Γράφει η Ρούλα Βαθίστα
Αγαπητό MasterChef, αν ήθελα να δω ένα πρόγραμμα που είναι αμιγώς reality, έχω άπειρες επιλογές, δε θα διάλεγα εσένα.
Στο Δευτεριάτικο επεισόδιο του MasterChef οι παίκτες κλήθηκαν να μαγειρέψουν με το mystery box, με υλικά δηλαδή που τους δόθηκαν από την παραγωγή, ενώ διαγωνίστηκαν και για στο τεστ δημιουργικότητας, ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται κάθε Δευτέρα. Ωστόσο, χθες το επεισόδιο ήταν άκρως απογοητευτικό.
Αρχικά, λατρεύω όλο το concept γύρω από το MasterChef. Το παρακολουθώ από την πρώτη χρονιά, με τον Άκη Πετρετζίκη, που ήταν ένα αμιγώς talent show χωρίς ίχνος reality, μέχρι και σήμερα, που έχει μεταμορφωθεί σε ένα reality, με τον στόχο του talent show. Μου αρέσει η μαγειρική, οι ιδέες γύρω από αυτήν, εκτιμώ και απολαμβάνω τους τρεις κριτές και γενικότερα έχω την τάση να κολλάω με το πρόγραμμα, από την αρχή μέχρι το τέλος. Ωστόσο, φέτος κάτι έχει αλλάξει. Ας μιλήσουμε όμως συγκεκριμένα. Στο επεισόδιο της Δευτέρας 8/3 ένιωσα αμηχανία και ντροπή για το πρόγραμμα, τους διαγωνιζόμενους και την παραγωγή.
Τι έγινε;
Μετά την οικειοθελή αποχώρηση ενός παίκτη την προηγούμενη Δευτέρα, επέστρεψε ένας άλλος, που είχε φύγει κάποια επεισόδια πριν, έχοντας μαγειρέψει το πιο αδύναμο πιάτο. Ο Κωστής Αλεξάκης βρέθηκε κατευθείαν στο πλατό του MasterChef, χωρίς να περάσει από το σπίτι πρώτα, οπότε και οι συμπαίκτες του, τον είδαν για πρώτη φορά εκεί μετά την αποχώρησή του. Και εκεί άρχισε ο διασυρμός. Κάποιοι άρχισαν τα γιουχαρίσματα, τα ειρωνικά γέλια, τους ψιθύρους ο ένας προς τον άλλον, τα επικριτικά βλέμματα και ακούστηκαν φράσεις, όπως: “Πού νομίζεις ότι βρίσκεσαι ρε;”, “έλα μέσα” “βρε καλώς τα μάτια μου” “ψάξε δωμάτιο γιατί δε σε βλέπω καλά”, “ελπίζω να μην έχει κόκκινο χρώμα η ποδιά πάνω”, “ελπίζω να σου χρειαστεί η τύχη”. Φράσεις που ειπώθηκαν δημόσια, σε ώρα prime time, σε ένα πρόγραμμα που ενδεχομένως να το βλέπουν και παιδιά. Κι έτσι λοιπόν τα στοιχεία του reality, χρονιά με τη χρονιά γιγαντώνονται και καταλαμβάνουν τη θέση της μαγειρικής, του υγιούς ανταγωνισμού και του ευχάριστου κλίματος. Eδώ είχαμε μια ανθρωποφαγία, τον διασυρμό ενός ανθρώπου, μπροστά στα μάτια του, χωρίς περιθώρια αντίδρασης.
Ένιωσα άβολα και απογοητεύτηκα. Ό,τι κι αν τους είχε κάνει ο παίκτης αυτός, όσο κι αν τους ενοχλούσε, δέχθηκε μια στοχευμένη επίθεση, δημόσια, από όλους τους συμπαίκτες του. Πόσο άβολα είναι άραγε να πηγαίνεις σε ένα μέρος που είσαι μόνος και να νιώθεις ότι δεν σε θέλει κανείς; Όταν ζητάς να κριθείς για τη δουλειά σου, πιθανόν να σε βλέπει ο μελλοντικός εργοδότης σου και να σου συμπεριφέρονται έτσι;
Πολλοί συμπαίκτες του προτίμησαν να μιλήσουν για εκείνον δημόσια στις ιδιωτικές συνεντεύξεις, όπου κι εκεί ειπώθηκαν φράσεις που έδειχναν μίσος και θυμό, με αρκετά απειλητική διάθεση. Οφείλουμε βέβαια να πούμε πως υπήρχαν και όσοι εκδήλωσαν τα συναισθήματά τους με περισσότερη αυτοκυριαρχία και προσοχή, χωρίς να χρειαστεί να υπερβάλλουν ή να πουν μεγάλα λόγια και να μιλήσουν για μια ακόμη φορά για “τιμημένα παντελόνια”. Τι έκαναν οι κριτές και η παραγωγή για το ξεκάθαρο bullying του διαγωνιζόμενου; Τίποτα!
Προσωπικά θεωρώ πως τα συγκεκριμένα αποσπάσματα αυτής της ακραίας συμπεριφοράς προς τον Κωστή δεν θα έπρεπε να έχουν παιχτεί, καθώς έτσι καταρχάς δηλώνεται μια τεράστια ασέβεια προς το πρόσωπό του. Εφόσον οι παίκτες δεν μπορούν να αντιληφθούν μόνοι τους ποιο είναι το σωστό, δεν θα έπρεπε τουλάχιστον οι συντελεστές της εκπομπής να τον προστατέψουν; Δεύτερον, σε μία εποχή όπου το bullying στον χώρο εργασίας είναι ένα από τα πιο καίρια ζητήματα συζήτησης, γιατί το νομιμοποιούμε κατά αυτό τον τρόπο στα τηλεοπτικά προγράμματα που καταναλώνουμε; Μήπως είναι καιρός να ακούγονται περισσότερο οι πιο ήρεμες, μετριοπαθείς και υγιείς φωνές;