Ένας ευγενικός κύριος, προφανώς εργένης, αφήνει την βελόνα να κυλήσει ανάμεσα στα αυλάκια του πικάπ. Η φωνή της Σοφίας Βέμπο μιλάει για ένα ραντεβού, γι’ αυτό ετοιμάζεται και η αρχοντική κυρία που τακτοποιεί το διπλό κρεβάτι με το ένα μαξιλάρι. Υπάρχει μια γλυκιά μελαγχολία στην ατμόσφαιρα. Μια γλυκόπικρη γεύση όμοια με αυτή που νιώθαμε στον παλιό κινηματογράφο όταν βλέπαμε να γκρεμίζεται ένα σπίτι. Σε μια τέτοια εμβληματική ταινία είχαμε γνωρίσει τον Αντωνάκη και την Ελενίτσα Κοκοβίκου, κατά κόσμο Μάρω Κοντού και Γιώργο Κωνσταντίνου. Η αγάπη τους ξαναγεννήθηκε στα συντρίμμια, μέσα στη σκόνη. Την τίναξαν από πάνω τους για να βγουν από την στενή μισογκρεμισμένη πόρτα, το ίδιο κάνουν και τώρα. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου παίρνει το καπελάκ..όχι, την μασκούλα του, συναντά τη Μάρω Κοντού, θέλουν να αγκαλιαστούν αλλά το αναβάλλουν, πρέπει να μεσολαβήσει ένα ακόμη ραντεβού. Είναι αυτό για το εμβόλιο κατά του κορονοϊού.
Η φωνή της Βέμπο πάει στο αισιόδοξο ρεφρέν “καινούργια τώρα ζωή ας ξαναρχίσουμε οι δυο μας”. Το ζευγάρι ανοίγει την ομπρέλα και πέφτουν οι τίτλοι τέλους: “Νοιαζόμαστε, Προστατευόμαστε, Εμβολιαζόμαστε”. Οικογένεια Κοκοβίκου πολύ χαρήκαμε με τα νέα σας.