Δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία ότι η συνέντευξη της Meghan, Δούκισσας του Sussex και του αγαπημένου της Πρίγκιπα Harry στην Oprah έχει προκαλέσει πολλά κύματα που κλυδωνίζουν γερά τον θεσμό της μοναρχίας του Ηνωμένου Βασιλείου και θα συνεχίσουν να το κάνουν για αρκετό καιρό ακόμα, καθώς τα ζητήματα που τέθηκαν ήταν εξαιρετικά σοβαρά, ενώ κάποια από αυτά δεν είχαν τεθεί σχεδόν ποτέ ξανά στο παρελθόν με τόσο προφανή και ξεκάθαρο τρόπο. Ένα από αυτά ήταν και το θέμα του ρατσισμού με τον οποίο αντιμετωπίστηκε από την πρώτη στιγμή η Meghan από τον βρετανικό τύπο και φυσικά των μέτρων προστασίας που δεν έλαβε το Παλάτι προκειμένου να προστατέψει το νέο μέλος της βασιλικής οικογένειας. Όταν μάλιστα αναφέρθηκαν τα προβλήματα που αντιμετώπισε το ζευγάρι αναφορικά με το χρώμα του δέρματος του παιδιού τους και τα λοιπά περί τίτλου και ασφάλειας, φάνηκε πως θύελλα που θα ακολουθήσει για στον θεσμό της μοναρχίας δεν θα καταλαγιάσει εύκολα.
Γιατί μας εκπλήσσει όμως τόσο πολύ το γεγονός ότι ακούσαμε καθαρά να λέγεται ότι η Βρετανική Μοναρχία είναι πιθανό να έχει ρατσιστικό υπόβαθρο; Μας έχει άραγε στραβώσει τόσο πολύ η λάμψη του παραμυθιού που ξεχνάμε πως δημιουργήθηκε η Βρετανική Αυτοκρατορία και ποιους ακριβώς εκμεταλλεύτηκε για να φτάσει στο μεγαλείο που έφτασε;
Η ακαδημαϊκός Priyamvada Gopal που έχει γράψει το βιβλίο Insurgent Empire: Anticolonial Resistance and British Dissent έχει να πει τα εξής: “Ο κόσμος αισθάνεται ότι η σιωπή γύρω από το θέμα του ρατσισμού στην βασιλική οικογένεια έχει πια τερματιστεί. Πρόκειται για έναν βαθιά λευκό θεσμό…κι έτσι όταν κάποια μπήκε μέσα στην καρδιά του θεσμού αυτού και βγήκε έχοντας μια δική της ιστορία να διηγηθεί, μια ιστορία που δεν μας εκπλήσσει και τόσο, νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι νοιώθουν δικαιωμένοι διότι ήταν κάτι που υποπτεύονταν αλλά δεν μπορούσαν να αποδείξουν.’
Η κοινή γνώμη φυσικά είναι ζωτικής σημασίας για την βασιλική οικογένεια και η συγκεκριμένη συνέντευξη κατέδειξε μια εικόνα της που δεν είναι καθόλου κολακευτική. Και ενώ στο παρελθόν έχουν προσπαθήσει να διασκεδάσουν ανάλογα προβλήματα όπως για παράδειγμα τα ρατσιστικά ή σεξιστικά σχόλια του Πρίγκιπα Philip, λέγοντας πως επρόκειτο για απλές “γκάφες” ενός ανθρώπου που λέει που και που και κανένα καλαμπούρι για να σπάσει ο πάγος, η συγκεκριμένη υπόθεση είναι πολύ μεγάλη για να την καταπιεί ο κόσμος αμάσητη.
Αποικιοκρατία και Κοινοπολιτεία
Οι ιστορικοί λένε ότι η σημερινή μοναρχία και η δημόσια εικόνα της βασιλικής οικογένειας αντικατοπτρίζουν λίγο πολύ την ίδια εικόνα με εκείνη της Βασίλισσας Βικτωρίας και της δικής της οικογένειας, που δεν ήταν άλλο παρά μια αυτοκρατορική βασιλική οικογένεια που εξουσίαζε το 20% του πλανήτη και το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού. Και ενώ η Αυτοκρατορία μετατράπηκε σε Κοινοπολιτεία το 1926, η οποία ενώνει τα κράτη μέλη της με διαφορετικό τρόπο πια, αποικιοκρατικές συνήθειες όπως οι βασιλικές περιοδείες σε χώρες όπου η Βασίλισσα είναι ακόμα αγαπητή και σεβαστή ως Head of State, εξακολουθούν να γίνονται και μάλιστα συμμετείχαν σε αυτές και ο Harry με την Meghan.
