Γιατί περιγράφει με ακρίβεια τη ζωή μας τους τελευταίους 10 μήνες. Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα εξώφυλλο του New Yorker γίνεται viral, αλλά το συγκεκριμένο illustration του καρτουνίστα και εικονογράφου Adrian Tomine για το τεύχος που κυκλοφόρησε χθες 30 Νοεμβρίου είναι η απόλυτη οπτικοποίηση του 2020. 

Κάτω από τον τίτλο “Love Life”, ο Tomine δημιουργεί το σύμπαν μιας νεαρής γυναίκας σε ένα μικροσκοπικό νεοϋορκέζικο διαμέρισμά εν μέσω πανδημίας. Ντυμένη από πάνω έτοιμη για βραδινή έξοδο με ένα ωραίο άσπρο τοπ, φορώντας κοσμήματα και ούσα μακιγιαρισμένη, από κάτω με αθλητικά σορτς και παντόφλες, με τα πόδια αξύριστα, κάθεται μπροστά στον υπολογιστή της κρατώντας στο χέρι ένα κοκτέιλ. Υποθέτουμε ότι έχει μόλις τελειώσει να τηλεργάζεται και συναντά τους φίλους της σε ένα ακόμη call, αυτή τη φορά για τα after work drinks που θα έπιναν σε κάποιο από τα μπαρ της πόλης. Στο άλλο της χέρι κρατά το κινητό, όπως όλοι μας που αυτή την περίοδο λειτουργούμε τουλάχιστον σε δύο οθόνες ταυτόχρονα. Ίσως να σκρολάρει μηχανικά στο Instagram, ενώ μπροστά από τα μάτια της περνά η ζωή διάφορων celebrities στην καραντίνα, ή να τσατάρει με άλλους φίλους που δεν βρίσκονται στο video call. 

Όσο κοιτά κανείς πιο προσεκτικά την εικόνα αρχίζει να παρατηρεί όλο και περισσότερες λεπτομέρειες. Το πιο τρομακτικό ίσως να είναι ότι αν πάρει τα μάτια του από την οθόνη και κοιτάξει γύρω του, στο δικό του διαμέρισμα, κι ας μη βρίσκεται (πιθανότατα) στο Brooklyn, αλλά στη Ν. Σμύρνη, θα αναγνωρίσει τη ζωή του. Μάσκες, γάντια και αντισηπτικά πεταμένα στο πάτωμα. Στο βάθος δύο βαράκια, τα απομεινάρια του πρώτου lockdown, τότε που πήραμε πολύ στα σοβαρά το “να κάνουμε κάτι καλύτερο για τον εαυτό μας τώρα που έχουμε το χρόνο”, “να βάλουμε την άσκηση στη ζωή μας”, “να ξεκινήσουμε ένα νέο χόμπι”. Στην άκρη του γραφείου κούτες του Amazon από τις online παραγγελίες που έχει πραγματοποιήσει, το μόνο “χομπι” που μας έμεινε πραγματικά από την αρχή της πανδημίας – μάλιστα ανάμεσα στις αγαπημένες μας αγορές, ρούχα που δεν μπορούμε να φορέσουμε πουθενά, αλλά τα τοποθετούμε στο virtual καλάθι μας, ενώ φαντασιωνόμαστε βραδιές σε μπαρ όπου θα είναι και πάλι φυσιολογικό (;) να ακουμπά ο ώμος μας με εκείνον ενός αγνώστου -. Ίσως και η γυναίκα του εξωφύλλου να έχει αγοράσει τη λευκή μπλούζα έχοντας στο μυαλό της το ίδιο και μέχρι τότε να την “φλεξάρει” στο zoom call με τους φίλους. 

Το φωτιστικό του γραφείου είναι τοποθετημένο με επιμέλεια, να φωτίζει ακριβώς το πρόσωπό της, έτσι ώστε να μην αρκεστεί στο φως που εκπέμπει το λάπτοπ, το οποίο, ας είμαστε ειλικρινείς, είναι λες και είναι φτιαγμένο να τονίζει την κούρασή μας και την απόγνωση από τα αλλεπάλληλα calls και τις αμέτρητες ώρες μπροστά από την οθόνη. Γεμίζει το πρόσωπό μας κόκκους, όχι από εκείνους τους γοητευτικούς που έχουν τα Instgram φίλτρα, αλλά έναν γαλαξία από πίξελ που μας υπογραμμίζει όλη την ώρα την δισδιάστατη πλέον ζωή μας. 

