Εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία, τον τελευταίο περίπου μήνα επανήλθε στη συζήτηση το θέμα των προσφύγων. Εκατομμύρια Ουκρανοί περνάνε στις χώρες της Ευρώπης, με σκοπό τη σωτηρία τους, αφού πλέον δεν αισθάνονται καμία ασφάλεια στην πατρίδα τους. Το ελπιδοφόρο; Σε αυτή την προσφυγική κρίση, όλος ο δυτικός κόσμος φαίνεται να ανοίγει την αγκαλιά του και να είναι έτοιμος να υποδεχτεί όσους το έχουν ανάγκη και να τούς βοηθήσει όσο περισσότερο γίνεται. Ωστόσο, θα ήταν υποκριτικό να προσποιηθούμε ότι δεν βλέπουμε μία τεράστια απόσταση σε σχέση με την αντιμετώπιση, που εδώ και χρόνια λαμβάνουν οι πρόσφυγες από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Μία διαφορετική αντιμετώπιση, που σήμερα υπογραμμίζεται εκ νέου με τον πιο άσχημο τρόπο.
Πριν μερικές ώρες, ήρθε στη δημοσιότητα η υπόθεση του Σαϊντού Καμαρά. Ο 18χρονος έφτασε το 2019 ως πρόσφυγας στην Ελλάδα. Η καταγωγή του είναι από τη Γουινέα και, όπως εξήγησε στο Popaganda, μετά τον θάνατο της μητέρας του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα, αφότου μετακόμισε στη θεία του και ο σύντροφός της τον κακοποιούσε και τον πίεζε να γίνει μουσουλμάνος, αλλά και αφότου έμεινε άστεγος και δέχτηκε πολλές επιθέσεις από φανατικούς θρησκευόμενους για τον ίδιο λόγο. Μετά από μία απόπειρά κατά της ζωής του, λοιπόν, ο Σαϊντού αποφάσισε ότι πρέπει να φύγει, αν θέλει να σωθεί. Από τη Γουινέα έφτασε στη Σενεγάλη και από εκεί στην Τουρκία, ώστε μετά από ένα διάστημα δουλειάς και ένα αρκετά επικίνδυνο θαλάσσιο ταξίδι, να καταλήξει στην Κάλυμνο.
Φτάνοντας στην Ελλάδα αιτήθηκε ασύλου και τοποθετήθηκε σε δομή. Λίγο αργότερα, ξεκίνησε και το σχολείο στο 1ο ΓΕΛ Αγίου Δημητρίου. Όπως ήταν φυσικό, αρχικά είχε κάποιες δυσκολίες προσαρμογής αναφορικά με την γλώσσα κυρίως, αλλά και μέχρι να καταφέρει να αισθανθεί ασφαλής. Ωστόσο, είχε μία τεράστια υποστήριξη από την σχολική του κοινότητα, με όλους τους συμμαθητές, τους γονείς, τους καθηγητές και τον διευθυντή του σχολείου, Νίκο Π. Κακλαμάνο, να τον στηρίζουν όσο περισσότερο μπορούν. Αυτό, σε συνδυασμό με τη δική του υπερπροσπάθεια, έχει ως αποτέλεσμα σήμερα να έχει μάθει σε σημαντικό βαθμό την γλώσσα, να έχει αποκτήσει έναν μεγάλο κύκλο φίλων, να αισθάνεται ξανά ασφαλής και να χτίζει εκ νέου όνειρα, με άμεσο σκοπό να δώσει του χρόνου Πανελλήνιες και να περάσει σε κάποια σχολή.
Το ελληνικό κράτος, όμως, έρχεται να κόψει βίαια όλη την ανοδική πορεία του 18χρονου μαθητή, αδιαφορώντας για όσα έχει καταφέρει, αλλά και για τη ζωή του. Πριν μερικές μέρες, ο Σαϊντού έλαβε μήνυμα ότι η αίτησή του για άσυλο απορρίπτεται. Το ελληνικό κράτος αποφάσισε ότι δεν πληροί τις προδιαγραφές πρόσφυγα, παρά το γεγονός ότι αποδεδειγμένα η ζωή του θα βρεθεί σε κίνδυνο, αν τον απελάσουν πίσω στη Γουινέα. Μία απόφαση ανεπίτρεπτη, που αν πράγματι εφαρμοστεί, θα αποτελέσει ξεκάθαρη παραβίαση της ανθρωπιστικής μας υποχρέωσης, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, να προστατεύσουμε κάθε άτομο, που γίνεται πρόσφυγας, επειδή απειλείται στη χώρα διαμονής του.
