Η Γεωργία Νταγάκη είναι ένα αεράκι στην αυλή του τραγουδιού, μπορεί να σε νανουρίσει στους χτύπους της καρδιάς της, αλλά επειδή έχει μέσα της και μία τίγρη άγρια λιμασμένη, ταρακουνάει το σύμπαν, σκορπίζει τόσο ηλεκτρισμό που μπορεί να φωταγωγήσει το σπίτι του Rising Sun στην νέα Ορλεάνη. Επίσης κάνει τα ποτάμια να γυρίσουν, γίνεται σύννεφο, βροχή που πέφτει, το ξέρουν πια όλοι πως οι νότες της μπορούν να πειράξουν τον καιρό.
Όταν σε πρωτοείδα, φαντάστηκα ότι όταν ήσουν παιδί, πίσω υπήρχαν άγρια βουνά κι εσύ τραγουδούσες ενώ ο αέρας σου έπαιρνε τα μαλλιά. Έλα όμως που μεγάλωσες στην Αθήνα! Πως προέκυψε η λύρα;
Γεννήθηκα στην Αθήνα από γονείς Κρητικούς. Ωστόσο οι καταβολές αλλά και τα βιώματα μου ήταν τόσο έντονα που αφομοιώθηκαν αυτόματα και με καταλυτικό τρόπο και σ’ εμένα και στην αδερφή μου, από πολύ μικρή ηλικία. Οι γονείς μου, λόγω της δουλειάς του πατέρα μου, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Κρήτη μετά το γάμο τους και να εγκατασταθούν για αρκετά χρόνια στην Αθήνα.
Η μητέρα μου με μύησε στον ‘’κόσμο’’ της Κρήτης, στα ήθη, στα έθιμα, στις γεύσεις και στις μουσικές του νησιού. Ήταν αυτό που λέμε σκληροπυρηνική! Έτσι λοιπόν από τεσσάρων χρονών άρχισα διακαώς να αναζητώ να μάθω τι συμβαίνει γύρω από αυτό το όργανο που ονομάζεται λύρα, μέχρι που το έπιασα στα χέρια μου και από τότε δεν έφυγε ποτέ.
Θυμάσαι το πρώτο τραγούδι που έπαιξες μπροστά σε κόσμο;
Ναι, ήταν ένα κρητικό τραγούδι- συρτό, του Γεώργιου Κουτσουρέλη το Άρωμα.
Όταν πήρες την απόφαση να ασχοληθείς επαγγελματικά με το τραγούδι πως φανταζόσουν ότι θα σε έβρισκε το 2020;
Σίγουρα σε καλύτερη κατάσταση απ’ ότι με βρήκε! Ανήκω στη γενιά των ανθρώπων που βίωσαν τη δεκαετία της οικονομικής κρίσης (που αν ήταν κρίση λιγότερο θα κράταγε) στα πιο δημιουργικά τους χρόνια, με αποτέλεσμα και για μένα αλλά και για τους περισσότερους καλλιτέχνες, να ζοριστούμε στο μέγιστο βαθμό.
Ο στόχος εκεί ήταν να προσπαθήσουμε να προσαρμοστούμε σε μια νέα οικονομική συνθήκη και πραγματικότητα. Το κάναμε, προσαρμοστήκαμε, αντέξαμε.
Και ενώ όλα έδειχναν ότι σιγά σιγά άρχισε κάπως να ξεπερνιέται όλο αυτό, έρχεται ο κορονοϊός! Όλοι μας από τον περασμένο Μάρτη περνάμε πολύ δύσκολα είμαστε σ ΄ ένα επάγγελμα που πλήττεται ξανά και πάλι με δραματικό τρόπο.. Όχι μόνο οικονομικά αλλά και ψυχικά. Μας λείπει η σκηνή. Εκεί ανήκουμε. Διακρίνω μια απέραντη θλίψη στα μάτια των συναδέλφων μου ακόμα και όταν τα ίδια τα πρόσωπά τους χαμογελούν.
Προσπαθήσαμε με πολύ προσοχή και τηρώντας όλα τα μέτρα να πραγματοποιήσουμε κάποιες συναυλίες το καλοκαίρι που μας πέρασε, αλλά το σκηνικό άλλαζε από μέρα σε μέρα, η ενημέρωση προς εμάς και τα γραφεία μας ήταν ανύπαρκτη με αποτέλεσμα να ακυρωθεί το 90% της δουλειάς μας επί της ουσίας. Δε ξέραμε που πηγαίνουμε.
