Γράφει η Ντιάννα Βασιλείου
Αν ξέραμε πέρσι τέτοιον καιρό ότι τώρα θα ζούσαμε στο δωμάτιο, όλα θα φωτίζονταν διαφορετικά. Οι νύχτες μας στην Αθήνα θα γίνονταν Σημαντικές. Επεισοδιακές. Απρόβλεπτες. Θαυματουργές. Πόσες περισσότερες νυχτερινές ιστορίες θα είχαμε σκηνοθετήσει για να βγάλουμε τον φετινό άνυδρο χειμώνα;
Θα χτυπιόμασταν χωρίς συμπλέγματα κι ενοχές με ανάλαφρη ποπ μέχρι σκληρό μέταλ, ηλεκτρονική, χιπ-χοπ, trap, βαριά λαϊκά, ροκ και όλα τα υποείδη τους. Θα ενσαρκώναμε το χόρεψε σαν να μη σε βλέπει κανείς. Τώρα, το τελευταίο έγινε πραγματικότητα. Χάσαμε το βλέμμα του άλλου. Κλεισμένοι σε ένα στεγανοποιημένο σπίτι – σύμπαν, χορεύουμε αδέξια, γελοία, ο καθένας μόνος του, όπως οι ήρωες στον «Αστακό» του Λάνθιμου στο δάσος.
Αν μπορούσαμε να προβλέψουμε την απότομη μεταστροφή της τύχης, οι συνήθεις συνένοχοι και τα σκηνικά της ζωής που αρχίζει μετά τις 22.00 θα αποκτούσαν μυθικές διαστάσεις. Το μικρό ξύλινο καφέ της Καλλιδρομίου, η τρύπα στη Μαβίλη που ο σερβιτόρος μοιάζει με τον Τζουντ Λο, το αφτεράδικο στον Νέο Κόσμο που παίζει την Ταμπακιέρα αυστηρά από Μοσχολιού και τον Πασατέμπο από Γεωργακοπούλου – Περπινιάδη και καπάκι την Παράξενη κοπέλα του Χιώτη.
Στη Νέα Ορλεάνη, στο ύψος της Δεινοκράτους, το ειλικρινές τζαζ μπαρ μας περιμένει κλειστό, μα έτοιμο να φωταγωγηθεί και να φωταγωγήσει κι εμάς. Όχι το σαξόφωνο του Coltrane, αλλά ο ήχος του ψυγείου τη νύχτα προσιδιάζει στην περίοδο που διανύουμε, με συστατικά την επαναληπτικότητα, την ξηρασία, την αγω(ο)νία, την ερημία. Είναι σαν να έχουμε βάλει τη ζωή μας σε ένα ταπεράκι και την περιφέρουμε, μέχρι να μας δοθεί πάλι η άδεια να την ανοίξουμε και να τη φάμε.
Όταν αυτό το παράξενο επεισόδιο ολοκληρωθεί, όταν τελειώσει η ζωή στο δωμάτιο, γρήγορα θα ξεχάσουμε τις υποσχέσεις που δίνουμε τώρα στον εαυτό μας. Οι αγαπημένοι μας νυχτερινοί αθηναϊκοί τόποι θα γίνουν μέρος μιας καθησυχαστικής ρουτίνας και θα απεκδυθούν της αίγλης που τους αναλογεί. Κάπου-κάπου τα βράδια, θα γινόμαστε μάρτυρες μικρών θαυμάτων, τα νυκτόβια πλάσματα θα ξαναβρούν τα πατήματά τους, αλλά οι περισσότεροι θα γλιστρήσουμε πίσω στην επίπεδη καθημερινότητα. Το πρώτο ανέμελο ποτό όμως, όταν είμαστε πάλι ασφαλείς – όσο μπορεί ο άνθρωπος – κι ο φόβος συρθεί στο πίσω μέρος του μυαλού, θα μας κάνει για μια στιγμή εκστατικά ευτυχισμένους.