Πολλοί είναι οι συγγραφείς που όταν ξεκινούν ένα βιβλίο, οι κρουνοί της έμπνευσής τους ανοίγουν και γράφουν το πόνημά τους από την αρχή ως το τέλος τους χωρίς διακοπή ή πισωγυρίσματα. Υπάρχουν όμως και άλλοι που χρειάζονται πολύ περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσουν ένα βιβλίο, είτε γιατί η έρευνά τους είναι πολύ εκτενής, είτε γιατί κολλάνε σε κάποιο σημείο και δεν μπορούν να συνεχίσουν, είτε για πολλούς και διάφορους άλλους προσωπικούς τους λόγους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το αποτέλεσμα θα είναι κατώτερο ή ότι οι αναγνώστες θα το αγαπήσουν λιγότερο, όσο καιρό κι αν πήρε αν γραφτεί.
Ας δούμε μερικά τέτοια βιβλία:
Όσα παίρνει ο άνεμος, της Margaret Mitchell (10 χρόνια)
Της Margaret Mitchell της πήρε μια δεκαετία για να ολοκληρώσει το βιβλίο της αυτό που κέρδισε Pulitzer, υπάρχουν όμως ένας δυο λόγοι για τους οποίους συνέβη αυτό. Αρχικά ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο αυτό από βαρεμάρα όσο ανάρρωνε από έναν τραυματισμό στον αστράγαλο. Το γεγονός επίσης ότι δεν είχε πει σε κανέναν ότι το έγραφε, πιθανά συνέβαλε στο ότι δεν αφιέρωνε τον ανάλογο χρόνο για γράψιμο. Για την ακρίβεια η Mitchell στην πραγματικότητα δεν είχε καμία πρόθεση να το εκδώσει και κατέληξε να το κάνει με απροθυμία.
Η σύντομη θαυμαστή ζωή του Όσκαρ Γουάο, του Junot Diaz (10 χρόνια)
Ο Junot Diaz είναι ένας ακόμα κάτοχος Bραβείου Pulitzeρ που χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια για να το τελειώσει. Για την ιστορία του αγοριού Oscar De León, ο Diaz δούλευε καθημερινά για πέντε χρόνια αλλά είχε καταφέρει να φτάσει μόνο στην 75η σελίδα, χωρίς να μπορεί να πάει παρακάτω. Εγκατέλειψε την ιδέα για λίγο, αλλά επέστρεψε σε αυτήν, δίνοντας άλλα πέντε χρόνια στο πόνημά του, ώσπου το τελείωσε. Παρόλα τα προβλήματα που αντιμετώπισε ο συγγραφέας, το βιβλίο, όταν τελικά εκδόθηκε, κέρδισε αμέτρητα βραβεία.
No Great Mischief, του Alistair MacLeod (13 χρόνια)
Ο Καναδός συγγραφέας και ακαδημαϊκός Alistair MacLeod ήταν περισσότερο γνωστός για τα υπέροχα διηγήματά του που έχουν εκδοθεί στις δύο συλλογές The Lost Salt Gift of Blood και As Birds Bring Forth the Sun and Other Stories. Όταν άρχισε να γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα, χρειάστηκε 13 χρόνια για να το ολοκληρώσει. Αυτό συνέβη κυρίως γιατί ο MacLeod ήταν τελειομανής. Είχε μια συνήθεια να γράφει μια και μοναδική πρόταση την φορά και ύστερα να την ξαναδιαβάζει και να την ξαναδιαβάζει ώσπου να βεβαιωθεί ότι όλες οι λέξεις ήταν “απόλυτα σωστές”. Η συνήθεια αυτή προφανώς έπαιξε τον ρόλο της στην καθυστέρηση της διαδικασίας. Δυστυχώς ο MacLeod πέθανε πριν να προλάβει να γράψει ένα ακόμα μυθιστόρημα, το No Great Mischief πήρε πάρα πολλά βραβεία και επαίνους.
Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών, του J. R. R. Tolkien (12-17 χρόνια)
Ένας συγγραφέας που είναι πασίγνωστος για τον αργό τρόπο που έγραφε, ήταν ο J. R. R Tolkien, που χρειάστηκε τρία περίπου χρόνια να γράψει το Hobbit. Μετά την μεγάλη του επιτυχία, ο εκδότης ζήτησε από τον συγγραφέα να γράψει την συνέχεια, έργο το οποίο ξεκίνησε στα 45 του χρόνια. Η ιστορία αυτή, το εμβληματικό και υπεραγαπημένο The Lord of the Rings, δεν κατάφερε να εκδοθεί παρά μόνο όταν εκείνος έγινε 63 ετών. Ο λόγος αυτής της τόσο καθυστερημένης διαδικασίας είναι κυρίως το γεγονός ότι συνέχιζε ο ίδιος να έχει μια ενεργή ακαδημαϊκή καριέρα. Επίσης είχε εγκαταλείψει το βιβλίο για περισσότερο από ένα έτος, κάπου γύρω στο 1943. Ακόμα όμως και όταν το τελείωσε, συνέχισε αν κάνει διορθώσεις πριν τελικά καταλήξει με τις 9250 σελίδες του χειρόγραφού του. Φυσικά στην πορεία υπήρξαν προβλήματα με τους εκδότες που καθυστέρησαν την έκδοσή του, που έγινε τελικά σε τρία διαφορετικά βιβλία.
Sphere, του Michael Crichton (20 χρόνια)
Αν δεν γνωρίζετε τον Micheal Crichton, θα σας πούμε ότι έχει γράψει το Jurassic Park. Ο ίδιος μετράει το στάδιο της έρευνας και της προετοιμασίας ως μέρος της συγγραφικής διαδικασίας. Επειδή λοιπόν ο ίδιος δίνει μεγάλη σημασία στην προετοιμασία αυτή, τα πέντε χρόνια που του πήρε για να γράψει το Disclosure και τα οκτώ για να τελειώσει το Jurassic Park, δεν θεωρούνται πολλά με τα δικά του στάνταρ. Το βιβλίο του Sphere όμως, χρειάστηκε λιγάκι περισσότερο να το τελειώσει. Το ξεκίνησε, έφτασε μέχρι σχεδόν στο τέλος και το παράτησε διότι δεν μπορούσε να κλείσει την ιστορία ικανοποιητικά. Το ξανάπιασε 20 χρόνια αργότερα και το τελείωσε σε δύο μήνες.