκεία έγινε εξουσία και κανείς άρχων δεν ήθελε να καλλιεργείται η διαλεκτική και η ελεύθερη σκέψη ανάμεσα στο ‘υποκείμενά’ του, δηλαδή το λαό. Αυστηρή λογοκρισία έπεσε στη μουσική, τη ζωγραφική και την επιστήμη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Αργότερα, στη Γαλλία, κυνηγούσαν τους Ιμπρεσσιονιστές σα λυσσασμένοι μόνο και μόνο γιατί αυτοί οι καλλιτέχνες – ζωγράφοι, γλύπτες, μουσικοί και λογοτέχνες – έφερναν την εμπειρία μιας νέας αντίληψης του κόσμου, η οποία διατάρασσε την τάξη και τα πιστεύω της εποχής της γιατί ήταν εναρμονισμένη με τις νέες φιλοσοφικές και επιστημονικές ανακαλύψεις, δηλαδή με το μέλλον. Ακόμα και στις μέρες μας, η βιομηχανία της τέχνης, όλων των ειδών της τέχνης, προβάλλει στις μάζες προϊόντα που αναμασούν στερεότυπα και εξυπηρετούν συγκεκριμένα αφηγήματα της οπισθοδρομικής άρχουσας τάξης – για παράδειγμα τη ματαιότητα του κόσμου, την υπεραξία του υλισμού, την αντικειμενοποίηση του ανθρώπινου σώματος και τον αντικοινωνικό ναρκισσισμό. Γιατί κανείς δεν θέλει να επιτρέψει στη μάζα να μορφωθεί και να έχει ουσιαστική χαρά. Αποθαρρύνεται συνεχώς η ψυχική και πνευματική καλλιέργεια. Να δώσω ένα ακόμη παράδειγμα – το οποίο μπορεί να είναι και επίκαιρη αναφορά – της σχέσης ανάμεσα στην πρόθεση ενός πολιτεύματος με τη θέση που κατέχει η Τέχνη σε μια κοινωνία; Στην αρχαία – κλασσική – Αθήνα, το θέατρο ήταν ένα δημοκρατικό μέσο εκπαίδευσης και εξύψωσης του πνεύματος, τουλάχιστον κατά την σύντομη περίοδο που υπήρξε δημοκρατία. Μετά όμως, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το θέατρο έγινε μέσο ελέγχου, έγινε spectacle / υπερθέαμα στην αρένα που καλλιεργούσε τα βίαια ένστικτα των ανθρώπων, δηλαδή το γέλιο με τον πόνο του άλλου. Πώς αλλιώς θα διατηρηθεί μια μη-δημοκρατική αυτοκρατορία;
Όλα αυτά τα αναφέρω γιατί είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε το ArtDefeatsFear (Η Τέχνη Αψηφά το Φόβο) και ως σκεπτικό και ως δράση. Μέσα σε όλα τα δύσκολα και αποκαλυπτικά γεγονότα που ζούμε αυτό τον καιρό, αισθάνθηκα ότι η συγκεκριμένη πράξη, δήλωση και πρόσκληση είναι επίκαιρη και αναγκαία. Πιστεύω ότι μια επόμενη, ουσιαστική αλλαγή στον ανθρώπινο πολιτισμό θα συμβεί μόνο μέσα από την άνοδο του μορφωτικού επιπέδου και της αυτογνωσίας των ατόμων. Ίσως να λέγεται και ‘γνωσιακή επανάσταση’ (όπως σήμερα ζούμε την ‘τεχνολογική’ ή ‘πληροφορική’ επανάσταση). Μόνο με την επίτευξη της προσωπικής χαράς και υγείας στους ανθρώπους, θα μπορέσουμε τα άτομα να λειτουργήσουμε συγκροτημένα και ωφέλημα ως σύνολο. Και η Τέχνη θα παίξει βασικό ρόλο σε αυτό, παράλληλα με την Επιστήμη.
