Η Καρολάιν δεν ήταν θύμα ληστών τελικά. Δεν έχασε την ζωή της από κάποιο απρόσωπο κτήνος που δεν λογάριασε τα νιάτα της. Δεν άφησε το μωρό της ορφανό γιατί βρέθηκε στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή.
Όχι.
Η εικοσάχρονη Καρολάιν έχασε την ζωή της μέσα στο ίδιο της το σπίτι, από τον ίδιον τον άνθρωπο που είχε ορκιστεί ότι θα την αγαπά και θα την προστατεύει. Από τον ίδιον άνθρωπο που τόσον καιρό εμφανίζεται συντετριμμένος να θρηνεί τον χαμό της και κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να αποπροσανατολίσει τις έρευνες για τον εντοπισμό του δολοφόνου της.
Από τον άντρα της.
Μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
Όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες σε όλον τον πλανήτη κάθε χρόνο.
Γιατί ήθελε λέει να τον αφήσει και να πάρει το παιδί μακριά του. Γιατί τόλμησε να δηλώσει ότι δεν ήταν ευτυχισμένη μαζί του, ότι για κάποιον λόγο υπέφερε και ήθελε να απομακρυνθεί από κοντά του. Κι αυτό δεν θα μπορούσε να το επιτρέψει ο άντρας του σπιτιού. Για αυτό προτίμησε να την σκοτώσει.
Έτσι απλά.
Να την πνίξει με το ίδιο της το ρούχο.
Κι ύστερα να ακουμπήσει δίπλα στο νεκρό κορμί της το παιδί το δικό της και το δικό του.
Όλο αυτό θυμίζει καλοστημένη ταινία θρίλερ, όμως δεν είναι. Αντίθετα πρόκειται για την σκληρή πραγματικότητα μιας ακόμα οικογένειας μέσα στην οποία προέκυψε άλλη μια γυναικοκτονία. Κάτι συνηθισμένο δηλαδή τόσο στα παγκόσμια εγκληματολογικά χρονικά, όσο και στην δική μας μικρή γωνιά του πλανήτη, όπου για το 50% των γυναικών που δολοφονούνται, υπεύθυνος είναι ο σύντροφός τους, ενώ 1 στις 4 Ελληνίδες θα βιώσει κάποιου είδους οικογενειακή βία στην διάρκεια της ζωής της.
Η Καρολάιν θα ενισχύσει αυτό το ποσοστό γιατί ήθελε απλά να απομακρυνθεί από τον σύζυγο. Δεν χρειάζεται να μας πει κάποιος το γιατί, μπορούμε απλά να το υποθέσουμε με βάση και πάλι τα στατιστικά στοιχεία αλλά και τον ίδιον τον ορισμό της γυναικοκτονίας. Τα εγκλήματα αυτά έχουν μια συγκεκριμένη τυπολογία. Προκύπτουν λόγω του φύλου, από τον σύζυγο, νυν ή πρώην, τον ζηλιάρη σύντροφο, τον άνδρα που θέλει την γυναίκα έτσι όπως την θέλει κι αυτή επιμένει να αρνείται. Πρόκειται δηλαδή για την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας, όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει κι ο καταπιεστής δεν έχει καταφέρει να της επιβληθεί απόλυτα.
Αυτή λοιπόν είναι η κορυφαία μορφή υποταγής: να της αφαιρεθεί η ζωή.
Γιατί ήθελε λέει να πάρει το παιδί της και να φύγει. Γιατί έψαχνε μέσα στην νύχτα ξενοδοχείο.
Για αυτό και ο όρος γυναικοκτονία είναι πιο δόκιμος να περιγράψει τον βίαιο θάνατο μιας γυναίκας από έναν άντρα, από τον όρο ανθρωποκτονία. Διότι εμπεριέχει και όλα τα προηγούμενα εγκλήματα που πιθανότατα έχουν διαπραχθεί εις βάρος της πριν να την σκοτώσει τελικά. Την ψυχολογική βία, τις απαγορεύσεις, τους βιασμούς, τους ξυλοδαρμούς, τις φωνές, τον εξαντλητικό έλεγχο, την επιβολή μέσω της εκμηδένισης της προσωπικότητάς της. Δεν γνωρίζουμε πόσα από τα παραπάνω είχε υποστεί η Καρολάιν, όμως ο χρυσαφένιος πρίγκιπάς της δεν έφτασε από το μηδέν στο εκατό εκείνη την βραδιά. Το έγκλημά του είχε οργάνωση, ψυχρό εκτελεστικό νου και μεγάλη ψυχραιμία. Μιλάμε δηλαδή για έναν οργανωμένο δολοφόνο και σαν τέτοιος πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά.
Γιατί η Καρολάιν ήταν μια ακόμα από εμάς.