Ωστόσο, πάντα πίστευα ότι με λίγη καλύτερη μεταχείριση και στήριξη από την ίδια την πολιτεία και το κράτος, όλα θα ήταν διαφορετικά. Είναι λοιπόν οξύμωρο, ως χώρα, αυτό που προάγουμε προς τα έξω να είναι το πνεύμα και ο πολιτισμός ενώ εδώ, μέσα στα σύνορα, να αδιαφορούμε γι’ αυτόν και τις βασικές ανάγκες του.
Σίγουρα κοιτώντας πίσω, κανείς καλλιτέχνης με αξίες και ήθος δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι μετά τα τόσα χρόνια σπουδών και επένδυσης στη δουλειά του, θα είχε αυτή την αντιμετώπιση όπως έχει τούτες τις μέρες. Και δεν μιλώ μόνο για την στήριξη στο οικονομικό κομμάτι αλλά πρωτίστως για το ηθικό του πράγματος. Μια πιο καλή αντιμετώπιση και ενημέρωση. Μια προσπάθεια να διασωθούμε εμείς και οι συνεργάτες μας. Γιατί πάντα ο τελευταίος τροχός της αμάξης και πάντα στα δύσκολα οι καλλιτέχνες βρισκόμαστε δια μαγείας, εκτός κάδρου. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει.
Φωτογραφία: Δέσποινα Ζητάκη
Προέκυψαν ποτέ δελεαστικές προτάσεις για να ξεστρατίσεις, είχες ποτέ αισθανθεί την πίεση και να διαλέξεις πιο εύκολο ή έστω διαφορετικό δρόμο;
Ο πιο δύσκολος δρόμος είναι αυτός στον οποίο εσύ αποφασίζεις για σένα. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ήμουν από τους ανθρώπους που δεν είχαν κρίση ή άφηνα του άλλους να αποφασίζουν για μένα. Αυτό πολλές φορές μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα στη δουλειά μας. Όλοι έχουν γνώμη και άποψη και προσπαθούν να σε κάνουν να την υιοθετήσεις. Τι νόημα έχει όμως;
Πίεση ωστόσο δεν δέχτηκα να αναλάβω μια δουλειά που δεν μου αρέσει καθόλου ή που δεν συμφωνώ αισθητικά με αυτή. Από την αρχή την απέρριπτα. Υποχωρήσεις και συμβιβασμούς έκανα κάνω και θα κάνω. Χωρίς όμως να προσβάλω ή να παρεκκλίνω από αυτό που μου λέει η διαίσθηση, η λογική μου και η αισθητική μου. Από νωρίς κατάλαβα ότι αν κάτι δεν μου αρέσει να το κάνω καλύτερα να το αφήσω. Είμαι πολύ κακή στο να υποκρίνομαι άλλωστε.
Στον κατάλογο των συνεργασιών σου υπάρχουν ίσως τα πιο μεγάλα ονόματα στο χώρο του τραγουδιού που έχεις επιλέξει. Είχες κάποιον απ’ αυτούς αφίσα στο δωμάτιο σου;
Δεν έχω αφίσα, έχω κρατήσει όμως όλα τα e-pass των συναυλιών μου όλα αυτά τα χρόνια, και από την Ευρωπαϊκή περιοδεία μας με τον Eric Burdon.
Είσαι δίπλα στον Eric Burdon και παίζεις το Τhe Ηouse of the Rising Sun με τη λύρα. Όταν ακούς το χειροκρότημα του κόσμου ευλογείς την τύχη ή τις ικανότητες σου;
Τυχερή δεν αισθάνθηκα πολλές φορές σε σχέση με τη δουλειά. Μπορεί κάποια πράγματα να ήρθαν ξαφνικά και αναπάντεχα, όπως η συνεργασία μου με τον Burdon ή και ο δίσκος μου και τα live μου στο εξωτερικό, ωστόσο, γενικά έχει γίνει και γίνεται συνεχώς αρκετή δουλειά τόσο από μένα όσο και από τους συνεργάτες μου. Επίσης, σε όλα αυτά, όπως λέγαμε και πριν, παίζουν σημαντικό ρόλο οι επιλογές που έχε κάνει κανείς εξ’ αρχής. Αν εγώ δηλαδή ήμουν στα μπουζούκια και έβγαζα τρελά χρήματα οκ… Αλλά σίγουρα δεν θα γνώριζα τον Burdon στα μπουζούκια.