Παρόλα αυτά και η ίδια η Κοινοπολιτεία έχει τους επικριτές της που την αποκαλούν Αυτοκρατορία Νο 2 και θεωρούν ότι χρησιμεύει για να εξυπηρετεί κάποιες ελίτ των κρατών μελών της και τίποτα άλλο. “Εξακολουθούμε όμως να έχουμε πολλές χώρες μέσα στην Κοινοπολιτεία”, λέει η Gopal, “φτωχές Ασιατικές ή Αφρικανικές χώρες που δεν έχουν λάβει καμία αποζημίωση για την δουλεία ή την αποικιοκρατία ή ακόμα χειρότερα, δεν γνωρίζουν καν το μέγεθος της ζημιάς που έχουν υποστεί. Είναι καιρός να εξετάσουμε τι ακριβώς σημαίνει η Κοινοπολιτεία για αυτές τις χώρες και θα έλεγα ότι αυτό έχει να κάνει και με τον Harry και την Meghan επίσης, διότι την έχουν αντιμετωπίσει ως ένα είδος αθώου θεσμού πράγμα που απέχει πολύ από την αλήθεια.”
Ο ακαδημαϊκός και ιστορικός Kehinde Andrews, που έχει γράψει το βιβλίο The New Age of Empire: How Racism and Colonialism Still Rule the World, ισχυρίζεται ότι τίποτα δεν έχει στην ουσία αλλάξει όσον αφορά τον τρόπο που λειτουργεί ο ρατσισμός. “Δεν είναι φυσικά όπως στην εποχή της Ελισάβετ Ι με τα δουλεμπορικά πλοία, όμως κατά κάποιον τρόπο αυτός ο ρατσισμός που βίωσε η Meghan, είναι κομμάτι του θεσμού της Βασιλείας που έρχεται από πολύ μακριά και είναι ένα καλό παράδειγμα για το πως και που μπορεί να βρίσκεται κρυμμένος. Αυτή είναι πιθανότατα και η πρώτη φορά που η μοναρχία έχει αναγκαστεί να αντιμετωπίσει σχετικές κατηγορίες και πραγματικά δεν είναι κάτι περίεργο διότι δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε πως χτίστηκε ο πλούτος, η ιστορία και η κληρονομιά αυτής της βασιλικής οικογένειας.”
Η Meghan και ο σύγχρονος ρατσισμός
Όταν ο Harry και η Meghan ανακοίνωσαν τον γάμο τους, ο κόσμος γενικότερα χάρηκε που μια έγχρωμη γυναίκα θα έμπαινε στο Παλάτι. Θεωρούσαν ότι αυτό είναι ένα βήμα προόδου που έδειχνε την επιθυμία της Βασιλικής Οικογένειας να συμβαδίσει με την εποχή και να δεχτεί την διαφορετικότητα. Η νέα βασιλική νύφη βέβαια, ήταν πολύ ανοιχτόχρωμη, προνομιούχα και Αμερικανίδα και αυτό δεν συγκινούσε ιδιαίτερα τους μαύρους ανθρώπους. Τα δεινά που υπέστη αργότερα όμως, την έκαναν να ιδιαίτερα συμπαθή κι ένα πρόσωπο με το οποίο θα μπορούσαν να ταυτιστούν. Είναι ένα καλό παράδειγμα του υπόγειου τρόπου που λειτουργεί ο ρατσισμός, όπου κανένας δεν σε λέει Ν… κατάμουτρα, υπάρχει όμως μπροστά σου σε κάθε βήμα σου και θα πρέπει να τον αντιμετωπίσεις, όσο προνομιούχος κι αν είσαι. Και όπως επισημαίνει η Gopal “εμφανίζεται σε οικογενειακό, κοινωνικό και θεσμικό επίπεδο. Και οι τρεις τρόποι λειτούργησαν στην περίπτωση της Meghan καθώς η μοναρχία είναι ένας θεσμός που ως βασική του ιδεολογία έχει την καθαρότητα του αίματος και της συνέχιση της γενιάς και ως εκ τούτου είναι άρρηκτα δεμένος τόσο με την ιδέα της Αυτοκρατορίας όσο και με την λευκή υπεροχή.”