Πάντα στεναχωριέμαι όταν κάποιος μου λέει ότι δεν γνωρίζει τη Βαλέρια Κουρούπη. Τη λάτρεψα ως Λίλη στο “Εκείνες κι εγώ” όπου συμπρωταγωνιστούσε στο πλευρό του θείου της Γιάννη Μπέζου, θεωρώ τον εν λόγω χαρακτήρα έναν από τους καλύτερους που έχουν περάσει από τη 90s’ τηλεόραση. Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου όμως έχει ο ρόλος της στο σίριαλ “Το πιο γλυκό μου ψέμα”, όπου κάνει μία από τις δύο κολλητές της Σοφίας Αλιμπέρτη. Μάλιστα στο μυαλό μου είναι χαραγμένη μία σκηνή στην οποία ο χαρακτήρας της Βαλέριας πιάνει από εκεί που φαντάζεστε τον Θανάση Ευθυμιάδη για να του εξηγήσει δύο φωνήεντα – υποθέτω στο πλαίσιο κάποιας παρεξήγησης κατά την οποία θα είχε “πληγώσει” την Αλιμπέρτη – και μετά ψεκάζει τα χέρια της με κολώνια. Έπος.
Γιατί θυμήθηκα στιγμές από την τηλεοπτική πορεία της; Η Βαλέρια βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή των Λαμπρόπουλου – Ράπτη “Χιούστον το Λύσαμε” στον ΑΝΤ1, όπου μίλησε για πολλά πράγματα, μεταξύ άλλων και για το γεγονός ότι συγκατοικεί ακόμη με τον πρώην σύζυγό της Νίκο Ξύδη, γιο της Ελένης Βιτάλη, για οικονομικούς λόγους. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά “Με τον πρώην σύντροφό μου συγκατοικούμε με έναν τρόπο που έχουμε εφεύρει, ο ένας πάνω, ο αλλος κάτω. Θέλουμε και οι δύο να φύγει κάποιος από το σπίτι γιατί, όσο και να συμπαθιόμαστε και να είμαστε αγαπημένοι είναι πολύ παράδοξο. Είμαστε πάνω – κάτω. Η κουζίνα είναι κοινή. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Το κάνουμε για πολλούς πρακτικούς και οικονομικούς λόγους και δεν μπορούμε να το υποστηρίξουμε να μένουμε χωριστά. Όταν έχεις ένα παιδί δεν ρισκάρεις να μην μπορείς να του πάρεις γάλα για να πληρώσεις το νοίκι”.
Και κάπως έτσι η θίχτηκε ένα ζήτημα για το οποίο ίσως κανείς δεν έχει μιλήσει δημόσια. Δεν είναι μόνο η Βαλέρια Κουρούπη και ο Νίκος Ξύδης. Εκατοντάδες άλλοι άνθρωποι αναγκάζονται να μένουν με τους πρώην συντρόφους τους στο ίδιο σπίτι ως συγκάτοικοι επειδή δεν μπορούν να στηρίξουν οικονομικά το να μετακομίσουν μόνοι. Μια δημοφιλής ρητορική σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το “αν θες να φύγεις – φεύγεις, όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες”. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά. Ο Γιώργος (47) αναγκάστηκε να συγκατοικήσει με την πρώην γυναίκα του και το παιδί τους για περίπου 9 μήνες μετά το χωρισμό τους μέχρι να βρει σπίτι.
“Ήταν το 2015 και έψαχνα σπίτι για 9 ολόκληρους μήνες. Δεν έβρισκα τίποτα. Όπως φαντάζεσαι, έπρεπε είμαι κοντά στο παιδί, άρα δεν μπορούσα να αλλάξω και περιοχή. Δεν ήταν λοιπόν μόνο το ότι δεν υπήρχαν πολλά δυάρια ή γκαρσονιέρες, αλλά και ότι αυτά που έβρισκα ήταν πανάκριβα. Στο διάστημα που αναγκάστηκα να μείνω με την πρώην γυναίκα μου, η κοινή μας ζωή ήταν αφόρητη, ίσως και χειρότερη από όταν η σχέση μας πλησίαζε στο τέλος της. Μπορεί μεν να είχαν σταματήσει οι εντάσεις και οι τσακωμοί που είχαμε πριν το χωρισμό, όμως παρέμεναν πολύ σημαντικά προβλήματα, όπως η διαχείριση των οικονομικών – έπρεπε και να συμβάλω κανονικά στο σπίτι, αλλά και να μαζεύω για ενοίκια μπροστά και μετακόμιση – και φυσικά η επιρροή που είχε η ενδιάμεση αυτή κατάσταση πάνω στο παιδί μας. Ήταν πολύ δύσκολο να του δώσουμε να καταλάβει ότι όντως θα φύγω από το σπίτι. Είχε διαρκώς ελπίδες ότι θα τα ξαναβρούμε”.
Το ψυχολογικό κόστος που έχει μια τέτοια κατάσταση είναι αδιαμφισβήτητο, όμως μπροστά στο οικονομικό το πρώτο φαντάζει πιο εύκολα διαχειρίσιμο. Δεν είναι, και το αποτύπωμά του φαίνεται αργά ή γρήγορα. Εδώ βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι συνήθως μιλάμε για παντρεμένα ζευγάρια που έχουν και ένα ή και περισσότερα παιδιά, συνεπώς, όποιος φύγει δεν έχει να σκεφτεί και να συντηρήσει μόνο τον εαυτό του, αλλά και τα ανήλικα μέλη της οικογένειας. Σε ένα ζευγάρι χωρίς δεσμεύσεις είναι πιο εύκολο ένας από τους δύο να κάνει το βήμα να φύγει. Όπως ακριβώς είπε και η Βαλέρια Κουρούπη, όταν έχεις ένα παιδί δεν ρισκάρεις να στερήσεις από εκείνο ό,τι χρειάζεται για να έχεις να πληρώσεις το ενοίκιο.