Ο ίδιος Σαϊντού αναφέρει ότι, αν τον στείλουν πίσω στη Γουινέα, ο ίδιος θα θεωρήσει αυτόματα τον εαυτό του νεκρό. Παράλληλα, όλη η σχολική κοινότητα, που τον έχει αγκαλιάσει τα τελευταία χρόνια, ζητά άρση της απορριπτικής απόφασης ασύλου, με μία επιστολή, που υπογράφουν σύλλογος διδασκόντων και σύλλογος γονέων και κηδεμόνων και με την οποία εξηγούν όλους τους λόγους, που είναι λάθος από κάθε άποψη να απελάσουν τον μαθητή.
“Οι μαθήτριες και οι μαθητές, οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς της Σχολικής Κοινότητας του 1ου Γενικού Λυκείου Αγίου Δημητρίου ‘Τάκης Ζενέτος’ απευθύνουμε έκκληση για την έγκριση της αίτησης διεθνούς προστασίας του συμμαθητή και φίλου μας, του μαθητή και γιου μας Σαϊντού Καμαρά, η οποία θα συζητηθεί σε β΄ βαθμό σε λίγες ημέρες.
Ο Σαϊντού, θύμα διακρίσεων και ακραίας πενίας στη χώρα του, τη Γουινέα, λίγο μετά τη συμπλήρωση των δεκατεσσάρων χρόνων του, αναζητώντας ασφάλεια και αξιοπρεπή διαβίωση, αποτόλμησε μόνος, χωρίς συγγενείς ή στηρίγματα στο εξωτερικό, το μεγάλο ταξίδι φυγής που τον έφερε ως τη χώρα μας, ταξίδι που κανείς έφηβος δεν επιχειρεί αν δεν αισθάνεται ότι κινδυνεύει η ίδια του η ζωή.
Στο σχολείο μας ήρθε πριν από τρία χρόνια ως ασυνόδευτος ανήλικος πρόσφυγας, μόχθησε σκληρά να μάθει τη γλώσσα και να ενταχθεί στο νέο περιβάλλον, άδραξε κάθε μορφωτική ευκαιρία, πέρασε με επιτυχία τις τάξεις, ολοκληρώνει σε λίγους μήνες το Λύκειο, κυνηγώντας το όνειρό του για πνευματική πρόοδο και προσωπική καλλιέργεια.
Το σημαντικότερο· έκανε φίλους, φίλους ζωής, συμμαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς, εργαζόμενους στη δομή φιλοξενίας, που τον περιέβαλαν με την αγάπη και την αλληλεγγύη τους.
Και μπορεί να ονειρεύεται! Να ονειρεύεται σπουδές στην Ελλάδα, δουλειά και προσωπική εξέλιξη στην Ελλάδα, προκοπή στην Ελλάδα, κοντά στους φίλους του που τον στήριξαν και τους στήριξε. Ο Σαϊντού ρίζωσε εδώ, είναι κομμάτι από τη σάρκα μας, συμμέτοχος σε κάθε μας δραστηριότητα, μέλος αναπόσπαστο της σχολικής κοινότητας και της γειτονιάς μας!
Απορριπτική απόφαση στην αίτησή του συνεπάγεται προφανή κίνδυνο ζωής, βίαιη διακοπή της επιτυχημένης ένταξής του στην ελληνική κοινωνία, αναίρεση της σκληρής προσπάθειας που έχει καταβάλει για την επούλωση των τραυμάτων του παρελθόντος, ακύρωση της επίμοχθης προσπάθειας για μόρφωση!
Απευθύνουμε έκκληση λοιπόν να εγκριθεί η αίτηση του Σαϊντού και να παραμείνει στη χώρα μας. Κοντά μας! Για να συνεχίσει να ονειρεύεται!”