Κρίστυ ΠερρήΔεν πιστεύω ιδιαίτερα σε αύρες, τσάκρα και άλλα τέτοια σπιρίτουαλ, όμως από την πρώτη στιγμή που γνώρισα τον Αποστόλη Μπόγρη, κάτι στην παρουσία του με έκανε να σκεφτώ “μπλε”. Ίσως ήταν τα μαλλιά του, κατά καιρούς βαμμένα με χρωματιστές τούφες που αμέσως σου τραβούσαν την προσοχή αλλά ταίριαζαν πλήρως με την υπόλοιπη funky εμφάνιση. Ίσως ήταν το μαγαζί του, το πασίγνωστο πλέον I Cake You με την υπέροχη μπλε πολυθρόνα στην τζαμαρένια γωνία και τα ασορτί μαξιλάρια της, κεντημένα με πλανήτες και διαστημόπλοια. Ίσως έφταιγε το γεγονός ότι αμέσως τον συμπάθησα και ένιωσα πως επικοινωνούμε, όχι μόνο εξαιτίας της κοινής αγάπης για τα γλυκά αλλά και των παρόμοιων σκέψεων και των (υπερβολικών καμιά φορά) συναισθημάτων. He’s got the blues (and I do too)
O άνθρωπος πίσω από τα πιο νόστιμα μπισκότα της πόλης αγαπάει την ζαχαροπλαστική, όμως η καρδιά του ανήκει αλλού: όταν βγάζει την ποδιά και κλείνει τους φούρνους, φοράει την ταυτότητα του Silot, ανοίγει τα μικρόφωνα, περιμένει τον ρυθμό και, επιτέλους, εκφράζεται ακριβώς με τους δικούς του κανόνες.
Φωτογράφος: Stephie Grape Styling: Χάρης Σταματόπουλος Make up artist: Αντιγόνη Ακριτίδου
Τον συνάντησα στο σπίτι του στα Εξάρχεια, ένα παγωμένο απόγευμα του Ιανουαρίου. “Το θεώρησα γελοίο να σου φέρω γλυκά,” ήταν το πρώτο πράγμα που είπα πριν βγάλω ένα μπουκάλι κρασί από την τσάντα μου. Στο δωμάτιο υπήρχε ακόμα το Χριστουγεννιάτικο δέντρο (μπλε κι αυτό) και ακουγόταν από παντού ένας ηλεκτρονικός, συνάμα μελωδικός ήχος που με αποσυντόνισε. Ήταν το πρώτο single του δίσκου-ντεμπούτο του, το οποίο χθες κυκλοφόρησε στον κόσμο, με τίτλο Shelter και διάθεση αυτοπροστασίας από τις ερωτικές φουρτούνες της ζωής σε έναν φανταστικό, ονειρικό κόσμο που έχει φτιάξει μόνος του. Αφήστε τον να σας ξεναγήσει εκεί.
Ο πρώτος σου δίσκος είναι λοιπόν γεγονός
Ένας δίσκος ολόκληρος! Παραγωγή του 2020, η οποία μάλιστα ξεκίνησε λίγο πριν επιβληθεί η πρώτη καραντίνα. Όλοι λοιπόν ήμασταν σε άσχημη κατάσταση την χρονιά που πέρασε, όμως εγώ μπορώ να πω πως στάθηκα τυχερός γιατί είχα κάτι πολύ θετικό και δημιουργικό να συμβαίνει ταυτόχρονα. Η προετοιμασία του δίσκου ήταν κάπως σαν το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα.
