Η αμερικανική Vogue για τον Ιανουάριο του 2021 έχει τέσσερα διαφορετικά εξώφυλλα. Σε αυτά βλέπουμε την ηθοποιό Frances McDormand, την τενίστρια Naomi Osaka, την τραγουδίστρια Rosalia και το μοντέλο Paloma Elsesser. Τέσσερις γυναίκες που επιλέχτηκαν με γνώμονα τη δημιουργικότητά τους, την ανεξαρτησία τους και την παρουσία τους σε τομείς, που συχνά αποκλείουν άτομα με τα δικά τους χαρακτηριστικά .
Η Paloma Elsesser ίσως έχει συζητηθεί περισσότερο απ’ όλες. Η συνέντευξή της στο περιοδικό εξάλλου μάς ανοίγει ένα “παράθυρο”, για να καταλάβουμε πώς είναι να είσαι μία γυναίκα σαν εκείνη στον χώρο της μόδας. Αυτή την στιγμή πρόκειται για ένα από τα πιο πετυχημένα plus size μοντέλα, που κατάφερε να κλείσει δουλειές ακόμα και εν μέσω πανδημίας. Συγκεκριμένα, περπάτησε για shows των Fendi και Ferragamo, βρέθηκε στο Savage x Fenty της Rihanna στο Amazon Prime και έγινε το νέο πρόσωπο της Coach.
© Vogue
Η βαρύτητα των επιλογών ενός plus size μοντέλου
Πόσο εύκολη είναι, όμως, η δουλειά της; Η ίδια νιώθει σαν να κουβαλάει το βάρος της αντιπροσώπευσης όλων των plus size γυναικών. “Όταν κάποιος με νούμερο 14, όπως εγώ, λέει όχι σε ένα show, ίσως να μην βάλουν κανέναν άλλον με μεγαλύτερο μέγεθος σε αυτό το show. Κατά συνέπεια αυτό το δείγμα δεν περνάει σε αυτή τη σεζόν. Άλλα κορίτσια με το μέγεθός μου δεν φωτογραφίζονται με looks που δεν είναι εσώρουχα ή παλτό. Δημιουργείται ένας ολόκληρος κύκλος. Η συμμετοχή μου δεν αφορά μόνο εμένα”.
Και το ενδιαφέρον σε αυτό, που είπε, δεν είναι μόνο το βάρος που νιώθει, αλλά και η σημείωση ότι πολλά plus size μοντέλα δεν χρησιμοποιούνται για τίποτα περισσότερο από εσώρουχα και πανωφόρια. “Ορισμένες φορές δεν βλέπουν ότι τα μοντέλα με μεγαλύτερα μεγέθη μπορούν να ‘ανέβουν’ και να είναι σικ. Εάν δεν βλέπουν φωτογραφίες των κοριτσιών σε περιοδικά, τότε δεν θα τις σκεφτούν και για τις καμπάνιες τους”.
Πώς αισθανόταν στα πρώτα βήματά της
Η έλλειψη εκπροσώπησης την επηρέαζε αρκετά, ειδικά στα πρώτα της βήματα. Έβλεπε τέλεια plus size μοντέλα να κλείνονται για λίγες και περιορισμένες δουλειές. Η ίδια, ως ένα μη τυπικό plus size μοντέλο, αισθανόταν ότι δεν έχει καμία απολύτως ελπίδα. Κατάφερε να πιστέψει στον εαυτό της μόνο όταν έβαλε ως πρότυπα δύο παλιότερα μοντέλα με καμπύλες, την Crystal Renn και τη Sophie Dahl. “Ένοιωθα ότι είχαν μία έμφυτη δύναμη και σεξουαλικότητα που δεν έβλεπα στον εαυτό μου. Δεν ήμουν αρκετά ψηλή ή αρκετά λεπτή και δεν ήμουν το σωστό είδος plus. Ήμουν αυτό το περίεργο στρουμπουλό καφέ κορίτσι από το Λος Άντζελες, που απλά προσπαθούσε να βγάλει άκρη”.
Ακόμα, όμως, κι όταν κατάφερε να περπατήσει στην εβδομάδα μόδας για τη Lanvin το 2016, δεν είχε πειστεί 100% ότι μπορούσε να τα καταφέρει. “Είχα σε έναν βαθμό το σύνδρομο του απατεώνα. Κοίταγα όλους τους ανθρώπους, όλα τα κορίτσια, όλο το χάος και έλεγα ‘Τι κάνω εγώ εδώ;’. Και άρχιζα να κλαίω. Δύο από τους βοηθούς μας με σήκωσαν, με κράτησαν και μου είπαν, ‘Πρέπει να είσαι εδώ. Τίποτα από αυτά δεν είναι το σημαντικότερο πράγμα. Το τι θα κάνεις μετά από αυτήν τη μέρα είναι σημαντικό’”.
Το επόμενο βήμα
Ποιο είναι το επόμενο βήμα για την καριέρα της; “Θέλω να φτιάξω ρούχα που είναι για εμάς. Όταν βλέπω τα ρούχα που δίνουν στην κοινότητά μας και βλέπω πώς δείχνουν τα μεγαλύτερα μεγέθη, νιώθω ότι με εκτιμούν και με βλέπουν; Όχι. Πρέπει να είμαστε τρομερά εύπορες, γιατί δεν έχουμε την πολυτέλεια να μπαίνουμε σε ένα μαγαζί και να διαλέγουμε ό,τι μάς αρέσει”.