Kωνσταντίνος ΜανιάτηςΜε την Ελίνα γνωριστήκαμε στο αναγνωστήριο της Ιατρικής του ΕΚΠΑ, ένα δροσερό βραδάκι κάποιου Σεπτέμβρη. Είχαμε πάει και οι δύο να διαβάσουμε για την επερχόμενη εξεταστική και σε κάποιο από τα διαλείμματα μας (πολλά περισσότερα από όσα θα θέλαμε να παραδεχτούμε) έτυχε να βρεθούμε στην ίδια παρέα. Από την στιγμή που είπαμε δύο κουβέντες, καταλάβαμε ότι βλέπουμε τον κόσμο από σχετικά παρόμοιες οπτικές γωνίες και η παρέα στο αναγνωστήριο, σιγά-σιγά έγινε παρέα και εκτός αυτού. Με την πάροδο του χρόνου ανακαλύψαμε πως είμαστε καλλιτεχνικά soulmates.
H Ελίνα (a.k.a Tersélle) είναι αυτό που λέμε “πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης”. Τρέχει όλη την ημέρα κάνοντας πράγματα που την γεμίζουν και ελπίζει πως θα την βοηθήσουν στην καλλιτεχνική της πορεία. Όταν την πρωτογνώρισα ήταν η φωνή και τα πλήκτρα ενός συγκροτήματος, των St.Guilt. Τώρα συνεχίζει να φτιάχνει μουσική σόλο, να βγάζει φωτογραφίες/βίντεο και να σπουδάζει σκηνοθεσία και σενάριο στην σχολή Σταυράκου. Πολλές φορές είχαμε αναρωτηθεί, “Πώς και δεν έχουμε κάνει κάτι δημιουργικό μαζί;”. Σωστή απάντηση δεν υπήρχε, αλλά τελικά ήταν μέχρι να πάρει εκείνη την απόφαση.
Φωτογραφία: Tersélle
Μέσα σε όλον αυτόν τον πανικό της πανδημίας, πολλοί έχουμε πατήσει pause στις αισιόδοξες σκέψεις και όνειρα. Η δημιουργικότητα αρκετών ανθρώπων έχει εξατμιστεί, σαν τον καπνό ενός τσιγάρου, το οποίο φυσικά είναι ένα πολύ λογικό επακόλουθο. Αλλά κάποιοι άλλοι αδυνατούν να κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Η Ελίνα είναι ένας από αυτούς. Αποφάσισε λοιπόν να κάνει μία φωτογράφιση. Όταν την ρώτησα τι σκέφτεται για αυτήν μου είπε, “Αυτό που σκέφτομαι να κάνω με εσένα, είναι κάτι σαν πάρτι. Έχουμε πάρα πολύ καιρό να διασκεδάσουμε και θα ήθελα να επικεντρωθούμε σε αυτό. Βασικά ας εστιάσουμε στο συναίσθημα που έχουμε μετά το πάρτι, όταν έχεις πιει, έχεις ζαλιστεί, έχεις χορέψει.”
Λίγο μετά πληροφορήθηκα ότι θα είναι και μία άλλη φίλη της στην φωτογράφιση, η Μυρτώ, και αναρωτήθηκα για το αν θα είμαστε μαζί στο ίδιο concept. “Δε νομίζω, σκέφτομαι να κάνω κάτι διαφορετικό μαζί της. Με εμπνέουν οι άνθρωποι, τους δίνω μία συνθήκη και η επόμενη εντολή είναι να είναι ο εαυτός τους. Έτσι περνάμε καλά όλοι.” Νομίζω είναι περιττό να αναφέρουμε ότι το ευχαριστηθήκαμε υπερβολικά πολύ.
Φωτογραφία: Tersélle
Είμαι ένας άνθρωπος που λατρεύει να είναι πίσω από τις κάμερες. Μου αρέσει να βλέπω και να μαθαίνω πως στήνονται τα φώτα, το σκηνικό, τι θέλει να δει ένας φωτογράφος μέσα από τον φακό του. Για αυτόν τον λόγο πήγα αρκετά νωρίτερα στο στούντιο, για να παρακολουθήσω το στήσιμο και την φωτογράφιση της Μυρτώς. Μέσα σε όλον αυτόν τον πανικό γνώρισα και τον Λουκά Χάλαρη, τον διευθυντή φωτογραφίας. Αναρωτιέμαι αν κατάλαβε ότι τον παρακολουθούσα με οριακά creepy τρόπο να ξεμπερδεύει καλώδια, περιμένοντας την επόμενη κίνησή του. Αν έμαθα ένα πράγμα, σίγουρα είναι το ότι το να είσαι διευθυντής φωτογραφίας δεν είναι εύκολη δουλειά. Κουβαλούσε φώτα αριστερά-δεξιά, έβλεπε το πώς θα βγαίνουν οι φωτογραφίες και προσπαθούσε να κρατήσει τον (ενοικιασμένο) εξοπλισμό ασφαλή. Στη θέση του θα είχα φρικάρει, αλλά ο ίδιος παρέμενε ψύχραιμος.
