Έχουν περάσει σχεδόν 90 χρόνια από τότε που ο George Remi έβαλε την υπογραφή Hergé κάτω από το σκίτσο ενός νεαρού Γάλλου με υψωμένο τσουλούφι και αστείο γκολφ παντελόνι. Ο Τεν Τεν έγινε ένα από τα σύμβολα της εποχής, ενώ ο δημιουργός του, θεμελιώνοντας την σχολή της “καθαρής γραμμής”, αποτελεί ακόμα και σήμερα πρότυπο σκηνοθεσίας και λεπτομερειακής απεικόνισης του περιβάλλοντος. Στις περισσότερες περιπέτειες του “δαιμόνιου ρεπόρτερ” κάνουν την εμφάνισή τους εκπληκτικά αυτοκίνητα, τα οποία συλλέξαμε και παρουσιάζουμε σε μία πρωτότυπη χάρτινη έκθεση.

Ο Τεν Τεν στη χώρα των Σοβιέτ

Βρισκόμαστε στο 1929 και ένας σχεδόν αγνώριστος Τεν Τεν έχει ταξιδέψει ψηλά, στης Ρωσίας τα χιόνια και ταλαιπωρείται από κάτι άγαρμπους μουστακαλήδες, οι οποίοι μισούν με φανατισμό οτιδήποτε δυτικό, ακόμη κι αν πρόκειται για ένα σκυλί που ακούει το αστικό όνομα Μιλού. Ο ατρόμητος ρεπόρτερ  δεν ανέχεται την αδικία, έρχεται αντιμέτωπος με ένα ολόκληρο καθεστώς και τη στιγμή που τα σοβιετικής κοπής αεροπλάνα τον κυνηγούν, καταφέρνει να ξεφύγει με τη βοήθεια ενός -φυσικά- καπιταλιστικού αυτοκινήτου. Μιας Mercedes που όμως ο  Hergé δεν σχεδιάζει με λεπτομέρειες. Στις επόμενες περιπέτειες είναι πιο προσεκτικός.

Τα πούρα του Φαραώ

Άδειες σαρκοφάγοι, εμπόριο όπλων και ναρκωτικών, μυστικές οργανώσεις, κρυμμένοι θησαυροί. Το μόνο που λείπει για να συμπληρωθεί το σκηνικό της καταστροφής είναι ένας Έλληνας και παρακαλώ ας υποδεχτούμε τον συμπατριώτη μας κ. Ρασταπόπουλο, που κάνει την πρώτη του εμφάνιση ως διευθυντής της κινηματογραφικής εταιρείας “Cosmos Picture”. Τα “πούρα του Φαραώ” δεν αποτελούν μόνο τη δική του πρεμιέρα. Ντυμένοι με φέσια και  κελεμπίες εμφανίζονται και οι διάσημοι ντέντεκτιβ Ντιπόν και Ντυπόν, που από παρεξήγηση καταδιώκουν τον Τεν Τεν και τον αναγκάζουν να πάρει τους δρόμους οδηγώντας ένα κομψότατο δημιούργημα του Έτορε Μπουγκάτι, μία κατακόκκινη  Bugatti που φυσικά τον βγάζει από τα δύσκολα.

Το σκήπτρο του Οττοκάρ

Βρισκόμαστε στο 1939. Το σκηνικό έχει ξεκαθαρίσει, πάμε για πόλεμο και οι Γερμανοί θα βρίσκονται στο αντίπαλο στρατόπεδο. Ο Hergé όμως θέλει να κρατήσει τι