Η καραντίνα (θεέ μου, έχω σιχαθεί αυτή την λέξη) εξ’ αιτίας της πανδημίας (κι αυτήν επίσης), μας έχει αποξενώσει από όλες σχεδόν τις κοινωνικές μας επαφές, από συγγενείς, φίλους, συνεργάτες και απλούς γνωστούς. Αυτό μας έχει κοστίσει πολύ και σε διάφορα επίπεδα, ενώ ο καθένας μας έχει την δική του πικρή ιστορία απομόνωσης να διηγηθεί. Οι πιο αδικημένοι όμως, κι αυτό οφείλουμε να το παραδεχτούμε, είναι οι γιαγιάδες και οι παππούδες. Όχι μόνο έχασαν την δυνατότητα να κυκλοφορούν, καθώς αποτελούν μια από τις πιο ευάλωτες ομάδες, έχασαν και την ευκαιρία να συναντούν τα εγγονάκια τους εξ αιτίας τόσο των περιοριστικών μέτρων μετακίνησης, αλλά και του αντικειμενικού κινδύνου που διατρέχουν. Για φανταστείτε όμως πόσα χάνουν! Ένας χρόνος στην ζωή ενός παιδιού είναι καθοριστικός, το ίδιο και στην ζωή ενός ηλικιωμένου προσώπου. Ακόμα όμως κι αν τα εγγόνια είναι έφηβοι ή ενήλικες, η επαφή με τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους είναι κάτι πολύτιμο και για τις δύο πλευρές. Πως μπορούμε να την πετύχουμε;
Πρώτο και καλύτερο: το διαδίκτυο
Αν οι παππούδες και γιαγιάδες είναι εξοικειωμένοι με τους υπολογιστές και το διαδίκτυο, τα πράγματα μπορεί να είναι αρκετά καλά. Μπορούμε να οργανώσουμε συναντήσεις μέσω zoom ή βιντεοκλήσεων είτε σε τακτική βάση, πχ μια φορά την εβδομάδα, σε σταθερή μέρα και ώρα, σαν ραντεβού, είτε να μιλάμε μαζί τους συχνότερα αν υπάρχει ο χρόνος και να έχουμε την κάμερά μας ανοιχτή να καταγράφει την καθημερινότητα της οικογένειάς μας ώστε να νοιώσουν ότι συμμετέχουν κι εκείνοι. Αν για παράδειγμα η γιαγιά συνήθιζε να έρχεται κάποια απογεύματα για καφέ αλλά και για παιχνίδι με τα εγγονάκια της, αυτό μπορεί να συνεχίσει να γίνεται, απλά μέσω διαδικτύου.
Οι ρουτίνες είναι ευλογημένες
Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι έχουν αδυναμία στις τακτικές συνήθειες. Τους αρέσει να γνωρίζουν από πριν πότε θα συμβεί κάτι ώστε να το περιμένουν και να προετοιμαστούν. Αν λοιπόν υπάρχει η δυνατότητα, μπορούμε να φτιάξουμε τέτοιες ρουτίνες για τα εγγόνια και τους παππούδες όπως για παράδειγμα το “Ραντεβού για παραμύθι” όπου η γιαγιά ή ο παππούς θα τους διαβάζει ή θα διηγείται ένα παραμύθι κάθε Σάββατο στις 5. Αν τα εγγόνια είναι μεγαλύτερα, αυτή η συνήθεια μπορεί να είναι το “Θυμάσαι τότε;” και να αφιερώσουμε την συνάντηση σε κάποια περιπέτεια ή ιστορία της οικογένειάς μας, σε κάποια φωτογραφία ή ένα αστείο βίντεο.
Στείλτε βίντεο
Αν έχετε τον χρόνο, μπορείτε να τραβάτε ένα μικρό βίντεο που και που και να το στέλνετε στους παππούδες και στις γιαγιάδες. Μπορεί να αφορά την οικογένειά σας, κάτι παράξενο που συνέβη, μια καινούρια συνταγή, προτάσεις για σειρές και ταινίες, οτιδήποτε. Δεν παίζει και σπουδαίο ρόλο το περιεχόμενο, αρκεί να νοιώθετε κοντά όπως και πριν. Εκείνοι, μόνο και που θα βλέπουν τα πρόσωπα παιδιών και εγγονών μπροστά τους, θα είναι ευτυχισμένοι.
Ζητήστε τους βοήθεια.
Όλοι ξέρουμε πόσο λατρεύουν να βοηθούν τα εγγόνια και τα παιδιά τους οι μεγάλοι. Στην Ελλάδα ιδιαίτερα, η υποστήριξη και η βοήθεια της γιαγιάς και του παππού είναι καθοριστικής σημασίας για την μέση οικογένεια. Όντας αποκλεισμένοι όμως, οι μεγαλύτεροι άνθρωποι ένιωσαν ξαφνικά ότι ξεπεράστηκε ο ρόλος τους. Αυτό δεν χρειάζεται να συμβεί. Βρείτε τρόπους να συνεχίσουν να προσφέρουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους, όπως το να ψάξουν πληροφορίες για την εργασία του εγγονιού στην ιστορία ή να στείλουν την κατάλληλη συνταγή για κάποιο φαγητό που αγαπάμε.
Στείλτε γράμματα
Παλιομοδίτικος τρόπος αλλά γνήσια συγκινητικός υπό αυτές τις συνθήκες. Αγοράστε μια φορά από το ταχυδρομείο (ώστε να μην πηγαίνετε συνέχεια) τα απαραίτητα γραμματόσημα και κάντε το συνήθεια να στέλνετε ένα γράμμα την εβδομάδα στους μεγάλους που βρίσκονται μακριά. Κάθε μέλος της οικογένειας μπορεί να βάλει κάτι μέσα στον φάκελο, όπως παιδικές ζωγραφιές, αποκόμματα ή εκτυπώσεις από ότι μας έχει τραβήξει την προσοχή και θα θέλαμε να το μοιραστούμε μαζί τους, γραπτά μηνύματα, χειροποίητες κάρτες, φωτογραφίες κλπ
Με την ελπίδα όλο αυτό να ξεπεραστεί με ασφάλεια από όλους, ας ευχηθούμε να είναι καλά οι γιαγιάδες και οι παππούδες για να ξαναρχίσουμε από εκεί που το αφήσαμε τον Μάρτιο του 2020 (και αυτές τις λέξεις τις σιχαίνομαι)