Γράφει η Αθηναΐς Νέγκα
Πλένω τα ρούχα των παιδιών αργά το βράδυ. Είναι κάτι που κάνω ολομόναχη μέσα στη νύχτα χωρίς παρέα γιατί το πλυντήριο το έχουμε βάλει σε μια αφιλόξενη γωνιά του υπογείου, καθώς δεν χώραγε αλλού, και το να βάζεις πλυντήριο δεν ενδιαφέρει, ούτε μαγεύει κανέναν.
Δεν είμαι, εννοείται, ηρωίδα που βάζω πλυντήριο.
Όλες οι μαμάδες βάζουν. Όλες τα ίδια πράγματα κάνουμε όμως η διαφορά είναι πως εμένα μου αρέσει το πλύσιμο ενώ για παράδειγμα μισώ να σιδερώνω. Οπότε δεν σιδερώνω ποτέ, ας με κατηγορήσει όποιος θέλει θα του απαντήσω πως το πλύσιμο είναι απείρως πιο δημιουργικό και σε ανταμείβει.
Πλένω τα ρούχα των παιδιών ξεχωριστά. Πάντα 2 φορές γιατί δεν μπορείτε να φανταστείτε με τι τα λερώνουν. Χώμα, λάσπη, κολλημένη πλαστελίνη, σαρανταποδαρούσα που βρέθηκε στην τραμπάλα τη λάθος στιγμή, βούτυρο, λιωμένη σοκοφρέτα, λάδι ελιάς, γράσο ποδηλάτου, ρετσίνι δέντρου, πατάτα φούρνου.
Το μελάνι στυλό είναι πάντα ζωγραφιά ολόκληρη κι ας μην τους επιτρέπεται να γράφουν με στυλό τόσο μικρά. Έχω κάνει ανακωχή με τους λεκέδες από μαρκαδόρο και ίσως τους έχω μια συμπάθεια επειδή είναι οι πιο εύκολοι, αν όμως συναντήσεις λεκέ από μακαρόνια με κιμά, πρέπει να ξέρεις πως δυσκολεύουν τα πράγματα. Δεν θα σας πω το ίδιο για τον λεκέ φράουλα και το κεράσι γιατί τους έχω νικήσει πρόσφατα, ίσως επειδή άρχισα να αγοράζω τον Διαβολάκο του Λεκέ, αυτό το εξειδικευμένο καθαριστικό. Έχω πλούσια συλλογή, με τις βασικές εκδόσεις : “Λίπη -Σάλτσες” . “Αίμα- παγωτό-αυγό”. “Γρασίδι- χώμα- make up”. “Κοκκίνο κρασί, φρούτα, καφές” . “Σκουριά-αποσμητικό-ιδρώτας” που το έχω διπλό και το ανταλλάσσω με το σπάνιο “Κόλλα- μαστίχα”.
Ακόμη όμως και εκείνες τις φορές που ο Διαβολάκος δεν κατάφερε να βγάλει τον λεκέ, η πίστη μου δεν κλονίστηκε διότι ξέρω να καθαρίζω καλύτερα απ’ όλους λερωμένα ρούχα, επειδή ακριβώς έχω συμβιβαστεί με το ότι δεν μπορώ να περιμένω θαύματα.
Ο,τιδήποτε λευκό έχουμε, δεν είναι ολόλευκο. Αν όμως είναι καθαρό, τότε αυτό θα χρειαστεί να αρκέσει, πρέπει να ξέρεις πότε να κάνεις πίσω. Έτσι είναι η οικογένεια, το να μεγαλώνεις παιδιά. Το να κάνεις πίσω δεν σημαίνει πως εγκαταλείπεις την προσπάθεια αλλά πως έχεις την ευαισθησία να αφήσεις χώρο, να μην καταστρέψεις, να μην εξαντλήσεις.
Μπορεί με μια σταγόνα γρανίτας βατόμουρο να καταστραφεί ολοσχερώς ένα κοριτσίστικο φορεματάκι ολοκαίνουργιο, όμως τι να κάνουμε; Να κλάψω για την αδικία; Να φωνάξω; Για τον κόπο μου; Για τα λεφτά μου; Οικογένεια σημαίνει πολλές “αδικίες” που μόνο αδικίες δεν είναι.
Το σπίτι δεν είναι ποτέ ταχτικό, η ζωή σου ανακατεύεται και αυτό το ανακάτεμα μαζί με τη βρώμα, τα κλάματα, τις πάνες, τα ακατάστατα τετράδια, τις καταστροφές, πρέπει να είσαι σε θέση να τα δέχεσαι. Αλλιώς είσαι ακατάλληλος. Κανείς δεν σε υπολογίζει όταν έχεις οικογένεια. Κανείς δεν συγκινείται που εγώ και το ραντεβού μου με το πλυντήριο δεν ξέρουμε από αργίες. Αν δεν πλύνεις όταν πρέπει, με δυο παιδιά κάηκες. Δουλειά, δυσκολίες, ξενύχτια, τροφική δηλητηρίαση, πρωινό ξύπνημα, άγριες βραδινές ώρες, lockdown.