Έτσι, η μικρή μου συνεισφορά ήταν να βάλω στο τραπέζι μια πρόταση ανταλλαγής, αλληλεγγύης και εκπαίδευσης, για αρχή με μια σελίδα στο facebook (@artdefeatsfear) για να επικοινωνούμε και να μοιραζόμαστε όσα περισσότερα καλλιτεχνικά γεγονότα συμβαίνουν, ειδικά από νέους, ανερχόμενους, πρωτοπόρους και ερευνητές καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένους. Παραστάσεις, εκθέσεις, μουσική, λογοτεχνία, ακτιβισμό, και καινοτόμα εκπαιδευτικά δρώμενα. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε γι’ αυτά τα πράγματα, ειδικά στον καιρό μας που η υπερπληροφόρηση θολώνει το μυαλό, η mainstream διαφήμιση προωθεί μόνο συγκεκριμένου τύπου εκδηλώσεις και πολλά γύρω μας φαίνονται ζοφερά και ανέλπιδα. Επίσης, μέσα από το ομώνυμο ηλεκτρονικό σχολείο που κάναμε, επιδιώκουμε να προσφέρουμε και εμείς μαθήματα και εργαλεία ανάπτυξης, γνώσης και αυτογνωσίας σε καλλιτέχνες και μη-καλλιτέχνες. Πάντα σε σχέση με, ή με αφορμή, την τέχνη. Είναι ένα πείραμα, είναι ακόμα στην αρχή και το τροποποιούμε συνεχώς.
Τι είναι το The Koppel Project και πως εμπλέκεσαι εσύ σε αυτό; Επίσης θα θέλαμε να μάθουμε πιο κομμάτι μας αντιπροσωπεύει το “Μεγάλο Φίδι που Ελίσσεται Μέσα μου” και τι να περιμένουμε από τις σχετικές δράσεις;
ΚΜ: Το The Koppel Project είναι ένα ίδρυμα τέχνης με έδρα το Λονδίνο. Διαθέτει γκαλερί, στούντιο καλλιτεχνών και εκπαιδευτικούς χώρους. Συνεργάζομαι μαζί τους ως καλλιτέχνης από τις αρχές του 2015. Το Big Snake Ziggzagging in Me (Μεγάλο Φίδι που Ελίσσεται Μέσα Μου) είναι η τρέχουσα συνεργασία μου με δύο Βραζιλιάνους καλλιτέχνες και σαμάνους, τον Dhan Ribeiro και την Kyara Orlando. Το The Koppel Project φιλοξενεί τις δράσεις μας. Ξεκινήσαμε με μία διαδικτυακή performance στις 12 Νοεμβρίου 2020 και έχουμε προγραμματίσει τις εξής διαδικτυακές εκδηλώσεις για το 2021: πάνελ συζήτησης με επιστήμονες και καλλιτέχνες τον Ιανουάριο, διαδικτυακή έκθεση φωτογραφίας τον Φεβρουάριο και δύο performances την άνοιξη. Τον Ιούλιο 2021 θα παρουσιάσουμε την έκθεση φωτογραφίας, μια εικαστική εγκατάσταση, performances, σεμινάρια – workshops και συζητήσεις, στον φυσικό χώρο της γκαλερί The Koppel Project Hive, στο Λονδίνο. Πρόκειται για ένα πολύμορφο project – μια εμπειρία, όπως την αποκαλούμε – που προσδοκά να μας θυμίσει την άμεση σχέση μας με το φυσικό μας σώμα το οποίο είναι ταυτόσημο με το φυσικό περιβάλλον. Η ιδέα ξεπερνά και την οικολογία και την αυτογνωσία – αναφέρεται σε αυτή καθαυτή τη ροή της ζωής που ελίσσεται μέσα μας. Από τη στιγμή που την αναγνωρίζουμε και την κοινωνούμε, όλα τα υπόλοιπα – η φροντίδα του εαυτού μας με αλήθεια και χαρά, ο σεβασμός στο περιβάλλον, η αγάπη για τη ζωή στον πλανήτη μας και η ανάπτυξη μιας δίκαιης κοινωνίας – γίνονται πιο απλά και εύκολα. Περισσότερα στη σελίδα του project στο facebook: @bigsnakeziggzagging
Θεωρείς ότι το διαδίκτυο είναι σε θέση, εκτός από το μοίρασμα της όποιας πληροφορίας, να αγγίξει πραγματικά τον θεατή του έργου τέχνης; Να προσφέρει δηλαδή εμπειρία ανάλογη με την δια ζώσης συμμετοχή;
Είναι διαφορετική η δια ζώσης εμπειρία με την διαδικτυακή, δεν μπορούμε να τα συγκρίνουμε. Είναι σα να συγκρίνουμε, για παράδειγμα, το σινεμά με το θέατρο. Ναι, πιστεύω ότι το διαδίκτυο έχει δυνατότητες να προσφέρει δυνατές εμπειρίες, αρκεί να σεβαστούμε τα μέσα του και να μην προσπαθήσουμε απλά να αναπαράγουμε μια δια ζώσης εμπειρία διαδικτυακά, αυτό δεν γίνεται. Η εικονική πραγματικότητα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το φυσικό σώμα και την πραγματική αίσθηση του χώρου, του ήχου στο χώρο και της κίνησης στο χώρο. Αλλά μπορεί να μας δώσει άλλου είδους εμπειρίες που μόλις έχουμε αρχίσει να εξερευνούμε.