Όπου τα κομμάτια προϋπήρχαν και τώρα ηχογραφήθηκαν στο στούντιο ή μιλάμε για μία δημιουργική διαδικασία από την αρχή της;
Δεν υπήρχε τίποτα έτοιμο, εκτός από ένα βαλς το οποίο είχα γράψει εφτά χρόνια πριν και ήξερα σίγουρα ότι θέλω να το συμπεριλάβω στον δίσκο. Από εκεί και πέρα ξεκίνησα να πειραματίζομαι μαζί τον παραγωγό μου, τον Lοcust, ο οποίος μου έδινε μουσικές και έγραφα στίχους στις μελωδίες που δημιουργούσε. Αυτό γενικά ήταν μία διαδικασία “ανάποδη”, καθώς συνήθως γράφω την μουσική μόνος μου. Αυτή η συνεργασία με βοήθησε πάρα πολύ και έχουν βγει ήχοι πιο “dark” αλλά pop ταυτόχρονα.
Πώς ήταν σαν εμπειρία να μοιράζεσαι την δουλειά σου με άλλα άτομα; Ένιωσες ότι δεν είχες τον απόλυτο έλεγχο; Σε ενόχλησε;
Περιέργως όχι! Παρόλο που έχω μεγάλο θέμα με την αισθητική και τον δημιουργικό έλεγχο των όσων κάνω, με τον Locust δέσαμε αμέσως. Είναι ένα αγόρι 18 χρονών που κάνει κυρίως χιπ χοπ και να φανταστείς μου τον πρότεινε ο αδερφός μου σαν πιθανό συνεργάτη. Πήγα μία μέρα στο σπίτι του, του είπα “αυτό είναι το κομμάτι που σκέφτομαι”, εκείνος απάντησε “χμ, ενδιαφέρον” και στην συνέχεια προέκυψε ένα πάντρεμα ακουσμάτων και ειδών πάρα πολύ γρήγορο και πολύ αρμονικό. Ίσως ήταν το timing, ίσως ότι κατάλαβε αμέσως τι ακριβώς ψάχνω, δεν ξέρω, αλλά όλο αυτό κύλησε πολύ ωραία. Το ίδιο ισχύει και με τους άλλους παραγωγούς μου, τους Beyond, με τους οποίους έχω ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν και έχουν αναλάβει το production τεσσάρων κομματιών από τα δέκα του δίσκου, καθώς και την γενική επιμέλεια.
Φωτογράφος: Stephie Grape Styling: Χάρης Σταματόπουλος Make up artist: Αντιγόνη Ακριτίδου
Υπήρξαν μουσικά references άλλων καλλιτεχνών για αυτό το ντεμπούτο;
Ναι, θα ξεκινήσω με τα “weird ones” τα οποία δεν γνωρίζει πολύ κόσμος άλλα έχουν αποτελέσει έμπνευση: Είναι οι The Xx, Sevdaliza, Woodkid. Έχουμε επεξεργαστεί και αρκετά στοιχεία που έχει ο Kanye West στο Love Lockdown, και για αυτό έχω “πειράξει” την φωνή μου με ηλεκτρονικούς ήχους και autotune.
Έχεις δει αρνητικά σχόλια για την χρήση του autotune στα τραγούδια σου;
Ναι, τα κλασικά “βάζεις autotune γιατί δεν έχεις φωνή“, τα οποία βαριέμαι πάρα πολύ. Γενικά το autotune μου αρέσει σαν μουσικό εργαλείο, το γουστάρω για το αποτέλεσμα που δίνει και είναι η κατάλληλη τεχνική για να μεταμορφώνω την φωνή μου έτσι ώστε να ταιριάζει στο ύφος και το είδος της μουσικής που μου αρέσει. Φυσικά υπάρχουν και πιο acoustic κομμάτια στον δίσκο, στα οποία δεν το χρησιμοποιώ, αλλά γενικά θα το βρεις πολύ στην δουλειά μου.