Ακούς το “τώρα πας να πλύνεις ρε μαμά;” ακόμη και τις φορές που δεν πας να πλύνεις αλλά να κλάψεις.Όμως η σταθερή μου αποστολή να πλένω με σώζει.Είναι κάτι που καταφέρνω σε έναν κόσμο που ελέγχω ελάχιστα. Ξεδίνω.
Πρόπλυση με ενισχυτικό, απορρυπαντικό, μαλακτικό. Επαναλαμβάνεις παίζοντας με τις στροφές πλυντηρίου, αν το σηκώνουν βέβαια τα υφάσματα. Είμαι βιρτουοζα. Ο τρόπος που χειρίζομαι το πλυντήριο, αν ήταν σόλο βιολιού θα ήταν ένα από τα 24 καπρίτσια του Παγκανινι ,που επειδή ήταν εξαιρετικός βιολιστής τον κατηγορούσαν πως είχε πουλήσει την ψυχή του στον διάβολο. Να τος πάλι ο Διαβολάκος. Μακάρι για όλα τα προβλήματα να υπήρχε ένας Διαβολάκος, μια λύση χημική και απόλυτη: Διαβολάκος του Λεκέ “Εγωισμός-ανεπάρκεια”.
Έχω γράψει για τη συνεπιμέλεια των παιδιών χωρισμένων γονιών και δέχτηκα κριτική ανθρώπων που μάλλον έκαναν πως δεν με κατάλαβαν. Έχω δυο παιδιά, με τον μπαμπά του ενός δυστυχώς δεν είμαστε φίλοι και αυτό μου δίνει την πικρή εμπειρία να σας πω, πως ενώ είναι θαυμάσιο οι γονείς να τα βρίσκουν χωρίς εχθροπραξίες, αν βέβαια ατυχήσεις στον τομέα συνεννόησης -υποχώρησης, είναι σαν να παλεύεις να μεγαλώσεις ένα παιδί με τον Ερντογάν.
Ξέρω πως υπάρχουν τραμπούκοι γονείς και στα δυο φύλα όμως υπάρχουν και μαμάδες που δεν έχουν εργαλοιοποιήσει τα παιδιά τους, που δεν έχουν ζητήσει παχυλές διατροφές. Ζούμε τη μόδα “οι κακές μαμάδες κάνουν ο, τι θέλουν”, την λανσάρουν κάτι τύποι, ειδική κατηγορία: oι “επιτέλους θα διαλύσουμε τη μαμά” Προσοχή αν χρειαστεί να τους αντιμετωπίσετε, εκτός από Διαβολάκο του Λεκέ, καλό είναι να σας βρίσκεται και ένας Σιγκμουντ Φρόιντ, τσέπης.
Δεν είμαστε όλες οι μαμάδες αποξενωτές μπαμπάδων. Μπαμπάδες ικανότατοι να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σαφώς και κυκλοφορούν αλλά ένα παιδί δεν μπορεί να έχει 2 σπίτια
50%-50%, εκτός αν οι γονείς έχουν πελώρια επιθυμία συνεργασίας και πάλι τα ελληνικά σχολεία δεν προσφέρονται.
Η παρούσα κατάσταση, δεν ήταν ποτέ τόσο υπέρ των μαμάδων, όσο συχνά κι αν λέγεται. Τέσσερις φορές έχω γυρίσει από δικαστήρια μέσα σε 9 μήνες. Ασφαλιστικά μέτρα όλα, δεν τα προκάλεσα εγώ. Αποτελώ σπανιότατη περίπτωση από νομικής πλευράς μου λένε, οι δικαστές χάνονται στη χαρτούρα με το ιστορικό μου. Βοηθούν.
Δεν θα πω περισσότερα, καταλαβαίνουν τι μου έχει συμβεί κάποιες μαμάδες και όλοι οι δικηγόροι της γης. Προσωπικώς δεν θέλω ούτε να περνάω έξω από δικαστικές αίθουσες, είναι στενάχωρη κατάντια, σε αγνώστους κάθε τρεις και λίγο να εξηγώ πως πιστεύω στην επικοινωνία των παιδιών με τους μπαμπάδες, πως δεν την διακόπτω πως την πρότεινα πρώτη, πως κάνω πίσω γιατί έτσι είναι τα παιδιά και οι οικογένειες. Ο καθένας όμως μπορεί να θέλει αυτό που θέλει. Το δικό του. Αν πέσεις σε δικομανή στην Ελλάδα του 2021 την πάτησες! 100 δικαστές να σε δικαιώνουν, μπορεί να ζεις το ίδιο θρίλερ. Προσωρινές διαταγές, δήθεν κατεπείγουσες μεταρρυθμίσεις. Ξανά και ξανά. Λεφτά σε δικηγόρους και όχι σε διατροφές.
Ανθρώπινος λεκές. Ο μόνος που δεν βγαίνει με τίποτα.