Αυτή η τοποθέτηση του φωτιστικού δεν είναι καθόλου τυχαία. Ο Adrian Tomine σχολιάζοντας την εικονογράφηση του εξωφύλλου δήλωσε στο New Yorker, πως έχει σπαταλήσει άπειρες ώρες μελετώντας τον φωτισμό στα Zoom meetings. “Θα μου άρεσε πολύ να είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που είναι φυσικά ομόρφοι, χωρίς να καταβάλουν καμία προσπάθεια, που ανοίγουν απλά το λάπτοπ σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και φαίνονται υπέροχοι. Αντίθετα είμαι εκείνος που μπορεί να αλλάξει θέση στα πάντα στο δωμάτιο έτσι ώστε να στέκομαι μπροστά από την κατάλληλη πηγή φωτός ή ακόμα, κανονίζω τα μίτινγκ μου τις ώρες που μπορώ να εκμεταλλευτώ το φυσικό φως που μπαίνει από το παράθυρο”. Αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε αυτή τη δήλωση;

Φυσικά από την εικόνα του εξωφύλλου δεν λείπουν οι γάτες. Οι αμέριμνοι εισβολείς του 2020, των οποίων οι ουρές έχουν αναστατώσει άπειρα zoom calls ανά τον πλανήτη, μια νότα χαράς και cuteness overload που συγκινεί ακόμα κι εκείνους που δεν συμπαθούν τα κατοικίδια ή είναι αμετανόητοι dog lovers. Οι γάτες της γυναίκας που βλέπουμε βέβαια “ξεκουράζουν” την έμφυτη περιέργειά τους και επενδύουν σε άλλες αγαπημένες τους δραστηριότητες όπως ο ύπνος και η χρήση της τουαλέτας τους. Ο Tomine μάλιστα σχολιάζει ότι δεν είναι ένα στοιχείο που απλά επέλεξε να προσθέσει στην εικόνα, αλλά πρόκειται για τις δικές του γάτες. Η μία έφυγε πρόσφατα από τη ζωή και όπως λέει στη συνέντευξή του, το θεώρησε πολύ όμορφη ιδέα να της χαρίσει την αθανασία τοποθετόντας την στο εμβληματικό πλέον εξώφυλλο του New Yorker. 

Από την εικονογράφηση δεν λείπει φυσικά και το delivery, το οποίο υπονοείται μέσα από τις συσκευασίες που βρίσκονται στο χώρο, το χαρακτηριστικό νεοϋορκέζικο Greek coffee cup, μια μαύρη πλαστική συσκευασία με διάφανο καπάκι και φυσικά κινέζικο, εκεί δίπλα από τη στοίβα με τα βιβλία στην οποία στηρίζεται το λάπτοπ σε μια προσπάθεια επίτευξης του σωστού κάδρου που δεν θα χαρίσει ξαφνικά στη νεαρή γυναίκα τρία προγούλια που δεν έχει και επιπλέον ανασφάλειες από τη συνεχή αναμέτρηση με την εικόνα της στο παράθυρο μιας εφαρμογής. Αυτό για το οποίο μιλάνε όλοι ωστόσο είναι ένα στοιχείο ενδεχομένως όχι τόσο ευδιάκριτο με την πρώτη θέαση, τα δύο μπουκαλάκια από συνταγογραφημένα φάρμακα, που είναι τοποθετημένα άτσαλα δίπλα από τη χάρτινη συσκευασία του κινέζικου, υποδηλώνοντας ότι ο ψυχολογικός αντίκτυπος της πανδημίας και των περιορισμών που αυτή επέφερε στις ζωές μας είναι ήδη εδώ, είναι πραγματικός, δεν είναι πια πέντε αράδες σε ένα μάτσο άρθρα για το πώς ο κορωνοϊός επηρεάζει τις ζωές μας, η αναμέτρηση μαζί του έχει ξεκινήσει. 

Πίσω από τη γυναίκα διακρίνονται επίσης η κουζίνα και το υπνοδωμάτιο στα οποία επικρατεί ένα μικρό χάος. Τα πιάτα στο νεροχύτη περιμένουν καρτερικά τη μέρα που θα σταθούν καθαρά και περήφανα στην πιατοθήκη. Πάνω στο ψυγείο τρια – πιθανότατα άδεια – μπουκάλια κρασί γνωρίζουν με βεβαιότητα ότι θα πολλαπλασιαστούν. Ένα χαρτί υγείας στο πάτωμα μας δείχνει ίσως κατά πού πέφτει το μπάνιο, ενώ το σεπαρέ που χωρίζει την κρεβατοκάμαρα από το γραφείο μας αφήνει να φανταστούμε ότι το διαμέρισμα δεν είναι παραπάνω από 25 με 30 τμ. Πάνω στο κρεβάτι πεταμένα ρούχα, η άχρηστη πλέον στολή της κοινωνικοποίησης. Το προσωπικό μας στιλ με το οποίο αφήναμε το αποτύπωμά μας στην πόλη είναι κι αυτό ένα κουβάρι, σαν την ψυχολογία μας. 

Αυτό είναι ένα εξώφυλλο που θα μείνει στην ιστορία. Όταν οι επόμενες γενιές δημοσιογράφων θα επιλέγουν τα καλύτερα covers του New Yorker, θα βρίσκεται πάντα ανάμεσά τους, αν όχι στην κορυφή. Ο illustrator Adrian Tomine δεν απεικόνισε απλά τη ζωή κατά τη διάρκεια της πανδημίας, δημιούργησε ένα ψυχογράφημα όλου του δυτικού κόσμου.