Η μέρα είναι σκοτεινή και μυρίζει καμμένο. Οι συζητήσεις προσποιούνται τις ανάλαφρες, αλλά καταλήγουν στη θλίψη της πυρκαγιάς. Ακόμα και η σιωπή θέλει να φωνάξει, αλλά δεν βρίσκει λέξεις, παρά μόνο αγκομαχητά. Συνεχώς το μυαλό προβάλει ένα εφιάλτη με πυροσβέστες, σπίτια που καπνίζουν, άλογα, ανθρώπους που τρέχουν, σκυλιά, αεροπλάνα, στάχτη και απόγνωση.
Αναζητούμε μία ελπίδα και δεν μας την προσφέρουν οι δημοσιογραφικές παρεμβάσεις, τα λόγια των πολιτικών, οι στατιστικές και τα νούμερα. Στην ΕΤ3 η εθνική ομάδα του πόλο αντιμετωπίζει το Μαυροβούνιο για τους ημιτελικούς.
Οι πέντε Ολυμπιακοί κύκλοι που αναδύονται από το νερό κερδίζουν το ενδιαφέρον και στη συνέχεια προσφέρουν ανάσες. Ο Βλάχος δίνει οδηγίες, ο Ζερδεβάς αμύνεται, η ομάδα αντεπιτίθεται, ο Γενηδουνιάς σκοράρει και μετά πάλι από την αρχή, ξανά σφιγμένα δόντια σα να μην υπάρχει αύριο. Πριν τον αγώνα, η μάχη θεωρείτο στην καλύτερη περίπτωση αμφίρροπη, τα προγνωστικά έδιναν στην Ελλάδα τον τίτλο του αουτσάιντερ. Το τελικό αποτέλεσμα έγραψε 10-4 υπέρ του αουτσάιντερ που πλέον στοχεύει στα μετάλλια. Μετά τη λήξη του αγώνα, χαμόγελα και αισιοδοξία.
Επιστροφή στην λοιπή επικαιρότητα που εξακολουθεί να καίγεται. Οι εικόνες από το Τόκιο ίσως να είναι η λύση. Κάποιος που δίνει οδηγίες, άμυνα, αντεπίθεση, ανατροπή των δυσοίωνων προγνωστικών, σφιγμένα δόντια και μάτι που γυαλίζει.