Κατά συνέπεια, πιστεύεις ότι η σύγχρονη τέχνη αναγκάζεται να τρέξει πίσω από την ψηφιακή πραγματικότητα ή μπορεί τελικά να την καθορίσει με τους δικούς της όρους;
Η τέχνη όταν είναι γνήσια καθορίζει τα πράγματα με τους δικούς της όρους στο τέλος. Αυτό συμπεριλαμβάνει το να ξεδιαλέγει και να χρησιμοποιεί εκείνα τα εργαλεία και τα χαρακτηριστικά που λειτουργούν καλύτερα. Αυτή τη στιγμή φαίνεται να τρέχει πίσω από τις ψηφιακές εξελίξεις γιατί απλά τα ψηφιακά εργαλεία είναι σχετικά νέα και δεν τα κατέχουμε. Πολλοί προσπαθούν να μιμηθούν την φυσική πραγματικότητα και να τη μετατρέψουν σε εικονική, αυτό όπως είπα δεν γίνεται. Όμως υπάρχουν καλλιτέχνες που χρησιμοποιούν τα ψηφιακά μέσα αποτελεσματικά και με αυθεντικό τρόπο, ειδικά στη μουσική και την κινούμενη εικόνα.
Είχες την ευκαιρία να δουλέψεις από πολύ νεαρή ηλικία ως διοργανώτρια εκθέσεων
Ναι, αυτό έτυχε! Δεν είχα την πρόθεση αρχικά, αλλά βρέθηκα σε αυτή την μαγική συγκυρία, γνωρίζοντας την Εύη Τζούδα και την Νίκη Τζούδα και τη Βαβέλ και τα πράγματα συνέβησαν. Η περίοδος που διοργανώναμε τα Διεθνή Φεστιβάλ Κόμικς, στο Γκάζι και αλλού, ήταν από τις ωραιότερες της ζωής μου. Και μεγάλο σχολείο. Επίσης, λίγο αργότερα, γνώρισα τον Νίκο Λούβρο και τη Λία Σταμοπούλου στο Booze και κάναμε πολλά τρελά πράγματα μαζί, παραστάσεις και πρωτοποριακές εικαστικές δράσεις και εκθέσεις.
Πόσο επηρέασε την δική σου εικαστική τοποθέτηση αλλά και πορεία το γεγονός ότι έστηνες εκθέσεις για άλλους καλλιτέχνες;
Και καλά και κακά. Προσωπικά και για την εσωτερική μου εξέλιξη ήταν ευεργετικό. Το να δίνεις σου δίνει πίσω: εμπειρίες, γνώση, χαρά. Έχω τέτοιο πάθος με όλες τις μορφές τέχνης που όταν βλέπω ενδιαφέρουσες δουλειές θέλω να βοηθήσω να αναδειχτούν. Είναι αυτόματο! Τώρα, κοινωνικά και όσον αφορά στην καλλιτεχνική μου καριέρα, μπορεί αυτή μου η δράση να φάνηκε περίεργη ή ανταγωνιστική σε κάποιους. Ειδικά στην Ελλάδα, μερικοί πιστεύουν ότι είτε είσαι καλλιτέχνης είτε είσαι επιμελητής. Στην πραγματικότητα όμως – και αν δούμε και την διεθνή ιστορία της σύγχρονης τέχνης – αυτό δεν ισχύει. Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι καλλιτέχνες που επιμελήθηκαν και επιμελούνται εκθέσεις άλλων και το κάνουν καλά ακριβώς επειδή μοιράζονται ένα κοινό όραμα.
Αυτή την εποχή διαμορφώνεις ένα σπουδαίο διαδικτυακό εργαλείο, ένα σεμινάριο για καλλιτέχνες και μη που έχουν ανάγκη να συναντήσουν και να αναγνωρίσουν την δική τους καλλιτεχνική φωνή. Μίλησέ μας γι’ αυτό
Σε ευχαριστώ που το αναφέρεις. Θυμάμαι δίδασκα Mindfulness (μια μέθοδο διαλογιστικής εξάσκησης της αντίληψης και ελέγχου του στρες που έχω σπουδάσει) και ένας φίλος, εξαιρετικός Ιρλανδός ηθοποιός, ο Nick Danan, μου είπε ‘αυτό θα ήταν τόσο χρήσιμο σ’ εμάς τους ηθοποιούς! Τελειώνουμε τις παραστάσεις και μένουμε ψυχολογικά ανοιχτοί στο στρες και τις κριτικές των άλλων! Πρέπει να το κάνεις για μας!’
