Του αρέσουν τα παιχνίδια. Παίζει σπουδαίους ρόλους στο θέατρο, μπαινοβγαίνει στην τηλεόραση, τελευταία προσπαθεί να μεταφέρει την θεατρική μαγεία στην οθόνη, πετάγεται μέχρι την Κίνα για το γύρισμα μιας ταινίας… Όταν ήταν μικρός δεν ευχήθηκε να συμβεί τίποτα από αυτά, αλλά οι καλές νεράιδες ήξεραν ότι το μέλλον του δεν βρίσκεται στην δικηγορία.

Παίρνουμε τα πράγματα από την αρχή. Γεώργιος Μοθωναίος, ο παππούς σου. Άκουσα από Ζακυνθινούς ότι ήταν μεγάλη μορφή. Τι θυμάσαι;

Δυστυχώς δεν τους πρόλαβα ζωντανούς, ούτε τον παππού μου, ούτε τον αδερφό του, το γιατρό. Με συνόδευε ανέκαθεν η μνήμη του μέσα από ιστορίες και αφηγήσεις για εκείνον. Είναι ένα ανεκτίμητο και παρεξηγημένο, ίσως, για τη γενιά μου, συναίσθημα η υπερηφάνεια για την οικογένεια και τις ρίζες, που έχω αρχίσει τα τελευταία χρόνια να ανακαλύπτω την αξία του.  Κι επειδή οι Ζακυνθινοί φημίζονται και για την τρέλα τους, το χιούμορ δεν έλειπε ποτέ από καμία αφήγηση. Θυμάμαι μια χαρακτηριστική ιστορία για την περίοδο λίγο πριν πεθάνει που είχε συμφωνήσει με το φίλο του τον Μπελούση, διανοούμενο του νησιού πώς θα ειδοποιούσαν ο ένας τον άλλον, ανάλογα ποιος θα έφευγε πρώτος, για τη μετά θάνατον ζωή. Είχαν αποφασίσει ότι θα έκαναν μια λάμπα να ανάψει στο σαλόνι.

Ποια ήταν η στιγμή που άναψε η φωτιά του καλλιτέχνη και είπες “εγώ θα γίνω ηθοποιός”;

Άργησα πολύ! Άφησα τη Νομική για μια μόνο μέρα, για να παρακολουθήσω ένα μάθημα θεάτρου, εντελώς τυχαία, λόγω μιας φίλης, της Νάντιας Κοντογεώργη, που ενδιαφερόταν και με παρέσυρε κι εμένα. Μετά από λίγο έδωσα εξετάσεις και έγινα δεκτός, πράγμα που θεώρησα μια απλή σύμπτωση, και την επομένη της αποφοίτησής μου δούλευα κιόλας στο Εθνικό, αντιμετωπίζοντας το και πάλι ως τυχαίο γεγονός. Είμαι άνθρωπος που αργεί στη συναισθηματική επεξεργασία των γεγονότων κι όσο βρίσκομαι σε ροή δεν το κάνω καθόλου, απλώς ακολουθώ το κύμα. Νομίζω, η πρώτη στιγμή που είπα “έχω γίνει ηθοποιός” ήταν το 2009 όταν λόγω ενός ατυχήματος αναγκάστηκα να κάνω για λίγους μήνες αποχή από το θέατρο, ενώ μέχρι τότε εργαζόμουν ασταμάτητα.

Πώς σπουδάζεται η  ηθοποιία; Τι θυμάσαι από την Σχολή;

Τελείωσα το Θέατρο Τέχνης, αλλά από την πρώτη μέρα της αποφοίτησής μου ξεκίνησα να δουλεύω στο Εθνικό θέατρο, γι’ αυτό με θεωρούν παιδί του Εθνικού. Θυμάμαι ελάχιστα από τις σπουδές, ήμουν μικρός και δεν μπορούσα να επεξεργαστώ τα δεδομένα. Θεωρώ μεγάλη τύχη την πρώτη μου παράσταση, τον “Ηλίθιο” του Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθηνού στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, που λειτούργησε ως μεταπτυχιακό για μένα. Οι πρόβες κράτησαν συνολικά πάνω από εννέα μήνες και μου έδωσαν την ευκαιρία να εξασκήσω πολλά από τα εργαλεία της υποκριτικής. Νομίζω πως στην Ελλάδα, συγκριτικά με άλλες χώρες, οι ηθοποιοί βγαίνουμε από τις σχολές έχοντας μια πολύ γενική και αφηρημένη αίσθηση περί υποκριτικής και καλούμαστε ουσιαστικά να μάθουμε τα περισσότερα στην πράξη, πάνω στη δουλειά.