Φωτογράφος: Stephie Grape Styling: Χάρης Σταματόπουλος Make up artist: Αντιγόνη Ακριτίδου
Υπάρχουν κοινά themes από την αρχή μέχρι το τέλος του άλμπουμ σου; Ένα συγκεκριμένο, συνεχόμενο ύφος; Ή κάθε τραγούδι είναι ένας δικός του, διαφορετικός κόσμος;
Είναι φουλ συναισθηματικό (προφανώς), με έναν διαφορετικό τρόπο από ό,τι έχω συνηθίσει. Μέχρι τώρα χρησιμοποιούσα την μουσική για να εκφράσω πράγματα όπως οι κρίσεις πανικού, η σεξουαλικότητα, η μελαγχολία. Τώρα πια περνάω στο επόμενο level το οποίο φυσικά είναι ο έρωτας, που μας απασχολεί όλους. Τίτλος του είναι Οι Καρδιές Μας Που Πάνε; και θέλω να πιστεύω πως μέσα από το μουσικό ταξίδι των 10 κομματιών καταφέρνω να δώσω μία απάντηση. Τουλάχιστον για τον εαυτό μου.
Μπορούμε να αναμένουμε κάποιο collaboration σε ένα ή περισσότερα από αυτά τα 10 κομμάτια;
Υπάρχει μέσα μία διασκευή του Αυτή η Πόλη των Μίκρο, η οποία μάλλον θα γίνει ντουέτο με μία κοπέλα, αλλά ακόμα δεν μπορώ να πω περισσότερα! Χάρηκα όμως γιατί μιλώντας με τον δημιουργό του κομματιού συζητήσαμε πόσο ταιριάζουν οι στίχοι με την Αθήνα του σήμερα και όλο αυτό που ζούμε. Λέει “θέλω να χορέψουμε όπως τότε ξανά, να εκραγούμε” και το νιώθεις τόσο έντονα. Αποτελεί και το μόνο dance τραγούδι του άλμπουμ.
Γενικότερα είσαι πολύ συναισθηματικός άνθρωπος. Εκδηλώνεσαι εύκολα;
Αρκετά τα κρατάω μέσα μου, δυστυχώς, χωρίς όμως να μου λείπουν οι ‘εκρήξεις’. Το απίστευτο που συνέβη όσο έγραφα αυτόν τον δίσκο ήταν ότι συνειδητοποιούσα πως μιλούσα για πράγματα που δεν είχα καταλάβει ότι με είχαν επηρεάσει και καταστάσεις που με πλήγωσαν ενώ ορκιζόμουν ότι ήμουν καλά. Έγραφα κάτι και σταματούσα συχνά για να πω “τι φάση, που ήσουν εσύ κρυμμένο;”. Είχε ένα ενδιαφέρον, ήταν σαν ψυχοθεραπεία με ρυθμό.
Στην καθημερινότητά μου, μου είναι αρκετά δύσκολο να επικοινωνήσω τα συναισθήματά μου. Πολλές φορές προτιμάω να τα μετατρέψω σε μουσική, το οποίο βέβαια δεν βγάζει και τόσο νόημα, γιατί δεν μπορώ να εκφραστώ σε ένα άτομο και μετά γράφω τραγούδια για να τα ακούσει όλος ο κόσμος.
Από αυτά τα 10 κομμάτια, ποιο σε “παίδεψε” περισσότερο;
Είναι αυτό που δούλευα πριν έρθεις, λέγεται Το Τέλος Του Κόσμου. Το έγραψα μετά την πρώτη καραντίνα και μιλάει για το τέλος μιας σχέσης που φέρνει μαζί του την καταστροφή. Παραδόξως όμως, δεν με δυσκόλεψε λόγω περιεχομένου αλλά επειδή έχει κάποιες λαϊκές αποχρώσεις, οι οποίες είναι τελείως “έξω από τα νερά μου”. Όσο ήμασταν λοιπόν στο στούντιο, οι Beyond με άφησαν ελεύθερο να κάνω κάποια φωνητικά όπως μου έβγαιναν εκείνη την ώρα και έχουν προκύψει κάτι αμανέδες με ηλεκτρονικά στοιχεία που ούτε εγώ πίστευα ότι άκουγα. Μου αρέσουν όμως και είναι μία ακόμα πτυχή του εαυτού μου, την οποία αποφάσισα να αγκαλιάσω. Πιστεύω δε ότι θα είναι το hit του άλμπουμ, κάτι που με ανησυχεί ελαφρώς καθώς δεν θα ήθελα να με συνδέσουν μόνο με ένα τέτοιο στιλ.