Η Κωνσταντίνα (50) βρίσκεται “εγκλωβισμένη” όπως λέει σε έναν γάμο που έχει τελειώσει, επειδή δεν μπορεί να ζήσει μόνη της. “Φοβάμαι πάρα πολύ. Έχουμε δύο παιδιά, τα οποία βέβαια είναι μεγάλα, σπουδάζουν, όμως μητέρα τους είμαι, θέλω να μπορώ να στηρίξω αν χρειαστεί. Είμαι συμβασιούχα και άρα σε μία διαρκή ανασφάλεια σχετικά με τη δουλειά μου. Παράλληλα το ενοίκιο που δίνουμε στο σπίτι που ζούμε τώρα ως οικογένεια είναι αρκετά μικρό σε σχέση με το τι υπάρχει εκεί έξω, πράγμα που μου το κάνει πιο δύσκολο να πάρω την απόφαση να φύγω. Όταν κάνω τους λογαριασμούς για το τι θα χρειαστώ φρικάρω. Δεν βγαίνουν τα μαθηματικά. Όμως πνίγομαι. Θέλω να ξεφύγω, να κάνω επιτέλους κάτι για τον εαυτό μου. Έχω πει τόσες φορές ότι θέλω να φύγω που πλέον ο άντρας μου δεν με πιστεύει. Στεναχωριέμαι αφάνταστα και για μένα, αλλά και για εκείνον, καθώς φοβάμαι ότι μπορεί να ελπίζει για εμάς, όμως για μένα έχει τελειώσει”, αναφέρει φωτίζοντας αυτό το τόσο πολύπλοκο ζήτημα.
Σε κανέναν δεν αξίζει να νιώθει εγκλωβισμένος, αλλά με δεδομένη την οικονομική κατάσταση της χώρας μας την τελευταία δεκαετία, συν την τωρινή κρίση που έχει επιφέρει η πανδημία, αυτές οι αναγκαστικές συγκατοικήσεις έχουν γίνει η πραγματικότητα πολλών ανθρώπων. Η Σάρα (48) πλέον ζει με τον πατέρα της, όμως έμεινε πολλά χρόνια σε μία άκρως τοξική συνθήκη, μέχρι που εκείνη και ο πρώην άντρας της να πάρουν μία οριστική απόφαση. “Ήξερα από την αρχή του γάμου μας ότι υπάρχει άλλη γυναίκα. Δεν γνωρίζω αν ήταν η ίδια ή πολλές διαφορετικές, πάντως δεν ήμασταν δύο σε αυτή τη σχέση. Άντεξα για πολλά χρόνια, έριξα το βάρος στα δύο παιδιά που αποκτήσαμε και κάποια στιγμή όταν εκείνα ήταν λίγο πιο μεγάλα μπήκε στη ζωή μου ένας νέος σύντροφος.
Εκεί ήταν που μιλήσαμε στα ίσα ο ένας στον άλλο και είχαμε τις παράλληλες σχέσεις μας φανερά, ζώντας στο ίδιο σπίτι σαν συγκάτοικοι. Πέρα από τις πρακτικές δυσκολίες που έχει αυτό, το οικονομικό αδιέξοδο, αυτό που δεν μας επέτρεπε να φύγουμε, αυτό έφερε τη σχέση μας στα άκρα, ακόμα και σε αυτή την περίπτωση. Ένας γάμος δεν είναι εύκολο πράγμα, τα οικονομικά μπλέκονται, ο πρώην σύζυγός μου δεν ήταν ιδιαίτερα συνεπής με πολλές οικονομικές του υποχρεώσεις που βάραιναν κι εμένα, ενώ παράλληλα εγώ δεν είχα ποτέ σταθερή δουλειά. Οι τσακωμοί, οι εκατέρωθεν κατηγορίες για την κατάστασή μας, οι ενοχές που ένιωθα απέναντι στα παιδιά μου με εξάντλησαν συναισθηματικά. Μέσα σε όλα αυτά, ο πατέρας μου έπαθε εγκεφαλικό. Με αυτή την αφορμή έφυγα και γύρισα στο πατρικό μου για τον φροντίσω. Είμαι μοναχοκόρη και τη μητέρα μου την έχασα πολύ μικρή. Δεν είναι το ιδανικό, έδωσε όμως ένα τέλος σε μία τοξική κατάσταση”, καταλήγει.
Οι σχέσεις τελειώνουν ή μετασχηματίζονται, πάντως ποτέ δεν μένουν ίδιες. Πολλές οφείλουν να τελειώσουν οριστικά, όση καλή διάθεση κι αν υπάρχει ανάμεσα στα δύο μέρη, όση αγάπη, σεβασμός και εκτίμηση κι αν έχουν χτιστεί. Το γεγονός ότι τα χρήματα είναι ικανά να στερήσουν την ελευθερία κάποιου όμως, είναι μία πραγματικότητα. Αυτό που κάνει η Βαλέρια Κουρούπη με τον πρώην σύζυγό της θέλει πολύ περισσότερο θάρρος ακόμα και από το να ρισκάρει και να σηκωθεί να φύγει με ελάχιστα χρήματα. Θέλει ψυχικά αποθέματα. Θέλει προγραμματισμό και ανεκτικότητα.
Ευχαριστούμε Βαλέρια που μίλησες για αυτό.