Στα παλιά τα χρόνια, όταν με το καλό τελείωνε η σεζόν, το κανάλι με την μεγαλύτερη τηλεθέαση έβγαζε μια ανακοίνωση για να ευχαριστήσει τους τηλεθεατές, έγραφε τα ποσοστά, η πληροφορία απασχολούσε τους τηλεκριτικούς, οι διαφημιστές τη γνώριζαν, οι υπόλοιποι το πολύ να συζητούσαν το θέμα καθώς έκαναν ηλιοθεραπεία.
Στην επόμενη φάση, τα ποσοστά τηλεθέασης άρχισαν να εκδίδονται σε μηνιαία δελτία τύπου που τις περισσότερες φορές θύμιζαν αποτελέσματα φοιτητικών εκλογών στην εποχή της ακμής του “φοιτητικού κινήματος”: Όλοι ήταν πρώτοι, αν άθροιζες τα ποσοστά ξεπερνούσαν το 100%.
Εκεί που το λογικό ήταν να εξαφανιστεί η σχετική συνήθεια λόγω αναξιοπιστίας, επεκτάθηκε σε όλες τις εκπομπές οι οποίες πλέον θριαμβολογούν σε καθημερινή βάση. Το γεγονός ότι οι μετρήσεις τηλεθέασης έχουν προβλήματα, δεν επηρεάζει τους συντάκτες των σχετικών πανηγυρικών ανακοινώσεων, οι οποίοι έχουν γίνει τόσο πολλοί, που αποτελούν μία νέα επαγγελματική ομάδα. Περισσότερο οι εταιρίες παραγωγής που φυσούν το παραδάκι και λιγότερο τα κανάλια, έχουν προσλάβει “τηλεαναλυτές” που ασχολούνται με τα ποσοστά, αλλά με ένα εντελώς δικό τους τρόπο. Κόβουν και ράβουν τους αριθμούς κατά το δοκούν, αδιαφορούν για τους βασικούς κανόνες της αριθμητικής και παρουσιάζουν ως κυρίαρχο τον χρηματοδότη τους, ακόμα κι αν είναι πέμπτος. Γεμίζουν με αυτό τον τρόπο τα ειδικευμένα σάιτ με ποσοστά τα οποία είναι ανυπόστατα, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν βγαίνουν ούτε οι πειραγμένοι αριθμοί, όμως πρέπει να βγει ο άρτος ο επιούσιος. Τότε επιστρατεύονται τα “ειδικά κοινά”. Κάτω από τον τίτλο “άλλη μια πρωτιά για τον…”(σε περίπτωση που το αφεντικό είναι παρουσιαστής αναφέρεται ονομαστικά.Αν είναι μόνο παραγωγός το όνομα του συνοδεύεται από το εκάστοτε πουλέν) υπάρχουν αναφορές σε ποσοστά που, για παράδειγμα, αφορούν στους άνδρες ηλικίας 18 -24 στην Βόρεια Θεσσαλονίκη από τις 5-5:15. Το συγκεκριμένο ελάχιστο κοινό βαφτίζεται “εμπορικό” και οι αναγνώστες πληροφορούνται ότι “αυτό ζητούν οι διαφημιστές”!
Πέραν των επαγγελματιών του είδους, στο χορό συμμετέχουν και πολλοί παρουσιαστές ή συμμετέχοντες, οι οποίοι θεωρούν υποχρέωσή τους να απασχολήσουν τα social με τους δεκαδικούς των εκπομπών τους, στήνοντας γλέντι για την επιτυχία και καταπίνοντας την αποτυχία, σε μια συνεχή και επίπονη προσπάθεια δημιουργίας κούφιων εντυπώσεων.
Υπό κανονικές συνθήκες το κοινό θα έπρεπε να μένει αδιάφορο. Όταν διαβάζεις ένα βιβλίο, δεν μετράς τις πωλήσεις του, αλλά κατά πόσο σε ενδιαφέρουν όσα γράφονται. Στην τηλεόραση υπάρχει το εντελώς ανεξήγητο κόλλημα για τα ποσοστά τηλεθέασης. Μία μονάδα (που μπορεί να αντιπροσωπεύει δύο τηλεθεατές) γίνεται αντικείμενο σχολιασμού, πέντε μονάδες (που πάλι μπορεί να αντιπροσωπεύουν δύο τηλεθεατές, εξαρτάται απο την ώρα) αποτελούν αφορμή για να ζητηθεί επί πινάκι το κεφάλι των υπευθύνων, τα κανάλια καλούνται να απομακρύνουν τους “αποτυχημένους” και, εδώ είναι το παράδοξο, πολλές φορές οι προτροπές γίνονται δεκτές. Οι άτυχοι που στην αρχή της σεζόν είχαν απέναντι τους 215 τηλεθεατές και το κοινό τους περιορίστηκε στους 190, δηλαδή έχασα 25 άτομα, αλλά ποσοστό πάνω από 10%) καλούνται να περάσουν από το λογιστήριο και αυτό είναι το καλό σενάριο. Υπάρχει περίπτωση να αντιμετωπίσουν δυσκολίες στην πληρωμή της εργασίας που έχουν προσφέρει και αν τολμήσουν να διεκδικήσουν τα δουλευμένα, όλο και κάποιο ειδικευμένο site θα βρεθεί για να τους λοιδορήσει, άλλωστε τα νέα επαγγέλματα δεν περιορίζονται στους κράχτες των ανύπαρκτων θριάμβων.