Σε ένα γήπεδο άδειο από φιλάθλους ένας εικοσάχρονος στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Πρόκειται για το πιο ιστορικό γκολ των τελευταίων χρόνων και ο χαρακτηρισμός δεν έχει καμία σχέση με τα αγωνιστικά. Ο νεαρός, σχεδόν παιδί ακόμη, είναι ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης και πανηγυρίζει την επιτυχία του με ένα εντελώς δικό του τρόπο. Φέρνει το πρόσωπο στα χέρια, είναι σα να κοιμάται, σαν κάποιος να τον νανουρίζει και μετά δείχνει ψηλά στον ουρανό. “Κάθε γκολ που βάζω θα πηγαίνει μόνο σε ένα μόνο άτομο και αυτό είναι ψηλά”, λέει στην κάμερα της Nova και δεν αντέχει. Ψελλίζει “συγγνώμη” και σπαρταράει χωρίς να μπορεί να αρθρώσει κουβέντα. Ο παριστάμενος δημοσιογράφος εξηγεί ότι αναφέρεται στην μητέρα του που έφυγε νωρίς και μετά πάει να τον αγκαλιάσει. Δεν είναι ο μόνος. Όποιος παρακολουθούσε την σκηνή, το ίδιο ακριβώς θέλει να κάνει και εκεί έγκειται η ιστορικότητα της στιγμής.
Τα δάκρυα του Εμμανουηλίδη ξεβάφουν τα οπαδικά χρώματα του πολέμου, είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να τον στηρίξουν, να του δώσουν κουράγιο, να του ψιθυρίζουν ότι βρίσκονται στο πλευρό του. Σε ένα χώρο όπου ακόμα και οι θρίαμβοι της εθνικής μπορούν να αποτελέσουν πεδίο εντονότατων αντιπαραθέσεων, ίσως για πρώτη φορά ξεπερνιούνται σε τόσο εύρος οι αντιθέσεις. Οι διαδικτυακές οπαδικές σελίδες των φίλων του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, όλων των ομάδων, προσπέρασαν τις ειδήσεις για τα συστήματα, τις μεταγραφές και τα παράπονα για να πουν “μπράβο μικρέ” και έτσι αυτός ο μικρός γίνεται πιο μεγάλος από
ότι περίμενε όταν απελευθέρωνε τα δάκρυα του.
Το αποκορύφωμα ήρθε με την εφημερίδα “Κόκκινος Πρωταθλητής” που, ακολουθώντας τον κανόνα των οπαδικών εντύπων, συνήθως αποφεύγει τις θετικές αναφορές στον Παναθηναϊκό και τους ανθρώπους του. “Έβαλε γκολ στις καρδιές μας”, έγραψε με τεράστια γράμματα, αφιερώνοντας στον “αντίπαλο” νεαρό ολόκληρο το πρωτοσέλιδο της.
Το σύνθημα του πολιτισμού συνάντησε άμεση ανταπόκριση. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού έδωσαν με τη σειρά τους συγχαρητήρια, ακολούθησαν οι υπόλοιποι.
Ήταν σαν να τελειώνει ένας πόλεμος και οι εμπλεκόμενοι μαζεύονται γύρω από τη φωτιά και αρχίζουν να λένε ιστορίες για τα πρόσωπα που τους λείπουν και στο τέλος ο ένας να αγκαλιάζει τον άλλον. Κάτι αντίστοιχο έγινε τα Χριστούγεννα του 1914 στο Δυτικό Μέτωπο. Βρετανοί και Γερμανοί στρατιώτες βγήκαν από τα χαρακώματα και τραγούδησαν μαζί χριστουγεννιάτικα τραγούδια, στο τέλος αγκαλιάστηκαν. Φυσικά ο πόλεμος συνεχίστηκε, όπως θα συνεχιστούν και ποδοσφαιρικές συγκρούσεις. Όμως, όταν κάποιος θα φωνάξει κάποιο προσβλητικό σύνθημα κατά αντιπάλου, ιδιαιτέρως αν σχετίζεται με αγαπημένο του πρόσωπο, θα βρεθούν αυτοί που θα ζητήσουν σεβασμό. Αν είναι περισσότεροι από ότι συνήθως, θα το χρωστάμε στον Εμμανουηλίδη.