Φωτογράφος: Stephie Grape Styling: Χάρης Σταματόπουλος Make up artist: Αντιγόνη Ακριτίδου
Να μιλήσουμε για το Shelter, το πρώτο σου single;
Είναι το μόνο τραγούδι του άλμπουμ με εξολοκλήρου αγγλικό στίχο και το πρώτο που συνέθεσα ποτέ. Το έγραψα πριν εφτά χρόνια επιστρέφοντας από το Λονδίνο, όταν ξεκίνησα να κάνω μαθήματα φωνητικής και να ασχολούμαι στα σοβαρά με την μουσική. Είναι φυσικά αγαπημένο μου, για πολλούς λόγους και όχι μόνο από νοσταλγία. Πιστεύω έχει γίνει πολύ καλή δουλειά σε συνεργασία με τον James Papageorgiou που έκανε την παραγωγή και είναι πλέον η στιγμή του.
Όταν το ακούς, έρχεσαι σε επαφή με το άτομο που ήσουν τότε;
Τόσο έντονα, που προκύπτει μία διαφορετική ανάμνηση σε κάθε στίχο. Είναι το μοναδικό κομμάτι με το οποίο μου συμβαίνει κάτι τέτοιο και μάλλον για αυτό είναι τόσο αγαπημένο μου. Επίσης, κάθε φορά που έχει τύχει να το τραγουδήσω live, βλέπω πως ο κόσμος αντιδράει πολύ θετικά, σαν να τους αγγίζει και εκείνους, μάλλον με διαφορετικούς τρόπους. Υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα κάθε φορά που ακούγεται το Shelter. Κάτι ωραίο συμβαίνει.
Είναι ερωτικό κομμάτι;
Ναι, αλλά περιγράφει έναν έρωτα πριν οχτώ χρόνια, ο οποίος με ταλαιπώρησε πάρα πολύ. Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω τα συναισθήματά μου, τα καταπίεζα, και το μόνο καταφύγιο ήταν η φαντασία μου, όπου εκεί μπορούσα να τα πλάσω εγώ όλα όπως ήθελα.
Ο έρωτας είναι κάτι όμορφο ή άσχημο για εσένα;
Ανάλογα τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου και το timing που σε βρίσκει όλο αυτό. Στο παρελθόν βέβαια ναι, δεν έχω περάσει πολύ καλά. Αλλά έφταιγε κυρίως ότι δεν είχα βρει τον εαυτό μου. Μετά από ενδοσκόπηση, ψυχοθεραπεία, αναγνώριση αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών, άρχισαν τα πράγματα να κινούνται με πιο ομαλούς ρυθμούς. Όμως εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο πραγματικός έρωτας πληγώνει. Και είναι κάτι το οποίο φεύγει, επομένως πρέπει να αποδεχτούμε ότι έχει ημερομηνία λήξης, όσο έντονος και να είναι. Βέβαια μπορεί να εξελιχθεί σε αγάπη, αλλά ακόμα αυτό μου φαίνεται δύσκολο.