Η φωτογράφιση δεν έγινε σε ένα απλό studio, αλλά σε studio ηχογράφησης. Εκεί που φωτογραφιζόμασταν, λίγο πιο δίπλα υπήρχαν μικρόφωνα, ενισχυτές, πλήκτρα και ντραμς. Δεν έχω ξανανιώσει πιο οικεία σε χώρο. Η αύρα του σε ωθούσε να περάσεις καλά, να νιώσεις δυναμικός και να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου.
Η φωτογράφιση με την Μυρτώ ήταν ένα μάθημα για πίσω και μπροστά από τις κάμερες. Βοήθησα όσο μου επιτρεπόταν με τα φώτα (μην κάψουμε και κανένα μηχάνημα) μαθαίνοντας ταυτόχρονα αρκετές πόζες από την ίδια. Δύο λέξεις της δόθηκαν ως προς την καθοδήγηση, “Θηλυκότητα, δυναμικότητα”, αποδίδοντας και στα δύο με περίσσια ευκολία.
Σε εμένα, η Ελίνα έδωσε άλλες κατευθυντήριες γραμμές. Αφού μου έβαλε eyeliner,glitter γύρω από τα μάτια και ένα μαργαριταρένιο σκουλαρίκι μου είπε, “Είσαι σε ένα πάρτι και περνάς τέλεια. You are the best. Act like it.” Σαν ένας άνθρωπος αρκετά ήπιων τόνων που δε θέλει να κάνει φασαρία, κάτι τέτοιο ήταν αρκετά κόντρα ρόλος. Μετά θυμήθηκα όλους όσους έχουν φωτογραφηθεί για το περιοδικό Rolling Stone και προσπάθησα να μπω σε παρόμοιο mood. Έπρεπε να πιστέψω πως ήμουν rock star σε κάποιο after party μετά από συναυλία, στο οποίο μία φωτογράφος αποφάσισε να με αποθανατίσει σε ξέφρενες στιγμές. Αlmost Famous με πανδημία.
Κάτι που με βοήθησε λίγο περισσότερο να μπω στο κλίμα ήταν το σπάσιμο μιας λάμπας. Αυτό το “κρίτσι-κρίτσι” που ακουγόταν από τα θρύψαλα καθώς περπατούσαμε πάνω τους, έδωσε κατευθείαν την αίσθηση σπασμένου ποτηριού σε κάποια μεγάλη μάζωξη.
Με την ολοκλήρωση του καλλιτεχνικού αυτού εγχειρήματος, ήρθε και η απελευθέρωση. Νιώσαμε όλοι μας ότι η δημιουργικότητα έφτασε στο ζενίθ, αλλά όχι μόνο αυτό. Κατά την όλη διαδικασία γελάσαμε υπερβολικά πολύ. Κλωτσήσαμε την αμηχανία έξω από το studio και έμεινε μόνο το pizzazz, το glitter και η χαρά. Με το τελευταίο κλικ, νιώσαμε όλοι μας κουρασμένοι, σαν όντως να χορεύαμε όλη μέρα. Μετά μάζεψαν τα φώτα (ακόμα φοβόμουν να ακουμπήσω το ο,τιδήποτε, αν και προθυμοποιηθήκαμε τα “μοντέλα” να βοηθήσουμε) και φύγαμε γεμάτοι, νιώθοντας πως κάναμε κάτι δημιουργικό μετά από τόσους μήνες αδράνειας.
Φωτογραφία: Tersélle
Οι μέρες περνούσαν περιμένοντας εναγωνίως να δω τις φωτογραφίες. Ήταν από τις λίγες φορές που ήθελα το αποτέλεσμα να ευχαριστεί τον άνθρωπο πίσω από την κάμερα. Όταν μου τις έστειλε, τουλάχιστον αυτές που είχε κάνει editing, έμεινα άναυδος. Ήταν όντως σαν να έχουν βγει από το Rolling Stone. Αν και δεν είμαι μουσικός παγκοσμίου βεληνεκούς (ούτε καν ο μουσικός της γειτονιάς σας), ο εαυτός μου μέσα από τα μάτια της Ελίνας με οδήγησε στο να θέλω να ηχογραφήσω ένα άλμπουμ. Θα σας κρατήσω ενήμερους για τυχόν εξελίξεις!