Ένας νέος επαγγελματίας ηθοποιός πόσο κινδυνεύει πραγματικά από τα κυκλώματα; Μήπως είναι ένας μύθος που τελικά βολεύει τους ατάλαντους;

Δε συνάντησα κανένα τέτοιου τύπου κίνδυνο στην πορεία μου ως τώρα. Ο μόνος μου εχθρός υπήρξε ο εαυτός μου, όταν δεν πίστευα αρκετά σε αυτόν.

Μαθήτευσες και συνεργάστηκες με κάποια από τα ιερά τέρατα της υποκριτικής. Επιβεβαίωσαν τον μύθο, τον υποβάθμισαν, ή στα μάτια σου έγιναν ακόμη πιο σπουδαίοι;

Έχω σταθεί πραγματικά τυχερός στις συνεργασίες μου ως τώρα. Είμαι παρατηρητής από μικρός, αυτό μου άρεσε, αυτό ήταν το καταφύγιο μου, η ασφαλής μου ζώνη, να γίνομαι “αόρατος” και να παρακολουθώ τους μεγάλους γύρω μου. Ακόμη και ο πιο παράξενος άνθρωπος, από κοντά δίνει απίστευτη τροφή για παρατήρηση. Όσο πιο ιδιότροπος, τόσο καλύτερα. Αυτή η νοοτροπία νομίζω πως με έχει βοηθήσει πολύ στο να μην καταρρεύσουν οι προσδοκίες μου για τους άλλους. Τρελαίνομαι όταν ανακαλύπτω τον απλό άνθρωπο πίσω από το μεγάλο ηθοποιό ή σκηνοθέτη.

Έχεις παίξει ποτέ μπροστά σε ελάχιστους θεατές, αλλά να το ευχαριστήθηκες;

Έχω παίξει μια από τις αγαπημένες μου παραστάσεις ως τώρα, τις Βάκχες σε σκηνοθεσία του Έκτορα Λυγίζου, στο υπόγειο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου που έτσι κι αλλιώς έχει πολύ μικρή χωρητικότητα. Η επαφή ήταν τόσο άμεση με τους θεατές που ένιωθα κυριολεκτικά την ανάσα τους. Ήταν απίστευτο. Σαν να παίζαμε μαζί. Έπαιρνα τόσο πολύ από την ενέργεια τους που νομίζω πως κάθε μέρα ήταν κυριολεκτικά εντελώς άλλη παράσταση.

Έχει συμβεί το αντίθετο; Μέγα πλήθος, αλλά να μη νιώθεις καλά;

Μου έχει τύχει και το ανάποδο, ναι. Όπως σε κάθε δουλειά δεν είναι δυνατόν να σε δικαιώνει πάντα απόλυτα το αποτέλεσμα αλλά κι αυτό είναι μια ευκαιρία να εξασκήσεις άλλα εργαλεία, με κυριότερο την υπομονή.

Στην τηλεόραση εμφανίστηκες στην “Τελευταία Παράσταση” υποδυόμενος τον αδερφό της Έλλης Λαμπέτη. Έκτοτε την νιώθεις σαν συγγενικό πρόσωπο ή ήταν απλά ένας ρόλος;

Ήταν η πρώτη μου δουλειά το 2006 πριν καν τελειώσω επίσημα τη σχολή και μάλιστα νομίζω πως από τις πρώτες σκηνές που γυρίσαμε ήταν αυτή του θανάτου μου. Περνάω από τη Δελφών που βρίσκεται η προτομή της κι όταν δεν έχει πολύ κόσμο γύρω, πάντα της χαϊδεύω το μάγουλο.

Η τηλεόραση είναι τέχνη ή επιβίωση;

Με γοητεύει πολύ η τηλεόραση και βοηθάει και στην επιβίωση.

Δύο προτάσεις για το βραβείο Χορν. Το βάρος του ονόματος και της πιθανής βράβευσης βοηθούν ένα νέο ηθοποιό ή τον αγχώνουν με συνέπεια να περιορίζει αντί να απλώνει την υποκριτική του;

Για μένα ήταν μεγάλη χαρά και τιμή, ειδικά την πρώτη φορά που ήμουν στα τρία πρώτα χρόνια της δουλειάς. Εργαζόμουν όμως και πριν και μετά, αδιαλείπτως και ασχέτως υποψηφιοτήτων. Συνειδητοποιώ εκ των υστέρων, όπως έλεγα και πριν, πως επέλεξα αυτή τη δουλειά για να ξεφύγω από τη διάκριση. Ήμουν πάντοτε ο πρώτος μαθητής στην τάξη και με “κυνηγούσαν” τα βραβεία. Για κάθε ηθοποιό έρχεται μια στιγμή που σπάει το “καλούπι” του και ανοίγει απόλυτα, δίχως φόβο κρίσεων και άλλων περιοριστικών παραγόντων. Κι όταν αυτό κατακτηθεί, συνήθως δεν υπάρχει πισωγύρισμα.