Είχα λοιπόν σχεδιάσει ένα ζωντανό σεμινάριο – workshop, το οποίο, λόγω της τρέχουσας συνθήκης, δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί μέσα στο 2020. Έτσι, δοκίμασα να το αποδώσω διαδικτυακά, με διαφορετικό τρόπο. Το είδα σαν ένα ψηφιακό, διαδραστικό ‘βιβλίο’ που συμπεριλαμβάνει εμπειρικές ασκήσεις και γραπτή ανασκόπηση, και μια μέθοδο συγκρότησης της σκέψης μέσω τεχνικών coaching. Ο στόχος είναι να γνωρίσει κάποιος τον εαυτό του και τα δημιουργικά του χαρακτηριστικά σε βάθος, να ξεκαθαρίσει το αντιληπτικό του πάζλ και να μάθει τεχνικές ελέγχου του στρες και προγραμματισμού των δράσεών του, ώστε να πετύχει αυτά που θέλει ευκολότερα. Αυτό το διαδικτυακό, ψηφιακό ‘βιβλίο’ λοιπόν, δίνει αυτονομία στους εκπαιδευόμενους γιατί το έχουν για πάντα και μπορούν να προσαρμόσουν την άσκηση στο δικό του ρυθμό ο καθένας. Δεν μπορεί να αντικαταστήσει την εμπειρία του δια ζώσης workshop αλλά είναι εξ΄ ίσου χρήσιμο, όσο όλα τα βιβλία. Αρχικά το ξεκίνησα για τους καλλιτέχνες γιατί είμαστε τόσο ευάλωτοι, καθημερινά, στην κοινωνική και δημιουργική ανασφάλεια. Όμως, τελικά, απευθύνεται και σε καλλιτέχνες αλλά και σε ανθρώπους που αγαπούν τις Τέχνες και εμπνέονται από αυτές – έτσι και αλλιώς, οι Τέχνες είναι καθοριστικά στοιχεία του πολιτισμού μας: από την απλή αφήγηση-παραμύθι ή το λαϊκό τραγούδι, έως το σύνθετο θέατρο, τη μουσική, τα εικαστικά, την αρχιτεκτονική, την ποίηση…
Γι’ αυτό μέσα από την τέχνη οι εκπαιδευόμενοι θα μπορέσουν να ενδυναμώσουν την συνειδητότητά τους, την κριτική τους σκέψη και την δημιουργικότητά τους και να πλησιάσουν την αυθεντικότητά τους. Είναι σαν μια βιταμίνη διαύγειας και ισορροπίας που μπορεί να αντισταθμίσει την τρέλα που ζούμε!
Πως μπορεί να λάβει κάποιος μέρος στο σεμινάριο;
Το σεμινάριο αυτόνομης παρακολούθησης λέγεται “Τέχνες και Αυθεντικότητα – Τα Κρυφά Οφέλη της Αβεβαιότητας” (ARTS & ORIGINALITY – The Hidden Benefits of Uncertainty). Το ολοκλήρωσα στην Αγγλική γλώσσα (είναι διαθέσιμο στο:https://art-defeats-fear.teachable.com/p/arts-originality-the-hidden-benefits-of-uncertainty) και τώρα το τελειώνουμε και στα Ελληνικά. Πιστεύω ότι η Ελληνική εκδοχή θα είναι έτοιμη κάπου τα Χριστούγεννα – θα το ανακοινώσω στο @artdefeatsfear. Η αλήθεια είναι ότι ξεφύγαμε από όλα τα deadlines που είχαμε θέσει αλλά η τρέχουσα πραγματικότητα μας έχει ξεπεράσει… Εξάσκησα αυτά που διδάσκω: το να αντιμετωπίζω τις καθυστερήσεις με ηρεμία και ευελιξία! Πίστεψέ με δεν ήταν καθόλου εύκολο! Όμως τα κατάφερα και μπορώ να πω ότι η δημιουργία του συγκεκριμένου εκπαιδευτικού εγχειρήματος μου έμαθε πάρα πολλά. Οπότε, δοκίμασα προσωπικά τις ασκήσεις σε αντίξοες συνθήκες και δουλεύουν! Τώρα, τα δια ζώσης σεμινάρια, όταν με το καλό τελειώσει αυτή η περιπέτεια απομόνωσης που ζούμε, τότε θα ανακοινώσουμε ημερομηνίες. Προς το παρόν διδάσκω μόνο διαδικτυακά Mindfulness σε ομάδες ή σε ατομικές coaching συνεδρίες μέσω zoom.
Σε ευχαριστώ πολύ για την συνομιλία μας. Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλα, One of us!