Υπάρχει μια στιγμή σε κάποια συναυλία που την διηγείσαι και σου έρχεται κόμπος στο λαιμό;
Η πιο πρόσφατη στιγμή που θυμάμαι ήταν το καλοκαίρι που μας πέρασε όπου πραγματοποιήσαμε με τον Δημήτρη Ζερβουδάκη μια μεγάλη συναυλία στην Τεχνόπολη και μόλις βγήκα στη σκηνή είδα όλο τον κόσμο να φοράει μάσκες. Ήταν ένα πολύ περίεργο συναίσθημα. Υπήρχε μια τρομερή ενέργεια στον χώρο. Από τη μια το θέαμα να βλέπεις τον κόσμο έτσι, με τις μάσκες. Ήταν τόσο περίεργο αλλά παράλληλα και τόσο ενθαρρυντικό που ο κόσμος αψήφησε τον φόβο, πειθάρχησε στα μέτρα και όλοι μαζί ενώθηκαν απέναντι σου γιατί διψούσαν να λυτρωθούν από η μουσική. Ένιωσα ξανά την πίστη πως βρισκόμουν μπροστά τους στη σκηνή για να δημιουργήσω κάτι όμορφο γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Το οφείλω σε μένα και σ’ αυτούς. Όπως όταν πρωτοξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μουσική.
Ο ακροατής των συναυλιών σου βλέπει να ανεβαίνει στο πάλκο ένα αερικό που με την πρώτη νότα μεταμορφώνεται σε αετό που εφορμά και μετά ξανασηκώνεται. Τι συμβαίνει μέσα σου;
Αν μπορώ να σας το μεταφράσω με λέξεις είναι πως πάνω στη σκηνή νιώθω πως εξελίσσεται μια ιστορία. Σαν μια ταινία. Με αρχή μέση και τέλος. Κάθε βράδυ η ιστορία αυτή αλλάζει. Αλλά πάντα η ουσία μένει ίδια. Η ανάγκη για αγάπη, αλήθεια και πάθος για τη ζωή.
Έχει έρθει η ώρα να φιλιώσεις με την τίγρη σου ή μισιόσαστε ακόμη;
Με ρωτάς αν θέλω …;!
Υπάρχει κάποιος στίχος που τον τραγουδάς και νιώθεις ότι απευθύνεται σε συγκεκριμένο άνθρωπο/ανθρώπους;
Υπάρχει ένα τραγούδι συγκεκριμένα μια διασκευή του τραγουδιού Our Darkness της Anne Clark τους Ελληνικούς στίχους έγραψε ο Γιάννη Πλιάγκος και θα βρίσκεται στον δίσκο ‘’Pathos’’ που θα κυκλοφορήσει σύντομα. Ανάμεσα στους στίχους λέει:
…΄΄ Το πάθος για το κορμί, το πάθος για τη ζωή, το πάθος για λίγο ακόμα για παραπάνω για πιο πολύ. Τώρα πια δε φοβάμαι το βράδυ, απέμεινε μόνο να με τυλίγει το δικό μας σκοτάδι΄΄
Με αυτό το τραγούδι νιώθω ότι ο άνθρωπος έχει τη δύναμη και μπορεί να αλλάξει τον τρόπο και την πορεία της ίδιας της κοινωνίας, αφού ο ίδιος παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι της.
Που μπορεί να σε ακούσει κάποιος στις συνθήκες του λοκ ντάουν;
Μπορεί να ακούσει τα τραγούδια μου είτε στο Youtube είτε στο spotify.
Είμαστε ωστόσο εν αναμονή της έκδοσης της καινούργιας μου δισκογραφικής δουλειάς ‘’Pathos’’ η οποία είναι σχεδόν έτοιμη και μέσα στο επόμενο διάστημα θα κυκλοφορήσει και ως ψηφιακό αλλά και ως φυσικό προϊόν.
Εύχομαι σύντομα όμως να ανταμώσουμε σε κάποιο live. Ανυπομονώ γι’ αυτό.
Καλή λευτεριά, θετική σκέψη και αγάπη.
Από την φωτογράφιση του καινούργιου της δίσκου “Pathos” Φωτογραφία: Δέσποινα Ζητάκη