Όταν ήμασταν μικροί, η μόνη επαφή που είχαμε με το Halloween ήταν ιστορίες με τους Χιούη-Λιούη-Ντιούη. Ντύνονταν φαντάσματα και τρόμαζαν τον Ντόναλντ, αλλά ο μεταφραστής μας έλεγε ότι όλα αυτά συνέβαιναν στο αμερικανικό καρναβάλι όπου απλώς αντικαθιστούσαν τις σερπαντίνες με φωτισμένες κολοκύθες.
Είχαμε όμως επαφή με τα φαντάσματα, τα οποία ήταν ντόπιας παραγωγής και μάλιστα γνωρίζαμε τον τόπο κατοικίας τους: Το φοβερό και τρομερό Κοκκινόσπιτο που δέσποζε στην απόκοσμη περιοχή του Πισκοπειού!
Οι τελετές πρόωρης ενηλικίωσης επέβαλαν την επίσκεψη στο σπίτι του τρόμου και οι πιο τολμηροί την επιχειρούσαν αφού έπεφτε το σκοτάδι και έβγαιναν βόλτα οι νυχτερίδες. Δεν υπήρχαν μόνο αυτές στα άδεια δωμάτια με τα ξύλινα πατώματα και τις ζωγραφισμένες οροφές. Κάθε βήμα συνοδευόταν από απόκοσμα τριξίματα, τα παράθυρα έκλειναν απότομα με θόρυβο που έμοιαζε με γέρικη κραυγή, τα χέρια πάγωναν σαν κάποιος ξένος να τα άγγιζε, οι περισσότεροι ορκίζονταν ότι άκουγαν ένα απόκοσμο παιδικό γέλιο που κατέληγε σε οδυρμό. “Έρχεται η μικρή Αννούλα” ακουγόταν μια τρεμάμενη φωνή και αυτό ήταν το σύνθημα για τρεχαλητά εγκατάλειψης της επιχείρησης και βαριές ανάσες που διαρκούσαν μέχρι τα πρώτα φώτα.
Η ονομαστή δημοτική βιβλιοθήκη μας έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για την μικρή Αννούλα, για χάρη της οποίας γνωρίσαμε τον Καραγάτση και την Μεγάλη Χίμαιρα. Είναι η ιστορία της νεαρής Γαλλίδας Μαρίνας Μπαρέ η οποία ερωτεύεται τον Γιάννη Ρεΐζη, έναν Kασιώτη καπετάνιο που πλέον ζει στο Πισκοπειό της Σύρας. Τον ακολουθεί στο νησί και μετά τον πρώτο καιρό της ευτυχίας που ολοκληρώνεται με την γέννηση της Αννούλας, έρχεται η απόλυτη δυστυχία. Η οικογένεια Ρεΐζη καταστρέφεται οικονομικά, η Μαρίνα ερωτεύεται τον αδερφό του άντρα της, περιμένει το παιδί του, μια άγρια νύχτα η μικρή Αννούλα πεθαίνει από πνευμονία, ο εραστής αυτοκτονεί από τύψεις, τον ακολουθεί μετά από λίγο και η Μαρίνα, βουβαίνοντας οριστικά ένα αρχοντικό που σφραγίζει τις πόρτες ελπίζοντας ότι η σιωπή θα σκεπάσει την μεγάλη ντροπή.
Η ιστορία μπορεί να είναι αληθινή, μπορεί και όχι. Πάντα θα βρεθεί κάποιος που θα διαβεβαιώσει ότι οικογένεια Ρεΐζη εξακολουθεί να ζει στο νησί, ότι έχει αλλάξει όνομα, ότι την κληρονομιά του Κοκκινόσπιτου την έχουν αποποιηθεί γιατί δεν θέλουν να ξαναζήσουν την κατάρα, να μοιραστούν την ζωή τους με φαντάσματα που ζητούν δικαίωση. Αυτό που σίγουρα είναι αληθινό είναι το Κοκκινόσπιτο.
Τα διπλανά παλιά σπίτια έχουν καταρρεύσει, ο δρόμος έχει φωταγωγηθεί, αλλά εκείνο εξακολουθεί να κρύβεται ανάμεσα στα δέντρα και να προκαλεί ανατριχίλα στους τουρίστες που αναζητούν συγκινήσεις. Το επισκεφτήκαμε προσφάτως. Και πάλι τα παράθυρα έκλειναν απότομα και πάλι τα ξύλα του πατώματος έτριζαν, προφανώς για να καλύψουν παιδικές φωνές. Μύριζε ταμπάκο και η πόρτα του σαλονιού ήταν κλειστή. Δεν την ανοίξαμε γιατί θα ενοχλούσαμε τον καπετάν Γιάννη Ρεΐζη που γύρισε για να διηγηθεί στην οικογένεια τις τρομακτικές περιπέτειες που είχε συναντήσει στα ξένα, με σκελετούς να περπατούν και κολοκύθες να απειλούν τους περαστικούς δείχνοντας τα φωτισμένα, τεράστια δόντια τους.