Αυτό που είπες μοιάζει με κινέζικο γνωμικό. Αλήθεια, πώς βρέθηκες στη Σαγκάη;

Ήμουν πάντα σε επαφή με το εξωτερικό και με ενδιέφερε, γιατί μιλάω τρεις ξένες γλώσσες από πολύ μικρός – φιλοδοξούσα να ασχοληθώ με το διπλωματικό σώμα, εξ ου και η Νομική. Είχα ατζέντη στο Λονδίνο και έπαιρνα μέρος σε casting στέλνοντας self-tapes από το σαλόνι του σπιτιού μου. Λίγο πριν μου γίνει η εν λόγω πρόταση, έλεγα στον εαυτό μου και σε φίλους πως θα ‘θελα πραγματικά να χτυπήσει το τηλέφωνό μου και να μου πουν πως με θέλουν για κάτι, έτσι απλά. Λίγες βδομάδες μετά δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Έλληνα πρόξενο στη Σαγκάη, ο οποίος είχε γράψει το σενάριο για μια ερωτική ιστορία μιας Κινέζας και ενός Έλληνα και αναζητούσε τον ηθοποιό. Είπα αμέσως ναι, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μπορεί ο ίδιος άνθρωπος τη μια μέρα να είναι ηθοποιός στη Σανγκάη, την δεύτερη να βρίσκεται στο Εθνικό Θέατρο για να παίζει Ίψεν και την επόμενη να συμμετέχει σε μία πρωινή εκπομπή;

Μπορεί! Και πρέπει, αν το θέλει! Νομίζω πως πρόκειται για εντελώς διαφορετικές λειτουργίες. Χρησιμοποιεί κανείς κυριολεκτικά άλλες περιοχές του εγκεφάλου, γίνονται διαφορετικές συνάψεις. Άλλες οι επικοινωνιακές απαιτήσεις μιας πρωινής εκπομπής και άλλες εκείνες μιας παράστασης. Μου αρέσει να δοκιμάζω και να δοκιμάζομαι σε διαφορετικά πεδία και προσπαθώ να μη στέκομαι σε taboo και κοινωνικά στερεότυπα.

Αν ανέθεταν σε εσένα τη δημιουργία ενός πρωινού, τι θα έκανες; Με ποιους;

Πολύ τιμητική έστω και η υποψία της πρότασης, αλλά βλέποντας τα πράγματα εκ των έσω φέτος, έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι το μεγάλο βαθμό δυσκολίας που έχει η προετοιμασία μιας εκπομπής που σε κάποιους απ’ έξω μπορεί να φαντάζει το πιο απλό πράγμα. Θα αναγκαστώ να αρνηθώ την πρόταση σας, τουλάχιστον για φέτος!

Η Μεγάλη Χίμαιρα, μετά την τεράστια θεατρική επιτυχία έρχεται στο σπίτι μας μέσω streaming. Αξίζει τον κόπο να την δούμε ή θα περιοριστεί η μαγεία της παράστασης;

Όταν προβλήθηκε πέρυσι το Μάρτιο, στην αρχή της καραντίνας, μια μαγνητοσκόπηση της παράστασης, την οποία παρακολούθησαν μέσα σε 24 ώρες πάνω από 100.000 θεατές, ήμουν επιφυλακτικός και μουδιασμένος. Είχα κι εγώ το φόβο μήπως χανόταν η μαγεία, που οφειλόταν όμως εντέλει, νομίζω, σε προσωπικές ανασφάλειες. Το τωρινό εγχείρημα είναι ένα νέο είδος, ένα υβρίδιο θέατρου και σινεμά, η τηλε-σκηνοθεσία γίνεται ζωντανά με έξι κάμερες και ένα γερανό και θα είναι απολύτως ζωντανή ανταλλαγή ημών από το θέατρο και υμών από το σπίτι. Έχω ήδη δει στην πρόβα σκηνές στις οποίες δε συμμετέχω μπροστά από το μόνιτορ και έχω την αίσθηση πως θα γίνει κάτι πραγματικά μαγικό υπό την έννοια ότι γεννιέται ένα νέο είδος τέχνης θα τολμήσω να πω.

@oneofusgr

If you're here, you're one of us!