Να εξηγηθώ από την αρχή: Άρχισα να βλέπω το Master Chef συστηματικά, μόλις πριν λίγες μέρες. Όχι γιατί δεν είναι ωραίο ριάλιτι παιχνίδι, απλά γιατί δεν είχα ποτέ τον χρόνο να δεσμευτώ με ένα πρόγραμμα που κρατάει τόση ώρα. Από όλα τα υπόλοιπα είναι το πιο ταιριαστό μου διότι η μαγειρική είναι και δικό μου χόμπι και το Master Chef θα μπορούσε να μου δώσει κάποιες νέες ιδέες, να με διδάξει νέες τεχνικές και να με χαλαρώσει ωραία. Κόλλησα όμως μόλις τις τελευταίες μέρες και ομολογώ ότι με έχει συνεπάρει. Ο βασικός λόγος που συνέβη αυτό δεν ανήκει όμως σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες. Ο βασικός λόγος είναι η Μαργαρίτα.
Αυτό το αισιόδοξο, καθόλου γκλάμορους κορίτσι που μαγειρεύει με την όρεξη των νιάτων της και με την χαρά παιδιού σε λούνα πάρκ.
Θέλω να κερδίσει:
Γιατί είναι γυναίκα και επιτέλους ας το πάρει το παιχνίδι και μια γυναίκα. Όχι για λόγους πολιτικής ορθότητας ή συμπεριληπτικότητας. Να το κερδίσει γιατί φτιάχνει ωραία, κεφάτα πιάτα, γιατί έχει ιδέες, γιατί συναγωνίζεται τους υπόλοιπους παίκτες επάξια.
Γιατί δίνει στο παιχνίδι την αξία που πραγματικά έχει, χωρίς να βαραίνει την ατμόσφαιρα με το εγώ της και χωρίς να κάνει ηρωισμούς για τηλεοπτική κατανάλωση.
Γιατί είναι χαρούμενη, αγαπησιάρα και βοηθάει τους συμπαίκτες της όπου μπορεί.Γιατί όταν της δόθηκε το αβγοτάραχο ως βασικό υλικό άρχισε να χοροπηδάει από την χαρά της χτυπώντας τα χέρια ξετρελαμένη. “Θα φτιάξω καρμπονάρα σουπιάς με αβγοτάραχο” ξεφώνισε ενθουσιασμένη κι όρμησε να μαζέψει τα ανάλογα υλικά με την φόρα του γνήσιου δημιουργού που έχει έμπνευση και μεράκι. Σε αυτήν την δοκιμασία κρινόταν η συμμετοχή της στους 4 εναπομείναντες και ήταν έξτρα σημαντική. Εκείνη όμως επικεντρώθηκε στην χαρά της για το πιάτο που θα έφτιαχνε κι αυτό της έδωσε φτερά. Ήταν το καλύτερο πιάτο της δοκιμασίας.
Γιατί ανάμεσα σε όλους τους παίκτες ριάλιτι που έχω δει τα τελευταία χρόνια είναι η μόνη που αντιμετωπίζει την συμμετοχή της σε αυτό με την ανεμελιά της άγνοιας κινδύνου, χωρίς όμως να είναι αδαής. Αντίθετα, ξέρει πολλά και τα εφαρμόζει ικανοποιητικότατα.
Γιατί βάζει συναίσθημα και στην μαγειρική της αλλά και στο κομμάτι του ριάλιτι και το συναίσθημά της είναι πηγαίο, φυσιολογικό, ταιριαστό με την ηλικία της και πολύχρωμο.
Τέλος, νομίζω ότι η τηλεόρασή μας έχει πήξει από εγωκεντρικούς χαρακτήρες με μια κάποια ατζέντα, είτε αυτοί είναι παρουσιαστές, πανελίστες, συμμετέχοντες σε ριάλιτι εκπομπές ή ότι άλλο. Άτομα με τα οποία δυσκολεύομαι να ταυτιστώ γιατί έχουν πάνω τους κάτι το ξένο ή φτιαχτό. Δεν λέω πως είναι όλοι έτσι, προς θεού, άτομα σαν την Μαργαρίτα όμως, που συμμετέχουν για την χαρά της συμμετοχής και έχουν βλέμμα καθαρό, δεν συναντάς συχνά. Γι’ αυτό θέλω να κερδίσει, γιατί ενσαρκώνει ένα τίμιο, ειλικρινές και αγαπησιάρικο πρότυπο.