Ουσιαστικά έχεις δύο εαυτούς, τον Silot και τον Αποστόλη. Ο Αποστόλης έχει το I Cake You, μία επιτυχημένη και πολύ απαιτητική επιχείρηση. Η μουσική είναι η δημιουργική σου διαφυγή από την δουλειά, ή έχουν και τα δύο στοιχεία δουλειάς και δημιουργίας ταυτόχρονα;
Το δεύτερο. Θα σου πω την αλήθεια, από την αρχή είχα ξεκαθαρίσει στον εαυτό μου και στον αδερφό μου και συνεργάτη, ότι κάποια στιγμή θα περιορίσω την παρουσία μου στο μαγαζί για να ασχοληθώ με την μουσική. Όμως φυσικά, το I Cake You είναι κάτι τόσο δικό μου που αισθάνομαι ότι πρέπει να είμαι πάντα εκεί, είτε περνάω 15 ώρες φτιάχνοντας τα γλυκά, είτε τουλάχιστον μία για να σιγουρευτώ ότι όλα είναι εντάξει. Σίγουρα πια περνάω πιο καλά όταν ασχολούμαι με την μουσική και τον Silot, γιατί εκεί τα πράγματα είναι πιο ελεύθερα και πιο ήρεμα. Δεν έχω να ασχοληθώ με τα λογιστικά και το αν ο φούρνος δουλεύει σωστά. Όμως έχει και αυτό πολλές υποχρεώσεις και διαδικασίες που πρέπει να αναλάβεις αν θέλεις να προχωρήσεις. Αντίστοιχα, υπάρχει δημιουργικότητα στο να βρίσκουμε και να δοκιμάζουμε καινούργιες συνταγές στο μαγαζί. Επομένως και τα δύο. Αν κάτι ξεκινήσει να είναι μόνο ‘δουλειά’, χωρίς να υπάρχει δημιουργικό outlet, απλά θα το παρατήσω.
Θέλω να σχολιάσουμε ένα στόρι που έκανες τις προάλλες, μιλώντας για μία φωτογραφία σου από το σετ του βίντεο κλιπ του Shelter, η οποία σου άρεσε αλλά σκέφτηκες να μην την ανεβάσεις γιατί φαινόταν η κοιλιά σου.
Ναι, πριν λίγα χρόνια ο ίδιος θα έλεγα “α, εδώ φαίνεται η κοιλιά μου, μήπως να την ρετουσάρω στο Photoshop;” Και αμέσως έκρινα τον εαυτό μου, επειδή έκρινα τον εαυτό μου. Δεν καταλαβαίνω ποιος μας επιβάλει να έχουμε μία συγκεκριμένη εικόνα για να είμαστε μουσικοί. Στο παρελθόν έχω βρεθεί σε σετ με σκηνοθέτες να μου λένε να σταθώ κάπως για να “κρύψω” το σώμα μου ή να φορέσω ρούχα που με “κολακεύουν”. Στα comments στο YouTube επίσης έχω δεχθεί bullying για το πώς είμαι. Είχα φτάσει σε ένα σημείο να κάνω δίαιτα και να τρέχω για να είμαι “καλός” για το επόμενο βίντεο κλιπ, κάτι που συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν δική μου επιθυμία, αλλά υποχρέωση που μου είχαν επιβάλει οι άλλοι. Δεν με ενδιαφέρει ούτε να δείξω κάτι το οποίο δεν είμαι, ούτε να μπω στο τριπάκι να προβάλω μία ψεύτικη τελειότητα.
Πώς πιστεύεις ότι θα σε αντιμετώπιζε ο Αποστόλης μιας εφταετίας πίσω;
Νομίζω δεν θα πίστευε πόσο μακριά έχω φτάσει και μουσικά και στιχουργικά. Η τριβή μου στην μουσική σκηνή της Ελλάδας με έχει βοηθήσει πάρα πολύ να εξελιχθώ, παρόλο που η pop στην χώρα μας είναι ένα δύσκολο genre, πόσο μάλλον για κάποιον που έχει έντεχνο στίχο με ηλεκτρονικά εφέ. Έχω συνειδητοποιήσει πλήρως την καλλιτεχνική μου ταυτότητα και είναι η κατάλληλη εποχή να συστηθώ σε ένα πιο ευρύ κοινό.
Mπορείς να ακούσεις το Shelter εδώ:
O δίσκος Oι Καρδιές Μας Πού Πάνε; αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Απρίλιο.