Ζούμε σε μία κοινωνία, που από πολύ νωρίς μάς βάζει σε ένα πλαίσιο ανθρωποφαγικού ανταγωνισμού. Σχολείο, Πανελλήνιες, αγορά εργασίας. Όλα με τον τρόπο τους έχουν προσπαθήσει να μην μάς περάσουν αποκλειστικά τη λογική του κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ εγώ ο ίδιος, σέβομαι τους απέναντί μου και δεν μεμψιμοιρώ γύρω από την επιτυχία των άλλων. Περισσότερο, μάς κατευθύνουν σε μία λογική ότι πρέπει να φάμε τον άλλον, για να πάμε εμείς μπροστά, να υποσκάψουμε όπως μπορούμε τις προσπάθειες του και τελικώς να πανηγυρίσουμε γύρω από την ήττα του και όχι γύρω από τη δική μας νίκη.
Φυσικά, ανάλογα τον χώρο, που ο καθένας εργάζεται, αυτό μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο έντονο. Στη βιομηχανία του θεάματος δεν είναι άγνωστο ότι συχνά η λογική του ανθρωποφαγικού ανταγωνισμού κυριαρχεί. Μόνο, όμως, όταν ο κάθε ένας ξεχωριστά τής επιτρέπει να κυριαρχήσει. Ο Φώτης Σεργουλόπουλος, ας πούμε, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου, που αρνείται να μπει σε αυτό το “τρυπάκι”.
Ο ηθοποιός και παρουσιαστής βρέθηκε στο πλατό της εκπομπής Ελένη και μίλησε με την Ελένη Μενεγάκη. Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στον τηλεοπτικό ανταγωνισμό και στην αντιμετώπιση, που πρέπει να υπάρχει ακόμα και στον άμεσο αντίπαλό σου (aka την εκπομπή, που παίζει απέναντι). Όπως εξήγησε, κατά την άποψή του, η αντιμετώπιση θα πρέπει πάντα να περιλαμβάνει σεβασμό προς τον άλλον και μη υποτίμησή του, άσχετα με το ποιος είναι, τι κάνει και πόσα χρόνια πορείας έχει ή δεν έχει στην πλάτη του.
“Πάντοτε εγώ αυτό, που έλεγα, είναι ότι δεν υποτιμάς τον απέναντι. Όποιος και να είναι αυτός. Καινούργιος είναι, παλιός είναι. Δεν κάνετε το ίδιο πρόγραμμα. Αυτό. Δεν υποτιμάς ποτέ τον απέναντι.
Ο ανταγωνισμός στην τηλεόραση είναι κάτι, το οποίο εμείς το γνωρίζουμε, επειδή έχουμε δουλέψει στην τηλεόραση, το γνωρίζουμε σαν κάτι, το οποίο πρέπει να το έχεις υπόψη σου. Δηλαδή, τον ανταγωνισμό τον σέβεσαι και σέβεσαι και τον απέναντί σου. Και, για εμένα, δεν χρειάζεται να αλληθωρίζεις. Δηλαδή, δεν χρειάζεται να βλέπω τι θα κάνει ο απέναντι, να τον σκοτώσω, για να μπορέσω να πάρω εγώ τα πάνω μου. Κάνεις αυτό, το οποίο πιστεύεις ότι πρέπει να κάνεις. (…) Θέλω να πω στον κόσμο ότι το να μην είσαι πρώτος στα νούμερα, δεν σημαίνει ότι σε κάνει λιγότερο σημαντικό”.