“Ο κόσμος που μοιραζόμαστε“. Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα της τελετής λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο, η οποία άρχισε με ένα ολιγόλεπτο, αλλά γεμάτο ένταση βίντεο. Πρωταγωνιστούσαν αθλητές καθώς πανηγύριζαν, αγκαλιάζονταν, ίδρωναν και έκλαιγαν. Δυνατή έναρξη η οποία ήταν και προπομπός αυτού που θα ακολουθήσει. Τα βίντεο ήταν ανώτερα από τα περισσότερα “δρώμενα” εντός του σταδίου.
Την παρουσίαση από πλευράς ΕΡΤ είχε αναλάβει δίδυμο δημοσιογράφων. Εμφανώς τρακαρισμένοι, τουλάχιστον στην αρχή, έκαναν λάθος στην εκφώνηση των ονομάτων τους.
Η πληροφορία ότι για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες συμμετείχε ομάδα προσφύγων, ήταν ταυτόχρονα ελπιδοφόρα και θλιβερή.
Μετά την είσοδο των αθλητών που ανέμιζαν τις σημαίες των χωρών τους και σιγά-σιγά γέμιζαν το στάδιο μπαίνοντας από όλες τις πύλες, ακολούθησε ένα εντυπωσιακό παιχνίδι φωτισμών. Τα χρώματα των σημαιών ενώθηκαν, ανάμεσα τους έλαμπαν φωτάκια σαν πυγολαμπίδες, σηκώθηκαν ψηλά και, αφού στροβιλίστηκαν, κατέληξαν σε φωτεινούς καταρράκτες που στο τέλος σχημάτισαν τους ολυμπιακούς κύκλους. Το θέαμα σκόρπισε υποσχέσεις, οι οποίες αμέσως διαψεύστηκαν.
Οι διοργανωτές προφανώς ήθελαν να μετατρέψουν την τελετή σε πάρτι, αλλά δεν τα κατάφεραν. Η έλλειψη θεατών προφανώς έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο, αλλά υπήρχαν κι άλλα θεματάκια. Οι σκόρπιες ολιγομελείς ομάδες που έκαναν γκελάκια με μία μπάλα, έπαιζαν γιογιό και πηδούσαν σχοινάκι, ήταν πολύ δύσκολο να παρασύρουν σε γιορτή τους παριστάμενους. Επίσης αποτελούσαν ένα αναπάντεχα φτωχό τηλεοπτικό θέαμα.
Η κακή παραγωγή δεν περιορίστηκε στην αδυναμία των σκηνοθετών να μεταφέρουν το ζητούμενο αλλά ανύπαρκτο εορταστικό κλίμα της πλατείας, αλλά και στην τηλεοπτική κάλυψη των δύο κοριτσιών που υποτίθεται ότι έτρεχαν από δρώμενο σε δρώμενο. Οι τηλεθεατές τις έχαναν γιατί δεν τις ακολουθούσε κάποιος προβολέας και τα πλάνα ήταν κατασκότεινα.
Τον ρυθμό στο αποτυχημένο πάρτι έγινε το γκρουπ Tokyo Ska Paradise Orchestra που απέδειξε ότι η κουλτούρα του πλέιμπάκ είναι πλέον κοινή σε όλες τις χώρες. Όμως είναι αλλιώς να βλέπεις πλέιμπάκ τον Κοκλώνη στο J2US κι αλλιώς να παρακολουθείς τελετή λήξης Ολυμπιακών Αγώνων.
Η διάρκεια του ανιαρού πάρτι ήταν υπερβολική. Μισή ώρα (και βάλε) σκοτάδια, γιογιό και μουσικών που έπαιζαν σαξόφωνο και ακούγονταν τύμπανα είναι ιδανικά μόνο για τελετή πλήξης.
Μετά την εντός του σταδίου αμηχανία, προβλήθηκαν μια σειρά βίντεο από παραδοσιακούς χορούς και φεστιβάλ της Ιαπωνίας. Βοήθησαν να επανέλθει ένας στοιχειώδης ρυθμός, αλλά πάλι υπήρχαν πολλά, δηλαδή πάρα πολλά, σκοτεινά πλάνα που αντί να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα, απλώς κούρασαν τα μάτια.
Η απόδοση του ολυμπιακού ύμνου (“αρχαίο πνεύμα αθάνατο” των Σαμάρα-Παλαμά) από τον υψίφωνο Οκαμότο, προκάλεσε θαυμασμό και συγκίνηση. Ήταν κρίμα που το μπακράουντ το αποτελούσαν άδεια καθίσματα (δυστυχώς αυτό έμεινε σαν “σήμα κατατεθέν” των Ολυμπιακών του Τόκιο), όπως δεν ταίριαζε και το πλέιμπάκ που, παρά τις εντυπωσιακά φιλότιμες προσπάθειες του καλλιτέχνη, γινόταν δυσάρεστα φανερό.
Η σύνδεση με το Παρίσι το οποίο αναλαμβάνει το βάρος των επόμενων Ολυμπιακών Αγώνων, έδειξε το πόσο είναι συνδεδεμένο το θέαμα με τον κόσμο. Πλήθος ανθρώπων είχαν μαζευτεί στο Τροκαντερό και χόρευαν, ανέμιζαν σημαιάκια, κοιτούσαν ψηλά τους εντυπωσιακούς σχηματισμούς των αεροπλάνων, ζέσταιναν την πιο ψυχρή εκδοχή του αθλητισμού που προηγουμένως είχαμε παρακολουθήσει.
Ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας ακούστηκε επίσης από βίντεο. Συμμετείχαν μουσικοί που βρίσκονταν στα πιο εμβληματικά σημεία του Παρισιού, ενώ την τελευταία νότα έπαιξε ο σαξοφωνίστας Τομά Πεσκέ που βρισκόταν στο διάστημα.
Ανάμεσα στα πλάνα που επελέγησαν για να μεταφέρουν το κλίμα της Πόλης του Φωτός, υπήρχε και η Νίκη της Σαμοθράκης.
Η φλόγα έσβησε συγκινητικά. Η ένταση της χαμήλωνε και εν τέλει σκεπάστηκε από μία μπάλα, κομμάτια της οποίας μέχρι τότε αποτελούσαν τον βωμό που την διατηρούσε αναμμένη.
